Τη δική του άποψη για τη διαμάχη ανάμεσα στην Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλα εξέφρασε ο στιχουργός Νίκος Μωραΐτης, μέσα από ανάρτηση που έκανε στo X. Ο γνωστός στιχουργός θέλησε να ξεκαθαρίσει ποια δικαιώματα έχουν οι δημιουργοί πάνω στα τραγούδια τους και κατά πόσο μπορούν να εμποδίσουν έναν καλλιτέχνη να τα ερμηνεύει.
Όπως εξήγησε, ο ίδιος διαφωνεί προσωπικά με την απαγόρευση ερμηνείας τραγουδιών και δεν θα επέλεγε κάτι τέτοιο για τα δικά του έργα. Παράλληλα, όμως, τόνισε ότι η νομοθεσία για τα πνευματικά δικαιώματα αναγνωρίζει ξεχωριστά δικαιώματα τόσο στον συνθέτη όσο και στον στιχουργό ενός τραγουδιού.
Το μήνυμα του Νίκου Μωραΐτη στο Χ
Αφού διευκρινίσω ότι είμαι ιδεολογικά κατά κάθε απαγόρευσης και το τηρώ απαρέγκλιτα στα δικά μου τραγούδια, να ξεκαθαρίσουμε κάποια βασικά και να μη λέμε ό,τι να ‘ναι; Γράφει κάποιος «αυτό δε συμβαίνει πουθενά στον κόσμο, μόνο στην Ελλάδα». Αυτό συμβαίνει ΠΑΝΤΟΥ. Η Ελλάδα τούς ευρωπαϊκούς νόμους Πνευματικής Ιδιοκτησίας υιοθέτησε, λέτε να τους «σκαρφίστηκε» μόνη της; Κατά το δίκαιο της Πνευματικής Ιδιοκτησίας λοιπόν, έχουν δικαίωμα και ο συνθέτης και ο στιχουργός να απαγορεύουν αυτοτελώς.
1. Όπου ο συνθέτης είναι και στιχουργός, μπορεί να απαγορεύσει όλο το τραγούδι.
2. Όπου αυτός που απαγορεύει είναι μόνο συνθέτης, μπορεί να απαγορεύσει μόνο τη μουσική. Δηλαδή μπορεί να βγει ο τραγουδιστής να απαγγείλει τους στίχους (περίπτωση Χατζιδακι – Μητσιά) αλλά όχι να τραγουδήσει.
3. Όπου αυτός που απαγορεύει είναι μόνο στιχουργός, μπορεί να βγει η ορχήστρα να παίζει τη μουσική, ο τραγουδιστής να κάνει «λαλαλα», αλλά δεν επιτρέπεται να τραγουδήσει τα λόγια.
Για να το πούμε λίγο πρακτικά: Η δόξα, η φήμη, τα πολλά χρήματα από τα live πάνε στον τραγουδιστή. Η ιδιοκτησία του έργου (μαζί με το κρίσιμο ηθικό δικαίωμα) ανήκει στους δημιουργούς. Από εκεί και πέρα, το δικαστήριο κρίνει αν υπάρχει ορθή χρήση ή κατάχρηση του δικαιώματος ενός δημιουργού. Αυτά, ως γενικοί κανόνες και χωρίς να αναφέρομαι σε συγκεκριμένη περίπτωση καλλιτεχνών.
Αφού διευκρινίσω ότι είμαι ιδεολογικά κατά κάθε απαγόρευσης και το τηρώ απαρέγκλιτα στα δικά μου τραγούδια, να ξεκαθαρίσουμε κάποια βασικά και να μη λέμε ό,τι να ‘ναι; Γράφει κάποιος «αυτό δε συμβαίνει πουθενά στον κόσμο, μόνο στην Ελλάδα». Αυτό συμβαίνει ΠΑΝΤΟΥ. Η Ελλάδα τούς ευρωπαϊκούς νόμους Πνευματικής Ιδιοκτησίας υιοθέτησε, λέτε να τους «σκαρφίστηκε» μόνη της; Κατά το δίκαιο της Πνευματικής Ιδιοκτησίας λοιπόν, έχουν δικαίωμα και ο συνθέτης και ο στιχουργός να απαγορεύουν αυτοτελώς. 1. Όπου ο συνθέτης είναι και στιχουργός, μπορεί να απαγορεύσει όλο το τραγούδι. 2. Όπου αυτός που απαγορεύει είναι μόνο συνθέτης, μπορεί να απαγορεύσει μόνο τη μουσική. Δηλαδή μπορεί να βγει ο τραγουδιστής να απαγγείλει τους στίχους (περίπτωση Χατζιδακι – Μητσιά) αλλά όχι να τραγουδήσει. 3. Όπου αυτός που απαγορεύει είναι μόνο στιχουργός, μπορεί να βγει η ορχήστρα να παίζει τη μουσική, ο τραγουδιστής να κάνει «λαλαλα», αλλά δεν επιτρέπεται να τραγουδήσει τα λόγια. Για να το πούμε λίγο πρακτικά: Η δόξα, η φήμη, τα πολλά χρήματα από τα live πάνε στον τραγουδιστή. Η ιδιοκτησία του έργου (μαζί με το κρίσιμο ηθικό δικαίωμα) ανήκει στους δημιουργούς. Από εκεί και πέρα, το δικαστήριο κρίνει αν υπάρχει ορθή χρήση ή κατάχρηση του δικαιώματος ενός δημιουργού. Αυτά, ως γενικοί κανόνες και χωρίς να αναφέρομαι σε συγκεκριμένη περίπτωση καλλιτεχνών.
— Nikos Moraitis (@Nikosmoraitis) October 9, 2026
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
