«Τα λεφτά, τα λεφτά, τα λεφτά, για όλα φταίνε τα λεφτά. Ποτέ δεν είναι αρκετά, τα άτιμα τα λεφτά». Πόση αλήθεια μπορεί να κρύβεται μέσα σε λίγες λέξεις ενός τραγουδιού; Ο Νίκος Καρβέλας το είχε γράψει, η Άννα Βίσση το είχε τραγουδήσει και σήμερα, σχεδόν μισό αιώνα μετά την αρχή της κοινής τους διαδρομής, οι στίχοι γίνονται θλιβερά επίκαιροι. Και ίσως τελικά η γνωστή ατάκα «Ό,τι έχω ζήσει, το έχει πει η Βίσση» να ισχύει αυτή τη φορά και για την ίδια την Άννα Βίσση.
Δυστυχώς, τα άτιμα τα λεφτά έχουν τη δύναμη να χωρίζουν αδέλφια, να διχάζουν οικογένειες, να διαλύουν φιλίες χρόνων και να μετατρέπουν ανθρώπους που κάποτε αγαπιούνταν σε εχθρούς. Μπορούν να μπουν ανάμεσα σε δύο ανθρώπους και να κάνουν όσα τους ένωναν να μοιάζουν ξαφνικά μικρότερα από όσα τους χωρίζουν. Και κάπως έτσι, εκεί που υπάρχουν κοινές αναμνήσεις, αγάπη, εμπιστοσύνη και μια ολόκληρη ζωή, έρχονται οι οικονομικές διαφορές, οι απαιτήσεις και οι πικρίες να επισκιάσουν τα πάντα.
Η ιστορία της Άννας Βίσση και του Νίκου Καρβέλα κάνει αυτή την αλήθεια ακόμη πιο πικρή. Δύο άνθρωποι που ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν, απέκτησαν ένα παιδί και, ακόμη και μετά τον χωρισμό τους, κατάφεραν να διατηρήσουν έναν σπάνιο προσωπικό και δημιουργικό δεσμό. Για σχεδόν 50 χρόνια έγραψαν μαζί μουσική ιστορία, δημιούργησαν τραγούδια που σημάδεψαν γενιές και έδιναν πάντα την εντύπωση πως τίποτα και κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να μπει ανάμεσά τους.
Προσωπικά, εκείνο που με σόκαρε περισσότερο σε όλη αυτή την δημόσια αντιπαράθεση, ήταν η φράση της Άννας Βίσση στο κείμενο που έγραψε η ίδια: «Δεν ανέχομαι πλέον να εκβιάζομαι συναισθηματικά και να χειραγωγούμαι». Μια φράση ιδιαίτερα βαριά, που αφήνει να εννοηθεί ότι πίσω από αυτή την αντιπαράθεση κρύβονται πολλά περισσότερα από μια απλή οικονομική ή επαγγελματική διαφωνία. Και κάπου εδώ θεωρώ ακόμη πιο προβληματικό το ερώτημα που ακούγεται διαρκώς: «Τι θα κάνει η Άννα Βίσση χωρίς τον Νίκο Καρβέλα;» Μια χαρά θα τα καταφέρει. Κανείς δεν αμφισβητεί το τεράστιο ταλέντο του Νίκου Καρβέλα και την καθοριστική συμβολή του στην πολύχρονη καριέρα της. Όμως η Άννα Βίσση δεν είναι απλώς η φωνή των τραγουδιών του. Είναι μια καλλιτέχνιδα με προσωπικότητα, σκηνική παρουσία, αντοχή και μια μοναδική σχέση με το κοινό της. Η αναγνώριση της προσφοράς ενός δημιουργού δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος που ερμήνευσε τα έργα του πρέπει να παραμένει για πάντα στη σκιά του. Ούτε ότι πρέπει να απολογείται επειδή θέλει να συνεχίσει τον δρόμο του με τους δικούς του όρους.
Θα κλείσω με το τραγούδι «Αλήτισσα Ψυχή», από το άλμπουμ «Απαγορευμένο» του 2008, που κυκλοφόρησε σε μια περίοδο ρήξης ανάμεσα στην Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλα και ήταν ο πρώτος της δίσκος έπειτα από πολλά χρόνια χωρίς τη συμμετοχή του.
«Έχω αλήτισσα ψυχή και δε φοβάμαι
μπορώ και κάνω κάθε μέρα νέα αρχή
για ότι τέλειωσε ποτέ μου δε λυπάμαι
ξέρω να ζω γιατί έχω αλήτισσα ψυχή»
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
