Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος μίλησε για τη σειρά Κάμπινγκ, τον ρόλο του Ιορδάνη και όσα αναγνωρίζει στον συγκεκριμένο χαρακτήρα, αποκαλύπτοντας παράλληλα τη δική του σχέση με τη φυγή, το θέατρο και την ανάγκη για αποδοχή.
Μιλώντας στην εκπομπη «Χαμογέλα και Πάλι», ο ηθοποιός εξήγησε γιατί ο Ιορδάνης δεν του είναι τελικά τόσο μακρινός όσο μπορεί να φαίνεται.
«Δεν είναι ότι είναι κόντρα ρόλος. Δεν έχω παίξει κάποιο ρόλο που να πω ότι έτσι είμαι και δεν έχω παίξει κανέναν ρόλο που να πω ότι “δεν είμαι αυτός”. Σίγουρα υπάρχει κάπου μέσα μου όλο αυτό. Κάπου θα υπάρχει», είπε αρχικά.
Ο Ιορδάνης που κάποια στιγμή «σκάει»
Για τον ήρωα που υποδύεται στη νέα σειρά του Mega, ο Παπασπηλιόπουλος μίλησε για έναν άνθρωπο που έχει περάσει μεγάλο μέρος της ζωής του καταπιέζοντας όσα αισθάνεται και κάποια στιγμή οδηγείται σε μια απότομη αλλαγή.
«Μου φαίνεται πολύ γνώριμος ο ρόλος μου στο Κάμπινγκ. Μου είναι πολύ οικείος. Δεν είναι στη ζωή μου, είναι στην ψυχή μου, σε όλη τη δειλία μου, σε όλη την συστολή μου, σε όλη την δυσκολία μου», ανέφερε.
Στη συνέχεια περιέγραψε την πορεία του Ιορδάνη και το σημείο στο οποίο αποφασίζει να κινηθεί με τρόπους που μέχρι τότε δεν θα επέλεγε.
«Ο ρόλος μου ζούσε όλη του τη ζωή ως καταπιεσμένος άνθρωπος. Στον Ιορδάνη συμβαίνει ότι «σκάει», ευτυχώς, κατά τη γνώμη μου. Χαίρομαι που σκάει, παρόλο που παρασέρνει μαζί του πολύ κόσμο και παρόλο που κάνει και πάρα πολύ άσχημα πράγματα επειδή έχει σκάσει, αλλά δεν έχει καθόλου αυτή την πρόθεση».
Ο ηθοποιός στάθηκε και στις συνέπειες των επιλογών του χαρακτήρα, εξηγώντας ότι η απουσία κακής πρόθεσης δεν σημαίνει πως οι πράξεις του δεν έχουν κόστος.
«Αλλά καμιά φορά και οι προθέσεις δεν έχουν και μεγάλη σημασία. Καμιά φορά κάνουμε πράγματα ενώ δεν έχουμε την πρόθεση, αλλά εντάξει. Οκ, είμαστε στο πλαίσιο μιας κωμωδίας και σε αυτή την κωμωδία συμβαίνουν ακραία τα πράγματα, όπως συμβαίνουν στις κωμωδίες συχνά τα πράγματα λίγο πιο σηκωμένα από το έδαφος».
Ο Ιορδάνης καταλήγει να επιχειρεί ένα σχέδιο που απέχει πολύ από τον χαρακτήρα που είχε μέχρι τότε. «Είναι ένας άνθρωπος που σκάει, αλλά αυτό στο οποίο καταφεύγει ούτε νόμιμο είναι ούτε και το καλύτερο δυνατό. Το κάνει πάρα πολύ τσαπατσούλικα γιατί δεν έχει ακριβώς. Ούτε κακός είναι ούτε παράνομος είναι, ούτε άτιμος είναι. Είναι πολύ τίμιος άνθρωπος».
Και όπως περι- ο Παπασπηλιόπουλος, η απελπισία οδηγεί τον ήρωα σε μια επιλογή που μοιάζει αδιανόητη για τον ίδιο: «Κάνει το πιο απελπισμένο σχέδιο που υπάρχει τώρα, να κλέψει λεφτά από τη μαφία, ας πούμε. Δηλαδή ένας άνθρωπος που δεν έχει πει ποτέ «άντε ρε», και μετά προσπαθεί να τα βγάλει πέρα».
Το κάμπινγκ ως ένας διαφορετικός κόσμος
Στην πορεία της ιστορίας, ο Ιορδάνης γνωρίζει τον Σοφοκλή, έναν άνθρωπο εντελώς διαφορετικό από εκείνον, ο οποίος σταδιακά λειτουργεί προστατευτικά απέναντί του.
«Και ευτυχώς συναντάει αυτόν τον τύπο εκεί, τον Σοφοκλή, που είναι από άλλη «φτιαξιά» και μπαίνει σαν προστάτης του, άθελά του. Μπαίνει σαν προστάτης του κάμπινγκ βασικά, γιατί έτσι αντιλαμβάνεται τον εαυτό του. Αλλά επειδή ο Ιορδάνης πια μπλέκεται με το Κάμπινγκ, γίνεται προστάτης και του Ιορδάνη και τελικά γίνονται και φίλοι».
Για τον ηθοποιό, το ίδιο το κάμπινγκ λειτουργεί σαν μικρογραφία ενός μεγαλύτερου κόσμου, καθώς μέσα σε αυτό συναντώνται άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και καταβολών.
«Συναντάς όλα αυτά τα είδη ανθρώπων σε ένα κάμπινγκ. Είναι όλων των ειδών μέσα εκεί, όλων των ηλικιών, όλων των καταγωγών. Έχει έναν παραλληλισμό με την κοινωνία, αλλά έχει κάτι που εμένα με, με ξεκουράζει, που σχετίζεται με τη φυγή».
Αυτή η έννοια της φυγής, σύμφωνα με τον Παπασπηλιόπουλο, αφορά και τους ήρωες της σειράς.
«Όλοι αυτοί με έναν τρόπο είναι «φυγάδες» της ζωής. Και αυτό είναι που σιγά σιγά νομίζω ότι τραβάει και τον Ιορδάνη και τα παιδιά του. Και κάπως, ενώ καθόλου δεν ήταν η πρόθεση αυτή, κάπως τους καταπίνει αυτός ο κόσμος».
«Δυσκολεύομαι πολύ στην πραγματικότητα»
Η συζήτηση πέρασε και στη σχέση του ίδιου του ηθοποιού με την έννοια της φυγής. Ο Παπασπηλιόπουλος δεν έκρυψε ότι η πραγματικότητα είναι για εκείνον δύσκολη, ενώ περιέγραψε το θέατρο ως έναν χώρο μέσα στον οποίο μπορεί να μετακινείται διαρκώς σε διαφορετικούς κόσμους.
«Δε με γοητεύει δυστυχώς, αλλά είναι ότι δυσκολεύομαι πολύ στην πραγματικότητα. Αυτό που με κρατάει είναι σίγουρα και η δειλία, αλλά νομίζω ότι με κρατάει και η ζωή μου έτσι όπως τη δόμησα, έτσι όπως την έφτιαξα».
Και συνέχισε: «Και αυτή η ψευδαισθητική ζωή, μέσα από το θέατρο εννοώ. Κάπως όλες οι ανησυχίες εκτονώνονται μέσα σε αυτούς τους κόσμους που δεν είναι πραγματικοί βέβαια, αλλά για εμάς, για μένα είναι πραγματικοί, οπότε κάπως φεύγω συνέχεια, αλλά φεύγω μέσα σε αυτούς τους κόσμους. Δηλαδή όλη την ώρα είμαι και κάποιος άλλος».
«Δεν ξέρω αν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη»
Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος αναφέρθηκε ακόμη στη δουλειά του και στη διάκριση που κάνει ο ίδιος ανάμεσα στην υποκριτική και τη σκηνοθεσία.
«Δεν ξέρω αν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη. Δεν νομίζω ότι είμαι πολύ καλλιτέχνης. Είμαι ηθοποιός και, και τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να σκηνοθετώ κιόλας, ενώ δε γνωρίζω να σκηνοθετώ. Δεν ξέρω πώς γίνεται. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να ονομάσω τον εαυτό μου επαγγελματία σκηνοθέτη».
Όπως εξήγησε, διαφορετικά αντιλαμβάνεται τη σχέση του με την υποκριτική: «Δεν είμαι καταρτισμένος, ούτε ξέρω ακριβώς να το κάνω. Ενώ θεωρώ τον εαυτό μου επαγγελματία ηθοποιό. Αν μου δώσεις κάτι, ξέρω πώς να το παίξω».
Η συζήτηση έκλεισε με την ανάγκη για αποδοχή και τον τρόπο με τον οποίο αυτή επηρεάζει τον ίδιο.
«Δεν έχει σημασία αν θα σ’ αρέσει, αν θα είναι καλό. Ξέρω πώς να το κάνω. Φυσικά και θέλουμε το χειροκρότημα και την αποδοχή. Δυστυχώς αδιάκοπα και δυστυχώς αθεράπευτα».
Και πρόσθεσε: «Δεν το εκτιμώ ιδιαίτερα. Δεν εκτιμώ ιδιαίτερα την περιοχή μου που ζητάει διαρκώς την αποδοχή. Θα έλεγα ότι δεν είναι απ’ τα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανος ως άνθρωπος, που έχω τόσο μεγάλη ανάγκη την αποδοχή και γι’ αυτό δυσκολεύομαι πάρα πολύ και με αυτό που λέγεται επιτυχία».
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
