Σήμερα έχει γενέθλια ένας από εκείνους τους ανθρώπους που δεν περιορίζονται στο να γράφουν τραγούδια.
Ο Φοίβος Δεληβοριάς ξεκίνησε πολύ νωρίς. Μόλις στα δεκαπέντε του χρόνια πήρε τα τραγούδια του και τα πήγε στον Μάνο Χατζιδάκι. Και κάπως έτσι, μέσα από εκείνη τη σπουδαία συνάντηση, γεννήθηκε το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ, η «Παρέλαση». Ήταν η αρχή μιας διαδρομής που θα αποδεικνυόταν πολύ μεγαλύτερη από μια απλή μουσική καριέρα.
Φοίβος Δεληβοριάς για Νίκο Καλογερόπουλο: «Καλή αντάμωση κάπου στη Φύση» – Το συγκινητικό αντίο
Ακολούθησαν δίσκοι, συνεργασίες, συναυλίες, θέατρο, κινηματογράφος, τραγούδια για άλλους καλλιτέχνες, παιδικά τραγούδια, τηλεόραση. Από τον Διονύση Σαββόπουλο και τον Ορφέα Περίδη μέχρι την Αρλέτα, τον Παύλο Παυλίδη, τον Θανάση Βέγγο, τα Ημισκούμπρια και τόσους ακόμη ανθρώπους της τέχνης, ο Φοίβος Δεληβοριάς κατάφερε να κινείται ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους χωρίς ποτέ να χάνει τη δική του φωνή.
Κι ύστερα ήρθε η «Καλλιθέα». Ένας δίσκος που, όπως και το τραγούδι του, μοιάζει να κουβαλάει μέσα του μνήμες, γειτονιές, ανθρώπους, έρωτες, μικρές και μεγάλες ιστορίες. Γιατί αυτό είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα χαρίσματά του… να παίρνει το καθημερινό, το φαινομενικά ασήμαντο, αυτό που προσπερνάμε όλοι μας, και να του δίνει αξία και ποίηση. Η «Ταράτσα του Φοίβου» ήταν μια ακόμη απόδειξη της δημιουργικότητας και της βαθιάς αγάπης του για το ελληνικό τραγούδι και το θέαμα. Και στα «Νούμερα» απέδειξε ξανά πως μπορεί να συνδυάζει το χιούμορ, τη μουσική, την ευαισθησία και την κοινωνική ματιά με έναν τρόπο που είναι απόλυτα δικός του.
Γιατί ο Φοίβος Δεληβοριάς δεν είναι μόνο ένας τραγουδοποιός. Είναι ένας παρατηρητής της ζωής. Ένας άνθρωπος που κοιτάζει τους γύρω του με περιέργεια, τρυφερότητα και συχνά με εκείνο το ιδιαίτερο, αυτοσαρκαστικό χιούμορ που τον χαρακτηρίζει. Έχει την ικανότητα να βρίσκει το παράξενο μέσα στο συνηθισμένο, το συγκινητικό μέσα στο αστείο και το αστείο μέσα σε όσα μας συγκινούν.
Ίσως γι’ αυτό τα τραγούδια του έχουν αυτή την παράξενη οικειότητα. Γιατί πολλές φορές ακούμε τον Φοίβο και αισθανόμαστε πως μιλάει για εμάς. Για τις σχέσεις μας, τις ανασφάλειές μας, τις πόλεις μας, τα παιδικά μας χρόνια, τους έρωτες που τελείωσαν και εκείνους που δεν τελείωσαν ποτέ πραγματικά.
Από την Καλλιθέα μέχρι την «ΑΝΙΜΕ», από την «Παρέλαση» μέχρι σήμερα, έχει διανύσει μια διαδρομή με συνέπεια, προσωπικότητα και δημιουργική ανησυχία. Και το πιο όμορφο είναι πως, τόσα χρόνια μετά, εξακολουθεί να έχει την ίδια διάθεση να παρατηρεί, να πειραματίζεται, να δημιουργεί και να μας εκπλήσσει.
Φοίβος Δεληβοριάς: «Πιο πολύ φοβάμαι μήπως στερέψω από δίψα για ζωή παρά από ιδέες»
Φοίβος Δεληβοριάς: «Φυσικά κριντζάρω την κόρη μου, πέφτω από καρέκλες μπροστά της! Γίνομαι ρεζίλι»
Φοίβος Δεληβοριάς: Η ηλικία, η σχέση ζωής με την Βάσω Καβαλιεράτου και η κόρη
