Ο Δημήτρης Πιατάς δεν μοιάζει να έχει ιδιαίτερη ανάγκη να ωραιοποιήσει ούτε τη διαδρομή του ούτε όσα πιστεύει. Με δεκαετίες στο θέατρο, την τηλεόραση και το σινεμά, ο σπουδαίος ηθοποιός έρχεται σήμερα στο The Full Story και μιλά για τις επιλογές που τον δικαίωσαν, αλλά και για εκείνα τα «όχι» που εκ των υστέρων μετάνιωσε.
Με αφορμή την τηλεοπτική του επιστροφή μέσα από τη νέα σειρά του MEGA «Νταντά της Γειτονιάς» και τη συμμετοχή του στον «Μάρτυρα Κατηγορίας» στο Θέατρο Δημήτρης Χορν, ο Δημήτρης Πιατάς ξετυλίγει σκέψεις και ιστορίες μιας ολόκληρης ζωής.
Μιλά για τον ηλικιακό ρατσισμό, εξηγεί γιατί θεωρεί τη νέα γενιά ηθοποιών καλύτερη από τη δική του και παίρνει ξεκάθαρη θέση για τον Μάρκο Σεφερλή και την κριτική που δέχεται.
Και όταν η συζήτηση φεύγει από τη σκηνή, ο Δημήτρης Πιατάς γίνεται πιο προσωπικός. Μιλά για τις κόρες του, τα εγγόνια που του «δίνουν την αιωνιότητα», την ιδιωτική ζωή που επέλεξε να κρατήσει μακριά από την κλειδαρότρυπα και εξηγεί γιατί δεν έχει καμία ψευδαίσθηση για την υστεροφημία: «Η δόξα της ζωής υπάρχει μόνο όσο είσαι εν ζωή. Μετά υπάρχει το τέλος και η λήθη».
Χαίρομαι που είμαι στο Mega εννοείται και χαίρομαι που είμαι με αυτή την ομάδα, την τηλεοπτική ομάδα, σε μια επιτέλους και μια κομεντί. Δεν είναι κωμωδία με την έννοια της κωμωδίας, αλλά είναι μια τρυφερή, ανθρώπινη, οικογενειακή ιστορία με εξαιρετικούς συνεργάτες και συναδέλφους.
Τί σας έκανε να πείτε ναι σε αυτή την πρόταση; Μιλάμε για την Νταντά της γειτονιάς, μια σειρά που θα δούμε σύντομα στο Mega.
Ήταν πολύ δελεαστική όλη η πρόταση έτσι όπως μου παρουσιάστηκε. Και δεν σας κρύβω ότι εισέπραξα και όλη την αγάπη των ανθρώπων, οι οποίοι πραγματικά με θέλανε πάρα πολύ να είμαι μέσα στη δουλειά. Ξέρεις κάτι; Εγώ έχω υπηρετήσει πολύ το θέατρο και με κάποιο τρόπο και λόγω ηλικίας και λόγω ονόματος δεν θα μπορούσα να ζητήσω δουλειά γιατί δεν είχα ανάγκη από δουλειά. Απλώς είχα ανάγκη του να υπάρχω καλλιτεχνικά με όποιο τρόπο μπορούσα να υπάρχω. Θεατρικά όμως υπήρχα πολύ ισχυρά, οπότε κάλυπτα όλο μου το κοινό, το πιθανό μου τηλεοπτικό κοινό. Που κοινό τηλεοπτικό εννοώ γιατί με ενδιαφέρει το τηλεοπτικό κοινό. Μην πω ψέματα, είναι πολύ σημαντικό να μπορώ σαν πρόσωπο να μπορώ να επισκέπτομαι σπίτια που να είναι πολύ μακριά, στο Καστελόριζο, στην Ηγουμενίτσα, στην άκρη της Ελλάδας, στη Γαύδο.
Τι τύπος είναι ο ήρωας που υποδύεστε στη σειρά;
Είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Είμαι ο Κώστας, ένας συνταξιούχος ταξιτζής. Ξέρεις, οι ταξιτζήδες είναι μια ιδιαίτερη φυλή στο γίγνεσθαι, το ελληνικό γίγνεσθαι είναι. Έχουν μια περίεργη σοφία. Η αιτία τους είναι το ότι είναι υποχρεωμένοι να είναι στο τιμόνι πάρα πολλές ώρες, να είναι πιθανώς και εγκλωβισμένοι μέσα στην κίνηση. Άρα έχουν κάθε λόγο και να ακούνε ραδιόφωνο, να ενημερώνονται, να σκέφτονται ακόμα και να παίρνουν τηλέφωνο. Και το κυριότερο απ’ όλα να μπορούν να συναντούν ανθρώπους που στην πραγματική ζωή δύσκολα θα τους συναντούσαν.
Παράλληλα όμως δεν εγκαταλείπεται ποτέ το θέατρο. Είμαστε σήμερα στο Θέατρο Δημήτρης Χορν. Εδώ που θα ξεκινήσετε σε λίγες μέρες μία πολύ ωραία παράσταση, τον Μάρτυρα Κατηγορίας της Αγκάθα Κρίστι
Είναι ένα συγκλονιστικό έργο. Είναι τέταρτη χρονιά παρακαλώ, που παίζεται. Εγώ μπαίνω επισκέπτης την τέταρτη χρονιά πλέον. Ο Νικορέστης Χανιωτάκης, ο σκηνοθέτης. Είναι ένα έργο της Αγκάθα Κρίστι, το οποίο είναι γραμμένο τη δεκαετία του ’50. Έχει όμως όλες τις ανατροπές. Είναι δικαστικό θρίλερ. Ψάχνουμε να βρούμε ποιος είναι ο δολοφόνος. Πρέπει να ειπωθεί, όπως ο Χίτσκοκ έλεγε. Μην το πείτε ποτέ το τέλος, γιατί το τέλος είναι ανατροπή. Η Αγκάθα Κρίστι παίζει σε αυτό το παιχνίδι. Η Αγκάθα Κρίστι καταφέρνει και παίζει μαζί με το κοινό και αυτή είναι η επιτυχία της. Και θεωρώ ότι και η σκηνοθεσία έχει μια τέτοια, ένα τέτοιο σκεπτικό. Δηλαδή οι ένορκοι είναι μέρος του κοινού. Είναι θεατές οι οποίοι δέχονται να ψηφίσουν στη δίκη.
«Είχα πει όχι σε καθημερινή σειρά και τη θέση μου πήρε ο Κώστας Καζάκος»
Αφοσιωμένος από τη μία λοιπόν στο θέατρο, στην τηλεόραση έχετε πει όχι στο παρελθόν;
Ναι, ναι έχω πει.
Ήθελα να σας ρωτήσω αν τα όχι είναι μια πολυτέλεια που μπορεί να την έχει ένας καταξιωμένος ηθοποιός.
Δεν θα το έλεγα. Μην το βλέπουμε έτσι. Δεν σου κρύβω ότι κάποια όχι που είπα ήταν και είχαν τίμημα και το μετάνιωσα εκ των υστέρων. Και δεν θέλω να σου πω ποια. Γιατί όταν εγώ κάποια στιγμή ήταν να μου γίνει μια πολύ δελεαστική πρόταση να είμαι σε καθημερινό σίριαλ μακράς διάρκειας με πολύ ισχυρά ονόματα από πίσω και είπα όχι. Τη θέση μου την πήρε ο Κώστας Καζάκος. Οπότε καταλαβαίνετε ότι μάλλον το δικό μου όχι ήταν λάθος και όχι του Κώστα του Καζάκου.
Έχετε αισθανθεί ότι δηλώσεις που μπορεί να έχουν κάνει αίσθηση, που έχετε πει κατά καιρούς, ενώ εσείς τις κάνατε με χιούμορ, παρεξηγήθηκαν;
Ναι, ναι, πολύ. Ξέρετε κάτι… η κοινωνία μας περιέργως έφερε μια σοβαροφάνεια και μια αυστηρότητα την οποία δεν τη δικαιούμαστε να την έχουμε. Όχι γιατί δεν πρέπει να είμαστε σοβαροί κτλ. Αλλά έχουμε ήλιο και όταν έχουμε ήλιο πρέπει να είμαστε χαρούμενοι. Δεν πρέπει να είμαστε μίζεροι και μεμψίμοιροι. Πρέπει να γενικά να αντιμετωπίζουμε όλα τα πράγματα με τη χαρά της ζωής. Ξέρετε το μισογεμάτο και το μισοάδειο ποτήρι είναι θέμα πώς το βλέπεις. Εννοείται ότι για μένα είναι μισογεμάτο πάντα και όχι μισοάδειο.
Υπάρχει ηλικιακός ρατσισμός στο θέατρο; Δηλαδή έρχεται κάποια στιγμή που οι ρόλοι λιγοστεύουν απλά και μόνο επειδή ένας ηθοποιός μεγάλωσε ηλικιακά;
Κοιτάξτε, θα σας έλεγα ότι ισχύει και απέναντι και το αντίθετο. Ισχύει και ρατσισμός αν είσαι νέος. Ότι υπάρχει ο ρατσισμός υπάρχει και είναι αλήθεια ότι τσούζει και πονάει αυτό γιατί είναι άδικο, είναι άδικο. Ισχύει όμως. Δεν ισχύει όμως μόνο για τους ανθρώπους που αν θέλεις έχουν ολοκληρώσει έναν κύκλο ζωής και διεκδικούν να υπάρχουν γιατί το δικαιούνται να υπάρχουν. Θεωρώ ότι η δόξα της ζωής είναι το να είσαι ζωντανός και να είσαι παρών και αυτό πρέπει να το σεβόμαστε.
Βρίσκετε διαφορές στους ηθοποιούς της νεότερης γενιάς σε σχέση με τη δική σας;
Θεωρώ ότι η νέα γενιά είναι πολύ καλύτερη από τη δικιά μας. Επίσης θεωρώ ότι μου έλαχε να είμαι από τους τυχερούς και η γενιά μου ήταν πολύ τυχερή γιατί βρεθήκαμε στη Μεταπολίτευση και όλος ο κόσμος διεκδικούσε τη διαφορετικότητα και το νέο. Ο Σταμάτης Φασουλής, ο Λάκης Λαζόπουλος, ο Γιώργος Κιμούλης, η Μίρκα Παπακωνσταντίνου, η Άννα Παναγιωτοπούλου και κάπου μπήκε και ο Πιατάς. Δηλαδή εμείς αντιμετωπίσαμε την αγάπη και την αλλαγή. Ήμασταν χαϊδεμένα παιδιά. Οι σημερινοί νέοι δεν είναι το ίδιο. Έχουν να αντιμετωπίσουν εξαιρετικά δυσκολίες και χαίρομαι πολύ γιατί έχουν και ταλέντο. Και αυτό που αν θέλετε θεωρώ ότι είναι διαφορά από εμάς. Έχουν μόρφωση, έχουν παιδεία, έχουν τελειώσει και κανένα πανεπιστήμιο. Δεν είδαν φώτα και μπήκαν.
«Ο Μάρκος Σεφερλής είναι μια ολόκληρη ιστορία στην κωμωδία, ας κάνουν άλλοι υψηλή αισθητική»
Έχετε μιλήσει πολύ θερμά για τον Μάρκο Σεφερλή, έναν καλλιτέχνη που συχνά προκαλεί κάποιες αντιδράσεις. Πιστεύετε ότι οι επικριτές του υπάρχει κάτι που δεν κατανοούν για εκείνον καλλιτεχνικά;
Κοιτάξτε, ο Μάρκος είναι ο ίδιος μια ολόκληρη ιστορία στην κωμωδία τώρα. Δηλαδή αυτό που υπηρετεί είναι μοναδικό. Και δεν είναι τυχαία αυτή η φοβερή αποδοχή από το κοινό που υπηρετεί. Κάνει ένα λαϊκό είδος. Φτηνό; Φτηνό. Πουλάει; Πουλάει. Άρα το προϊόν για να πουλάει, ε, αξίζει. Είναι, έχει σχέση με το μισογεμάτο και το μισοάδειο ποτήρι που λέγαμε πιο πριν. Ξέρεις κάτι; Όταν κάνεις επιτυχία, ενοχλείς. Και πιθανώς ενοχλεί γι’ αυτό. Το ότι εμένα με ενοχλεί που ενοχλεί. Όχι ο Σεφερλής, οι άλλοι. Αυτό με ενοχλεί πάρα πολύ. Είμαστε υποκριτές λίγο. Δώστε του τα εύσημα της επιτυχίας και αφήστε τα. Το να κάνει υψηλή αισθητική δεν είναι δουλειά του Σεφερλή, είναι δουλειά άλλων. Ας την κάνουν οι άλλοι καλά και δεν πειράζει. Αυτό που κάνει ο Μάρκος όμως είναι καλό.
Πιστεύατε ποτέ ότι η γενιά των εγγονιών σας θα σας γνώριζε μέσα από τη φωνή του Πίκου Απίκου στη Φρουτοπία;
Α, βεβαίως. Μια ταπεινή σειρά, η οποία πράγματι, όταν το κάναμε με τον Φαίδωνα τον Σοφιανό και τον Ευγένιο Τριβιζά που πρωτοέγραφε, παιδικό τότε, τη Φρουτοπία, παίξαμε και διασκεδάσαμε εμείς. Γελάσαμε εμείς. Δεν πιστεύαμε τίποτα σε αυτή τη δουλειά. Απλώς πληρωθήκαμε και φύγαμε. Και ξαφνικά ανατράφηκε κόσμος και κόσμος και ακόμα, ας πούμε η εγγονή μου βλέπει Φρουτοπία και προσπαθεί να αναγνωρίσει ότι ο Πίκος Απίκος είναι πράγματι ο παππούς της.
«Εμένα η ιδιωτική μου ζωή ήταν κλειδωμένη και δεν υπήρχε κλειδαρότρυπα»
Μέσα σε μια ζωή γεμάτη παραστάσεις, πολλά γυρίσματα, απαιτητικά ωράρια, τι πατέρας πιστεύετε ότι υπήρξατε για τα παιδιά σας;
Α, κοίτα, όλα γίνονται. Φτάνει να θέλεις. Και ήμουν εξαιρετικός μπαμπάς και είμαι. Διότι μη νομίζεις ότι επειδή μεγάλωσαν τα παιδιά μου δεν με χρειάζονται. Το αντίθετο, τώρα με χρειάζονται περισσότερο. Ξέρεις κάτι; Είναι πολύ σημαντικό ό,τι κάνεις στη ζωή σου να είναι με τη συναίνεσή σου. Εγώ το έκανα με τη χαρά μου και με τη συναίνεσή μου. Ακόμα και την καριέρα με τη συναίνεσή μου την κάνω και είμαι χαρούμενος που το κάνω.
Προσπαθήσατε όταν μεγάλωναν τα παιδιά να τα προστατεύσετε κατά κάποιο τρόπο από αυτόν τον χώρο;
Καταρχάς, δεν πούλησα την ιδιωτική μου ζωή, όπως είναι το σύνηθες τώρα. Εμένα η ιδιωτική μου ζωή ήταν κλειδωμένη και δεν υπήρχε κλειδαρότρυπα. Υπήρξε όμως μια υπέροχη ιδιωτική ζωή, μοναδική, φανταστική. Το συντροφάκι μου, οι δύο μου κόρες. Τώρα έχω δύο εγγόνια. Είναι συγκλονιστικά. Είναι η καθημερινότητα των πιο απλών ανθρώπων σε οποιαδήποτε γειτονιά, συνοικία ή οποιοδήποτε χωριό. Ε, ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Δεν είμαι σταρ. Δεν πουλάω την ιδιωτική μου ζωή.
Έχετε πει ότι ο ρόλος του παππού ίσως είναι ο καλύτερος ρόλος που έχετε ή που είχατε μέχρι σήμερα.
Ναι, ναι, είναι αλήθεια.
Γιατί είναι καλύτερος από το ρόλο του πατέρα;
Κοίτα, είναι καλύτερος γιατί πρώτον, δεν έχεις την αγωνία του πατέρα. Γιατί είναι μεγάλη ευθύνη το να είσαι πατέρας. Είναι πιο γραφική η ιστορία του παππού. Άρα απολαμβάνω καλύτερα αυτό το ρόλο χωρίς να έχω και την ευθύνη του μεγαλώματος του παιδιού, γιατί την έχει ο πατέρας του και η κόρη μου.
Τα εγγόνια αλλάζουν τη σχέση του ανθρώπου με το χρόνο;
Ναι, είναι αλήθεια. Τα εγγόνια μου για μένα μου δίνουν την αιωνιότητα. Θα υπάρχουν και μετά από μένα. Σίγουρο. Και θα υπάρχουν πάρα πολύ. Οπότε με κάποιο τρόπο, το DNA είναι σίγουρο, θα υπάρχει, αλλά βάζω και μια υποθήκη αιωνιότητας μέχρι εκεί που αντέχει η ίδια η ζωή και ο ίδιος και ο πλανήτης μας αντέχει.
Έχετε δηλώσει ότι ο ηθοποιός λησμονιέται με το πέρασμα του χρόνου. Εσείς μετράτε πολλές δεκαετίες. Τι θα θέλατε να μείνει από τον Δημήτρη Πιατά;
Κάποτε έχω κάνει μια δήλωση ότι θα ήθελα να ξεχαστεί το όνομά μου μετά. Γιατί δεν έχω ψευδαισθήσεις. Ξεχνιόμαστε. Η δόξα της ζωής υπάρχει μόνο όσο είσαι εν ζωή. Μετά δεν υπάρχει δόξα. Υπάρχει το τέλος και η λήθη. Δεν είναι τόσο δραματικό και τραγικό. Αλίμονο αν οι άνθρωποι θυμούνται προγόνους και όλα αυτά. Θα θυμηθούν αυτούς που χρειάζονται. Τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα. Μέχρι εκεί όμως. Εμάς δεν μας χρειάζονται. Προς Θεού, μην τους ταλαιπωρούμε.
Με ποια κριτήρια επιλέγει ο Δημήτρης Πιατάς σήμερα μία συνεργασία;
Είναι αλήθεια ότι έχω την πολυτέλεια να επιλέγω και δουλειές. Δηλαδή με επιλέγουν και επιλέγω. Και τα λέω τα όχι. Διεκδικώ να περνάω καλά. Αν υποψιαστώ ότι δε θα περάσω καλά, ξέρω να φεύγω. Ζωδιακά ξέρω να φεύγω. Είμαι Ιχθύς.
