Με αφορμή τη θεατρική του παρουσία, ο Κωνσταντίνος Μπιμπής μιλά για τα όρια της βίας, την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα που αποτυπώνει το έργο και τα προσωπικά του όρια.
Αναφέρεται ακόμη στην ανάγκη για προσωπική υπέρβαση, στην ανθρώπινη απομόνωση και στις συνθήκες που διαμορφώνουν τη σύγχρονη κοινωνία.
Οι «Δίκαιοι» θέτουν το ερώτημα μέχρι πού μπορεί να φτάσει κάποιος στο όνομα ενός ιδιαίτερα υψηλού ιδανικού. Υπάρχει για εσάς κάποιο ηθικό όριο που δεν θα ξεπερνούσατε για κανέναν λόγο;
Πολλά ηθικά όρια υπάρχουν για μένα. Το έργο, όμως, περι- μια πολύ διαφορετική κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Διαδραματίζεται στις αρχές του 20ού αιώνα, σε ένα καθεστώς πάρα πολύ βίαιο, και θέτει το ερώτημα ποια είναι τα ηθικά όρια της ανταπόδοσης της βίας.
Το έργο ξεκινά έχοντας ήδη λυμένο το ζήτημα του αν στη βία του καθεστώτος απαντάμε με βία. Αυτό το έχει ξεκαθαρίσει ο Καμί: αυτός είναι ο δρόμος. Από εκεί και πέρα, όμως, τίθενται τα όρια αυτής της βίας. Ο χαρακτήρας μου έρχεται αντιμέτωπος ακριβώς με αυτό το ερώτημα: ποιο είναι τελικά το όριο της βίας; Είναι τυφλή η βία της ανταπόδοσης στη βία ή έχει μάτια και βλέπει τι έχει μπροστά της;
Κωνσταντίνος Μπιμπής: Όταν έχουμε να κάνουμε με την αλήθεια δεν υπάρχουν διλήμματα
Εσάς σας αρέσει να φτάνετε στα όρια όταν πιστεύετε κάτι πολύ βαθιά;
Είμαι άνθρωπος των άκρων, γενικά. Σε πολλά τμήματα της ζωής μου έχω λειτουργήσει ανεξέλεγκτα, δεν έχω συγκρατήσει τον εαυτό μου.
Αυτό συνέβαινε περισσότερο όταν ήσασταν μικρότερος; Ήσασταν, δηλαδή, εφηβικά επαναστάτης και παραμένετε έστω και λιγότερο σήμερα ή έχετε γίνει καθαρότερος πραγματιστής;
Δεν είναι δυνατόν να γίνω πραγματιστής και όσο μεγαλώνω αισθάνομαι ότι ριζοσπαστικοποιούμαι ακόμη περισσότερο, διότι αισθάνομαι ότι αυτό απαιτούν και οι καιροί. Θεωρώ ότι βιώνουμε πολύ μεγαλύτερη βία απ’ ό,τι βιώναμε το 2008-2009, στην οικονομική κρίση και τα χρόνια που ακολούθησαν. Χρειάζεται πολύ πιο ισχυρή βία σε παγκόσμιο επίπεδο. Οπότε, όταν βλέπω βία, δεν μπορώ να παραμένω αμέτοχος.
Σπάνιο άνθρωπο του σήμερα να πιστεύει σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του.
Όντως το σύγχρονο σύστημα οδηγεί τον άνθρωπο σε μια πραγματικά άγρια εξατομίκευση. Όταν ζούμε ως απομονωμένα άτομα, τα οποία μόνο εξ αποστάσεως δημιουργούν κοινωνικό σύνολο αλλά όχι μέσα από αλληλένδετες μεταξύ τους διαδικασίες, είναι πάρα πολύ δύσκολο να υπηρετήσουμε κάτι που ξεπερνά τον εαυτό μας. Απαιτεί προσωπική υπέρβαση, για την οποία πρέπει να έχεις πολλά αποθέματα, είπε ο Κωνσταντίνος Μπιμπής στο Gala.
Κωνσταντίνος Μπιμπής: «Ήμουν σαν μια ωρολογιακή βόμβα που αφοπλίστηκε μαλακά»
Κωνσταντίνος Μπιμπής: «Σε αυτή τη περίοδο της ζωής μου αναρωτιέμαι πώς αποκωδικοποιείται ο έρωτας»
Κωνσταντίνος Μπιμπής: «Στη μεγάλη αναρχική μου φάση συγκρούστηκα πολύ με τους γονείς μου»
