Επτά χρόνια. Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που ο χρόνος δεν καταφέρνει να τους απομακρύνει. Μένουν εκεί, ανάμεσα στις αναμνήσεις μας, στις μελωδίες τους, σε έναν στίχο που επιστρέφει ξαφνικά και μας βρίσκει εκεί που δεν το περιμένουμε.
Σαν σήμερα, στις 9 Σεπτεμβρίου του 2019, έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Ένας άνθρωπος που δεν χρειάστηκε ποτέ να φωνάξει για να ακουστεί. Η μουσική του μιλούσε από μόνη της.
Ο Λαυρέντης υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς της γενιάς του. Από τα πρώτα του βήματα με τους Τερμίτες μέχρι τη μακρά προσωπική του διαδρομή, έφτιαξε ένα δικό του μουσικό σύμπαν. Ένα σύμπαν γεμάτο rock διάθεση, τρυφερότητα, χιούμορ, μελαγχολία και εκείνη τη σπάνια ικανότητα να μετατρέπει τις μικρές αλήθειες της ζωής σε τραγούδια που χωρούσαν μέσα τους ολόκληρες εποχές.
«Πεθαίνω για σένα», «Διδυμότειχο Blues», «Ένας Τούρκος στο Παρίσι», «Τόσα χρόνια μια ανάσα»… Τραγούδια διαφορετικά μεταξύ τους, μα ενωμένα από την ίδια ψυχή. Τη δική του. Τραγούδια που μπήκαν στα σπίτια, στις παρέες, στους έρωτες, στους χωρισμούς, στα ξενύχτια και στις σιωπές μας.
Και ίσως αυτό να ήταν το μεγαλύτερο χάρισμά του, δεν τραγουδούσε για να μας εντυπωσιάσει. Τραγουδούσε για να μας θυμίσει κάτι που ήδη γνωρίζαμε μέσα μας.
Ο Λαυρέντης είχε και μια προσωπικότητα που δύσκολα χωρούσε σε καλούπια. Αυθεντικός, ευθύς, με το χιούμορ του, τις αδυναμίες του, τις αντιφάσεις του, αλλά πάνω απ’ όλα αληθινός. Δεν έμοιαζε να ενδιαφέρεται να δημιουργήσει έναν «μύθο» γύρω από τον εαυτό του. Προτιμούσε να είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, εκείνος που θα καθόταν μαζί σου σε ένα τραπέζι, θα έλεγε μια ιστορία, θα γελούσε δυνατά και λίγο αργότερα θα σου έδινε έναν στίχο που θα κουβαλούσες για χρόνια. Ίσως γι’ αυτό η απουσία του να μοιάζει τόσο παράξενη.
Γιατί ο Λαυρέντης δεν έφυγε ποτέ πραγματικά από τις ζωές μας. Κάθε φορά που ακούγεται μια κιθάρα, κάθε φορά που ένας στίχος του μας βρίσκει απροετοίμαστους, κάθε φορά που ένα τραγούδι του ακούγεται από κάπου μακριά, είναι σαν να επιστρέφει για λίγο.
Επτά χρόνια μετά και ευτυχώς μπορούμε και μετράμε όσα μας άφησε.
Τη μουσική του. Τις ιστορίες του. Τα τραγούδια που έγιναν κομμάτι της ζωής μας. Και κυρίως εκείνη την αίσθηση πως, όσο υπάρχουν άνθρωποι που τραγουδούν τα τραγούδια του, ο Λαυρέντης εξακολουθεί να κάθεται κάπου ανάμεσά μας. Σαν σήμερα, επτά χρόνια πριν, σώπασε μια χαρακτηριστική φωνή. Όμως οι μελωδίες του δεν σώπασαν ποτέ. Και ίσως αυτό να είναι η πιο όμορφη μορφή αθανασίας για έναν τραγουδοποιό.
Να φεύγει ο άνθρωπος, αλλά να μένει το τραγούδι. Και να βρίσκει, κάθε φορά, τον δρόμο του πίσω σε εμάς.
