Ο Νίκος Κουρής μιλά για την πατρότητα μέσα από την προσωπική του εμπειρία, εξηγώντας στη Vogue τι σημαίνει για εκείνον να είσαι γονιός, πώς αντιμετωπίζει τα λάθη και τις αποτυχίες και γιατί η μεγαλύτερη περηφάνια του για τον γιο του δεν αφορά μόνο την εισαγωγή του στο πανεπιστήμιο.
Για τον ίδιο, η ζωή ως πατέρας έχει μια ευθύνη που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Όπως εξηγεί στη δημοσιογράφο Κέλλυ Σταυροπούλου, η γονεϊκότητα αλλάζει τις προτεραιότητες και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται κανείς ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό.
«Η πατρότητα είναι η πιο δύσκολη δοκιμασία. Το παιδί σου είναι η πρώτη σου προτεραιότητα και έγνοια, η πρώτη και τελευταία σου ευθύνη. Δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα το να είσαι γονιός», δηλώνει ο Νίκος Κουρής.
Νίκος Κουρής: «Πάντα υπολείπεσαι»
Ο ηθοποιός περι- και το συναίσθημα που, όπως λέει, δύσκολα μπορεί να καταλάβει κάποιος αν δεν έχει αποκτήσει παιδί. Η αγωνία για όσα μπορεί να συμβούν στο παιδί γίνεται καθημερινό κομμάτι της ζωής ενός γονιού.
«Αν δεν είσαι (γονιός), δεν το υποψιάζεσαι καν. Πάντα υπολείπεσαι. Γιατί πονάς δέκα φορές πιο πολύ από το παιδί σου όταν πονάει, γιατί θέλεις να πεθάνεις προκειμένου να μην πάθει τίποτα, γιατί ξυπνάς και κοιμάσαι με τη σκέψη του. Το πώς το διαχειρίζεται ο καθένας διαφέρει, αλλά το αίσθημα είναι κοινό», προσθέτει.
Στη συζήτηση για τις δυσκολίες της γονεϊκότητας, ο Νίκος Κουρής δεν παραγνωρίζει τα λάθη και τις αποτυχίες που μπορεί να προκύψουν στην πορεία. Για τον ίδιο, όμως, αυτά δεν ακυρώνουν τη σημασία της εμπειρίας.
«Οι πτώσεις, οι ήττες, τα λάθη είναι τεράστια και όμως η γονεϊκότητα παραμένει μια υπέροχη εμπειρία. Όπως επίσης δεν πιστεύω ότι ευθύνομαι εγώ για τον δρόμο που θα πάρει το παιδί μου, αυτά είναι παραμύθια».
Ο ηθοποιός αναφέρεται στη συνέχεια στον γιο του και στην πορεία που έχει αρχίσει να χαράζει ο ίδιος. Όπως αποκαλύπτει, φέτος πέρασε στη Βιολογία, γεγονός που τον έκανε περήφανο, όμως όχι για τον λόγο που θα περίμενε κανείς.
«Κάθε άνθρωπος έχει τον πυρήνα και τον κόσμο του. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να αγαπάς. Ο γιος μου μπήκε φέτος στη Βιολογία και προφανώς είμαι περήφανος, αλλά είμαι πιο περήφανος για το ότι αντιμετώπισε τη διαδικασία των εξετάσεων με μια δική του στάση και εμπλοκή».
Και εξηγεί γιατί θεωρεί σημαντικότερο τον τρόπο με τον οποίο ο γιος του διαχειρίστηκε την προσπάθειά του από το ίδιο το αποτέλεσμα: «Δεν κάναμε εμείς κάτι καλά ή κακά που μπήκε στο πανεπιστήμιο. Είναι κάτι δικό του».
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
