Η Κατερίνα Πετράκη μίλησε για τα δυόμισι χρόνια αγωνίας στο πλευρό του τραγουδιστή και αποκάλυψε τις στιγμές που την έκαναν να πιστεύει ότι «σιγά σιγά ερχόταν κοντά μας»
Συγκλονισμένη από την απώλεια του συζύγου της, Δημήτρη Κόκοτα, η Κατερίνα Πετράκη μίλησε στο Live News για τη μακρά και δύσκολη περιπέτεια της υγείας του, αλλά και για τις τελευταίες ημέρες της ζωής του.
Δημήτρης Κόκοτας: Δημοσία δαπάνη η κηδεία του – Η επιθυμία της Κατερίνας Πετράκη
Ο τραγουδιστής έφυγε από τη ζωή χθες, Τρίτη 25 Αυγούστου, σε ηλικία 57 ετών, ύστερα από περίπου δυόμισι χρόνια νοσηλείας στο Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς». Η περιπέτειά του είχε ξεκινήσει τον Μάρτιο του 2024, όταν υπέστη σοβαρό καρδιολογικό επεισόδιο κατά τη διάρκεια πρόβας για το J2US.
Η σύζυγός του δεν έφυγε από το πλευρό του σε όλο αυτό το διάστημα. Κάθε ημέρα στο νοσοκομείο, κάθε μικρή αντίδραση και κάθε ένδειξη ότι ο Δημήτρης καταλάβαινε και ένιωθε, αποτελούσε για εκείνη λόγο να συνεχίζει να ελπίζει.
«Νόμιζα ότι σιγά σιγά ερχόταν κοντά μας»
Με λόγια που αποτυπώνουν το μέγεθος της δοκιμασίας αλλά και την αγάπη της για τον σύζυγό της, η Κατερίνα Πετράκη περιέγραψε τις τελευταίες ημέρες του Δημήτρη Κόκοτα.
«Το τελευταίο μικρόβιο δεν το νίκησε δυστυχώς. Ο Δημήτρης καταλάβαινε, ένιωθε, αντιδρούσε με όση δύναμη είχε. Νόμιζα ότι σιγά σιγά ερχόταν κοντά μας. Καταλάβαινα ότι είναι μία ριψοκίνδυνη κατάσταση αλλά έδειχνε δύναμη και το αντιμετώπιζε.»
Η ίδια δεν έκρυψε πως, παρά τις δυσκολίες και την κρισιμότητα της κατάστασής του, είχε πιστέψει ότι η πορεία του μπορούσε να είναι διαφορετική.
«Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι δεν θα πάω κάθε μέρα στο νοσοκομείο. Έκανα αυτό που ήταν αυτονόητο. Όταν αγαπάς δεν υπάρχει η λέξη θυσία. Δίνεις ό,τι έχεις.»
Τα λόγια της περιγράφουν με τον πιο άμεσο τρόπο την καθημερινότητα που έζησε η οικογένεια του τραγουδιστή για περισσότερο από δύο χρόνια. Μια καθημερινότητα που είχε ως σταθερό σημείο αναφοράς την επίσκεψη στο νοσοκομείο και την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα μπορούσε να υπάρξει μια μεγαλύτερη βελτίωση.
«Δεν υπήρξε μέρα που δεν πήγα να τον δω»
Η Κατερίνα Πετράκη μίλησε και για τη δύναμη που αντλούσε προκειμένου να βρίσκεται καθημερινά κοντά στον άνθρωπό της.
«Ήταν η μόνη ώρα που μπορούσα να τον δω. Ό,τι και αν γινόταν, έπρεπε να έχω το επισκεπτήριό μου. Δεν υπήρξε μέρα που δεν πήγα να τον δω.»
Για εκείνη, η παρουσία της στο νοσοκομείο δεν ήταν μια πράξη που θεωρούσε θυσία. Ήταν το αυτονόητο για έναν άνθρωπο που αγαπά.
«Δεν ξεπέρασα τις δυνάμεις μου. Έκανα αυτό που είναι αυτονόητο. Δεν ήταν θυσία. Αγαπάς και δίνεις ό,τι δύναμη έχεις.»
Και μέσα από τη συγκίνησή της, θέλησε να αναφερθεί και στον ίδιο τον Δημήτρη Κόκοτα, στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε τη μεγάλη δοκιμασία της υγείας του.
«Αν μπορούμε όλοι να γίνουμε σαν τον Δημήτρη», είπε χαρακτηριστικά.
Η μάχη που κράτησε δυόμισι χρόνια
Η περιπέτεια του Δημήτρη Κόκοτα ξεκίνησε στις 28 Μαρτίου 2024, όταν κατέρρευσε κατά τη διάρκεια πρόβας για το J2US. Υπέστη οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και καρδιακή ανακοπή και μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς».
Από εκείνη την ημέρα άρχισε ένας μακρύς αγώνας, με την οικογένειά του να περιμένει καθημερινά μια θετική εξέλιξη.
Η Κατερίνα Πετράκη ήταν εκεί. Δεν έλειψε από το πλευρό του και παρακολουθούσε κάθε αλλαγή στην κατάστασή του. Όπως περι-, ο Δημήτρης είχε αντιδράσεις και έδειχνε ότι καταλάβαινε και ένιωθε, γεγονός που της έδινε την αίσθηση πως σταδιακά μπορούσε να υπάρξει μια προσέγγιση στην επικοινωνία.
«Έδειχνε δύναμη και το αντιμετώπιζε», είπε χαρακτηριστικά.
Γι’ αυτό και η τελική εξέλιξη ήταν ακόμη πιο δύσκολο να γίνει αποδεκτή.
«Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι δεν θα πάω κάθε μέρα»
Για δυόμισι χρόνια, η ζωή της Κατερίνας Πετράκη είχε συνδεθεί με το νοσοκομείο. Η καθημερινή επίσκεψη στον Δημήτρη είχε γίνει μέρος της ζωής της. Δεν μίλησε για θυσία. Μίλησε για αγάπη.
Για εκείνη, το να βρίσκεται δίπλα στον σύζυγό της δεν ήταν κάτι που έκανε επειδή έπρεπε, αλλά επειδή δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.
Η φράση της, «Όταν αγαπάς δεν υπάρχει η λέξη θυσία. Δίνεις ό,τι έχεις», συμπυκνώνει όλη αυτή τη διαδρομή.
Ο Δημήτρης Κόκοτας έδωσε τη δική του μάχη μέχρι την τελευταία στιγμή. Η σύζυγός του έμεινε δίπλα του μέχρι το τέλος, κρατώντας ζωντανή την ελπίδα ακόμη και στις πιο δύσκολες ημέρες.
