Πώς μπορεί να «μας αρρωστήσει» το νερό και ποιοι συνηθισμένοι φόβοι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα
Η θάλασσα συνήθως είναι ασφαλής για κολύμπι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το νερό είναι απαλλαγμένο από μικροοργανισμούς. Βακτήρια, ιοί και παράσιτα μπορούν υπό ορισμένες συνθήκες να προκαλέσουν προβλήματα, κυρίως όταν καταπίνουμε μολυσμένο νερό, έχουμε ανοιχτή πληγή ή παραμένει νερό για αρκετή ώρα στο αυτί.
Το αμερικανικό CDC αναφέρει ότι οι συχνότερες παθήσεις που σχετίζονται με την κολύμβηση περιλαμβάνουν διάρροια, δερματικά εξανθήματα και λοιμώξεις του έξω αυτιού.
- Διαβάστε επίσης – Κολύμπι: 9 οφέλη για την υγεία – Τι κερδίζουν καρδιά, αρθρώσεις και μυαλό
Γαστρεντερίτιδα από νερό που καταπίνουμε
Ένας από τους βασικούς τρόπους έκθεσης είναι η κατάποση νερού που έχει μολυνθεί με μικρόβια. Σύμφωνα με το CDC, μπορεί να προκαλέσει γαστρεντερικές λοιμώξεις και διάρροια, όπως:
- Κρυπτοσποριδίωση (Cryptosporidiosis), λοίμωξη που προκαλείται από το παράσιτο Cryptosporidium.
- Γιαρδίαση (Giardiasis), που προκαλείται από το παράσιτο Giardia.
- Σιγκέλλωση (Shigellosis), βακτηριακή λοίμωξη από Shigella.
- Λοίμωξη από νοροϊό (Norovirus infection), μία από τις συχνές αιτίες οξείας γαστρεντερίτιδας.
- Λοίμωξη από παθογόνα στελέχη του κολοβακτηριδίου (E. coli infection), τα οποία μπορούν να προκαλέσουν διάρροια και άλλα γαστρεντερικά συμπτώματα.
Δεν σημαίνει ότι κάθε γουλιά θα προκαλέσει λοίμωξη. Ο κίνδυνος εξαρτάται από την ποιότητα του νερού και το είδος και την ποσότητα των μικροοργανισμών. Γι’ αυτό αποφεύγουμε το κολύμπι όταν υπάρχει σχετική απαγόρευση ή όταν το νερό φαίνεται εμφανώς μολυσμένο.
Το «αυτί του κολυμβητή»
Ο πόνος στο αυτί μετά από συνεχόμενα μπάνια μπορεί να είναι εξωτερική ωτίτιδα, γνωστή και ως «αυτί του κολυμβητή». Η υγρασία που παραμένει στον έξω ακουστικό πόρο δημιουργεί περιβάλλον στο οποίο μπορούν να αναπτυχθούν μικρόβια.
Πόνος όταν τραβάμε το αυτί, φαγούρα, κοκκινίλα, πρήξιμο ή εκκρίσεις είναι χαρακτηριστικά σημάδια. Για πρόληψη, το CDC συστήνει καλό στέγνωμα των αυτιών μετά το κολύμπι.
Η ανοιχτή πληγή στη θάλασσα είναι παράγοντας κινδύνου
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζονται κοψίματα, εκδορές, πρόσφατα piercing ή άλλες ανοιχτές πληγές. Το ECDC προειδοποίησε και το καλοκαίρι του 2026 για τα βακτήρια Vibrio, τα οποία υπάρχουν φυσικά σε παράκτια νερά και ευνοούνται από τις υψηλές θερμοκρασίες.
Αν μολυσμένο θαλασσινό νερό έρθει σε επαφή με πληγή, μπορεί να εμφανιστούν ερυθρότητα, πόνος και πρήξιμο και, σπανιότερα, σοβαρότερη λοίμωξη. Το ECDC συμβουλεύει όσους έχουν ανοιχτή πληγή να αποφεύγουν τη θάλασσα ή να την καλύπτουν με αδιάβροχο επίθεμα.
Μύθος: «Η θάλασσα απολυμαίνει τις πληγές»
Το αλάτι της θάλασσας δεν κάνει το θαλασσινό νερό αποστειρωμένο. Το αντίθετο: σε ανοιχτή πληγή μπορεί να υπάρξει έκθεση σε βακτήρια. Μετά από επαφή τραύματος με θαλασσινό νερό, το ECDC συνιστά ξέπλυμα με καθαρό γλυκό νερό.
Μύθος είναι επίσης ότι κάθε εξάνθημα μετά το μπάνιο σημαίνει ότι «κολλήσαμε» κάτι από κάποιον άλλον. Για παράδειγμα, η λεγόμενη φαγούρα του κολυμβητή είναι δερματική αντίδραση σε μικροσκοπικά παράσιτα του νερού και δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Παρατηρείται συχνότερα σε λίμνες και γλυκά νερά, αλλά μπορεί να εμφανιστεί και σε αλμυρό νερό.
Η καλύτερη προστασία είναι απλή. Δεν καταπίνουμε νερό, στεγνώνουμε καλά τα αυτιά, δεν μπαίνουμε με ανοιχτές πληγές και ακολουθούμε τις προειδοποιήσεις για την ποιότητα των υδάτων.
Φωτογραφία: istock
