Το «Παλιό μου παλτό», τα «Δακτυλικά Αποτυπώματα» και το «Κουβέντα στην κουβέντα» κρύβουν ιστορίες που ο Χρήστος Δάντης επέλεξε να αφηγηθεί χρόνια μετά, μιλώντας για τραγούδια που αρχικά προορίζονταν για άλλους ερμηνευτές ή αντιμετωπίστηκαν με επιφύλαξη πριν καταλήξουν να γνωρίσουν επιτυχία.
Σε συζήτησή του με τους Rospy και Στέλιο Δρουμαλιά για το vidcast «Stage Stories», ο τραγουδιστής και δημιουργός μίλησε για πρόσωπα, συνεργασίες και στιγμές που σημάδεψαν διαφορετικές περιόδους της μουσικής του διαδρομής.
Μία από τις ιστορίες που ξεχώρισαν ήταν εκείνη του «Παλιού μου παλτού», ενός τραγουδιού που, όπως αποκάλυψε, είχε αρχικά γραφτεί για τον Βασίλη Καρρά.
Η κασέτα του Λάκη Παπαδόπουλου και το τραγούδι που παραλίγο να μείνει στο συρτάρι
Ο Χρήστος Δάντης περιέγραψε πώς έφτασε να ακούσει για πρώτη φορά το τραγούδι, το οποίο είχαν γράψει ο Λάκης Παπαδόπουλος και η Sunny Μπαλτζή.
«Το “Παλιό μου παλτό”, ας πούμε, ήταν γραμμένο για τον Βασίλη Καρρά. Και δεν το ‘πε ο Βασίλης. Του λέει ”Α, βρες κανέναν άλλο του λέει να του ταιριάζει το τραγούδι που θα πω εγώ “ψιχουλάκια από σνακ και τέτοια”. Λοιπόν, ε και το πήρα και το έκανα demo τότε από τον Λάκη τον Παπαδόπουλο».
Η πληροφορία έφτασε στον Δάντη μέσω της Κατερίνας Παπαδοπούλου, συζύγου του Λάκη Παπαδόπουλου. Εκείνη τον παρότρυνε να αναζητήσει τον δημιουργό και να ακούσει το τραγούδι.
Ο Δάντης θυμήθηκε πως ο Παπαδόπουλος είχε κρατήσει το τραγούδι σε κασέτα, χωρίς να έχει αποφασίσει τι θα το κάνει. Χρειάστηκε μάλιστα να ψάξει ανάμεσα στις κασέτες του για να το εντοπίσει.
«Ο Λάκης είχε στραβώσει με το τραγούδι. Το είχε γράψει χρόνια, το είχε σε μια κασέτα, το είχε αφήσει έτσι παρατημένο και είχε στραβώσει με το τραγούδι. Έλεγε “Δεν ξέρω τι θα το κάνω”».
Όταν τελικά το άκουσε, ο Δάντης αποφάσισε να το ηχογραφήσει ως demo. Προχώρησε μάλιστα σε αλλαγές στην ενορχήστρωση και έστειλε την εκδοχή του στον δημιουργό.
Η απάντηση, όμως, δεν ήταν αυτή που περίμενε.
«Μου λέει ”Ε, ωραία το λες, αλλά δε θέλω,” μου λέει ”να το βγάλουμε το τραγούδι.” Του λέω ”Γιατί ρε συ;”. ”Ε, δε θέλω,” μου λέει ”Άσε να σου δώσω τα άλλα δύο που σου άρεσαν.”»
Ο Δάντης δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια. Όπως διηγήθηκε, τηλεφώνησε ξανά στον Παπαδόπουλο και χρησιμοποίησε μέχρι και χιούμορ για να τον πείσει.
«Και του έκανα τον άρρωστο εγώ. Τον πήρα τηλέφωνο μετά από δύο μέρες και του είπα ότι είμαι στο νοσοκομείο από τη στενοχώρια μου, ότι έπαθα στο στομάχι μου κτλ. επειδή δε θα τραγουδήσω το τραγούδι».
Η ιστορία, όπως την αφηγήθηκε ο ίδιος, είχε τελικά την κατάληξη που ήθελε.
«Και αυτός ήταν πονόψυχος πολύ και μου λέει “άντε ρε, βγάλ’ το”».
«Τα “Δακτυλικά Αποτυπώματα” δεν άρεσαν στην εταιρεία»
Μια διαφορετική ιστορία αφορά το ξεκίνημα της δισκογραφικής πορείας του Δάντη και το άλμπουμ «Δακτυλικά Αποτυπώματα».
Ο ίδιος εξήγησε ότι ο δίσκος είχε αρχικά αντιμετωπιστεί ως μια προσπάθεια ώστε να συνεχίσει στη δισκογραφική εταιρεία όπου βρισκόταν εκείνη την περίοδο. Η αντίδραση των ανθρώπων της εταιρείας, όταν άκουσαν το αποτέλεσμα, δεν ήταν θετική.
«Ιούλιο του ’90 κυκλοφόρησε το “Δακτυλικά Αποτυπώματα”, που ήταν ένα δοκιμαστικό άλμπουμ για να μη με διώξει η εταιρεία».
Ο Δάντης είχε δουλέψει τότε με τον Γιάννη Καραλή, ενώ στη διεύθυνση παραγωγής βρισκόταν ο Γιάννης Δουλάμης.
«Γράψαμε δέκα τραγούδια, παρουσιάζουμε το άλμπουμ και δεν αρέσει στην εταιρεία καθόλου».
Σύμφωνα με την αφήγησή του, η αρχική εκτίμηση της εταιρείας άλλαξε μετά την κυκλοφορία. Το τραγούδι άρχισε να ακούγεται μαζικά και μέσα σε λίγες εβδομάδες είχε γίνει ένα από τα τραγούδια του καλοκαιριού.
«Και το παραδέχτηκε και η εταιρεία μετά. Λέει “πέσαμε έξω στις προβλέψεις μας”. Με το που κυκλοφόρησε το τραγούδι, μέσα σε είκοσι ημέρες δεν ακούστηκε τίποτα άλλο εκείνο το καλοκαίρι».
Ο ίδιος έκανε πάντως μια διευκρίνιση, θυμίζοντας ότι εκείνο το καλοκαίρι υπήρχε ακόμη μία μεγάλη επιτυχία.
«Βασικά όχι, θα είμαι ψεύτης αν δεν πω ότι ακουγόταν και ο Μπίγαλης. Είχε κάνει και ο Μπίγαλης τότε το “Ρίνα Κατερίνα” και γινόταν χαμός με αυτά τα δύο τραγούδια όλο το καλοκαίρι. Ήμασταν τυχεροί. Αυτό με κράτησε».
Το τραγούδι που περίμενε τον κατάλληλο ερμηνευτή
Ο Χρήστος Δάντης μίλησε ακόμη για τον τρόπο με τον οποίο - τραγούδια, εξηγώντας ότι συχνά έχει στο μυαλό του συγκεκριμένη φωνή όταν δημιουργεί.
«Εγώ πάντα γράφω τα τραγούδια έχοντας υπόψιν μου τη φωνή στην οποία θέλω να τα δώσω. Μπορεί να μην το πάρει αυτός».
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το «Κουβέντα στην κουβέντα», το οποίο είχε προορίσει αρχικά για άλλον τραγουδιστή. Το τραγούδι απορρίφθηκε από δέκα ερμηνευτές, πριν τελικά βρει τον δρόμο του.
«Είχε πάει σε δέκα τραγουδιστές που το απέρριψαν και οι δέκα».
Η πρόταση για την Πάολα άλλαξε την πορεία του τραγουδιού. Ο Δάντης είχε ήδη γράψει δύο κομμάτια για τη συγκεκριμένη συνεργασία και, όπως περιέγραψε, κατάλαβε ότι η φωνή της ταίριαζε σε αυτό που είχε γράψει.
«Αλλά όταν μου ήρθε αυτή η πρόταση, εκεί μου καρφώθηκε η ιδέα ότι αυτή είναι η φωνή που θα μπορούσε να το πει καλά».
Στην ίδια συζήτηση αναφέρθηκε και στη συνεργασία που δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει με τον Πασχάλη Τερζή, παρότι του είχε γράψει αρκετά τραγούδια.
«Μια συνεργασία που δεν έκανα, ήταν να κάνω και δεν έκανα, δεν έτυχε, ήταν με τον Πασχάλη Τερζή. Του έχω γράψει το “Έχει ένα φεγγάρι απόψε”, το “Δικαίωμά μου”, το “Κάνε σαματά”, το “Ανηφόρα”, “Τα μάτια κλείνω”, πολλά τραγούδια».
Ο Δάντης εξήγησε και τον λόγο για τον οποίο ο Τερζής τον επηρέαζε ιδιαίτερα ως ερμηνευτής.
«Ο Πασχάλης με ενέπνεε πάρα πολύ, γιατί ήταν πιο κοντά στη μεγάλη μου αγάπη, τη μεγάλη μου αδυναμία, τον Καζαντζίδη. Μια φωνή που θύμιζε αυτούς τους “κλασικούς”, τους “αρχιτέκτονες” της μουσικής».
Στη συζήτηση επέστρεψε και στην ιδέα της μοιρασιάς των τραγουδιών, υποστηρίζοντας ότι ένας δημιουργός δεν χρειάζεται να φοβάται μήπως κάποιος άλλος ερμηνευτής ξεπεράσει τη δική του παρουσία.
«Νομίζω ότι το πιο σημαντικό είναι ένας τραγουδιστής που - τραγούδια να μην τα κρατάει για τον εαυτό του. Η επιτυχία είναι δώρο».
Και πρόσθεσε:
«Δηλαδή, το να -ς τραγούδια και να τα δίνεις σε άλλους τραγουδιστές δείχνει απλοχεριά και έλλειψη φόβου για το αν μπορεί να σε ξεπεράσουν ή όχι, αν φοβάσαι ότι θα σε ξεπεράσουν κλπ. Δείχνει έναν άνθρωπο ανοιχτόκαρδο, το αντίθετο του τσιγκούνη».
Η συζήτηση του Χρήστου Δάντη στο «Stage Stories» κινήθηκε έτσι γύρω από τραγούδια που άλλαξαν χέρια, κομμάτια που απορρίφθηκαν και συνεργασίες που τελικά πήραν διαφορετικό δρόμο από εκείνον που είχε αρχικά σχεδιαστεί.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
