Η Μαντόνα τον αποκαλούσε «τρελή ιδιοφυΐα»: Ο Γουίλιαμ Όρμπιτ, ο παραγωγός των μεγάλων επιτυχιών, πέθανε στα 69 του

Ο Βρετανός μουσικός παραγωγός Γουίλιαμ Όρμπιτ, που με το έργο του ανανέωσε τη δουλειά καλλιτεχνών, όπως η Μαντόνα, οι Blur, οι All Saints και οι U2, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 69 ετών.

Σε ανακοίνωση της οικογένειας, επισημαίνεται ότι ο Όρμπιτ πέθανε στο σπίτι του στις 23 Ιουλίου. «Θα μας λείψει πολύ, όπως και σε τόσους ανθρώπους των οποίων τη ζωή άγγιξε μέσα από τη μουσική, τη φιλία και την καλοσύνη του», αναφέρεται χαρακτηριστικά. Η αιτία θανάτου του ωστόσο δεν έχει γίνει ακόμη γνωστή.

Ο Όρμπιτ έγινε περισσότερο γνωστός για τη συνεργασία του με τη Μαντόνα στο άλμπουμ της «Ray of Light» του 1998. Οι πρωτότυπες ενορχηστρώσεις του, με επιρροές από trip-hop, jungle και techno, σηματοδότησαν ένα νέο κεφάλαιο για μία από τις μεγαλύτερες σταρ της ποπ, χαρίζοντας επιτυχίες, όπως τα «Frozen», «The Power of Goodbye» και το ομώνυμο, εκρηκτικό «Ray of Light».

Το άλμπουμ έγινε πολυπλατινένιο σε πολλές χώρες, χάρισε στη Μαντόνα τρία από τα πέντε Grammy για τα οποία ήταν υποψήφια το 1999 και θεωρείται από πολλούς το καλύτερο στούντιο άλμπουμ της καριέρας της.

Ωστόσο, η δουλειά του Όρμπιτ εκτεινόταν πολύ πέρα από μία μόνο συνεργασία. Συμμετείχε στο πειραματικό και συναισθηματικά φορτισμένο άλμπουμ «13» των Blur, στο «Pure Shores» των All Saints που έφτασε στο Νο 1 της Βρετανίας, αλλά και στο new wave «Feel Good Time» της Pink, που ανέβηκε στο Νο 3.

Στο τελευταίο εμφανίστηκε και ως guest καλλιτέχνης, ενώ κυκλοφόρησε παράλληλα πολλά άλμπουμ και singles με το δικό του όνομα. Η ηλεκτρονική εκδοχή του στο «Adagio for Strings» του Σάμιουελ Μπάρμπερ, με τη βοήθεια ενός trance remix από τον Φέρι Κόρστεν, έφτασε στο Top 5 της Βρετανίας το 1999. Το 1980 δημιούργησε το ηλεκτρονικό/ambient τρίο Torch Song μαζί με τη Λόρι Μέγιερ και τον Γκραντ Γκίλμπερτ. Το συγκρότημα υπέγραψε με τη δισκογραφική IRS και κυκλοφόρησε τρία άλμπουμ μεταξύ 1984 και 1987.

Έχοντας αποκτήσει μεγάλη εμπειρία στην ηλεκτρονική μουσική παραγωγή και έχοντας σταδιακά δημιουργήσει ένα στούντιο γεμάτο ψηφιακό και αναλογικό εξοπλισμό, ανέλαβε το soundtrack της ταινίας «Youngblood» με τους Ρομπ Λόου και Πάτρικ Σουέιζ, ενώ έκανε και remix για ποπ καλλιτέχνες, ανάμεσά τους και η Μαντόνα.

Με hip-house breakbeats και παιχνιδιάρικες ενορχηστρώσεις, έδωσε πιο ζωηρό χαρακτήρα στα αισθησιακά singles της Μαντόνα των αρχών της δεκαετίας του 1990, «Justify My Love» και «Erotica».

Η Μαντόνα είχε πλέον προσέξει τη δουλειά του, όμως θα συνεργάζονταν πάνω σε πρωτότυπο υλικό αργότερα μέσα στη δεκαετία. Στο μεταξύ, οι Torch Song κυκλοφόρησαν ένα ακόμη άλμπουμ το 1995, ενώ ο Όρμπιτ είχε ακόμη ένα επιτυχημένο πρότζεκτ, τους Bassomatic, των οποίων το ψυχεδελικό «Fascinating Rhythm» μπήκε στο βρετανικό Top 10.

Κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ το 1987, ενώ στη δεκαετία του 1990 γνώρισε αναγνώριση με μια σειρά άλμπουμ υπό τον τίτλο «Strange Cargo». Στο «Strange Cargo III» του 1993 συμμετείχε η νεαρή τότε Μπεθ Όρτον σε ένα τραγούδι. Την ίδια χρονιά, ο Όρμπιτ έκανε την παραγωγή στο ντεμπούτο άλμπουμ της, «Superpinkymandy», ενώ αργότερα έκανε remix και στο single της «Central Reservation».

Την ίδια περίοδο, η Μαντόνα δυσκολευόταν να δημιουργήσει ένα νέο άλμπουμ και να επαναπροσδιορίσει τον ήχο της. Είχε εγκαταλείψει τις ηχογραφήσεις με τον R&B παραγωγό Babyface αναζητώντας νέο συνεργάτη και είχε μόλις λίγα τραγούδια έτοιμα.

Χάρη στο βιογραφικό του, ο Όρμπιτ προσκλήθηκε από τον μάνατζερ της να στείλει μουσικό υλικό και τελικά ανέλαβε τη δουλειά. «Απλώς συνέχισε, δούλευε πάνω στη μουσική σου, βελτίωνε τις ικανότητές σου και κάποια στιγμή θα σου χαμογελάσει η τύχη», είχε πει αργότερα ο ίδιος. Ο Όρμπιτ και η Μαντόνα δημιούργησαν μεγάλο μέρος του άλμπουμ μαζί, σε στούντιο στη Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες.

«Ο Γουίλιαμ είναι μια απόλυτα τρελή ιδιοφυΐα», είχε πει η Μαντόνα για τις ηχογραφήσεις του «Ray of Light». «Πήγαινα σε εκείνον με μια ιδέα για το πού ήθελα να κινηθώ μουσικά, του σιγοτραγουδούσα μελωδίες ή του διάβαζα στίχους και μετά τον άφηνα μόνο του στο εργαστήριο. Μερικές φορές πήγαινε προς την κατεύθυνση που ήθελα και άλλες φορές ξέφευγε τελείως αλλού. Καταλήγαμε με trance κομμάτια οκτώ λεπτών και μετά προσθέταμε και αφαιρούσαμε πράγματα μέχρι να αποκτήσουν κανονικά κουπλέ και ρεφρέν. Δουλέψαμε πραγματικά πάρα πολύ».

Η εντυπωσιακή ηχητική παλέτα του Όρμπιτ, με δυνατά breakbeats, ακουστικές κιθάρες και πολλά ακόμη στοιχεία, χρησιμοποιήθηκε σε ένα ευρύ φάσμα τραγουδιών, από μεγάλες μπαλάντες μέχρι το καταιγιστικό acid house του ομώνυμου κομματιού.

Το αποτέλεσμα επανέφερε τη Μαντόνα στην πρώτη γραμμή της ποπ πρωτοπορίας και της χάρισε τα πρώτα Grammy της που δεν αφορούσαν μουσικά βίντεο. Μη θέλόντας να επαναλάβει τον εαυτό της, για το επόμενο άλμπουμ της, «Music», η Μαντόνα επέλεξε ως βασικό παραγωγό τον Μιργουέ, αν και ο Όρμπιτ παρέμεινε για τρία τραγούδια.

Παρήγαγε επίσης δύο επιτυχημένα αυτόνομα singles της Μαντόνα που συμπεριλήφθηκαν σε κινηματογραφικά soundtrack: το «Beautiful Stranger» του 1999 για το «Austin Powers: The Spy Who Shagged Me» και τη διασκευή του «American Pie» του Ντον ΜακΛιν το 2000 για την ταινία «The Next Best Thing», στην οποία πρωταγωνιστούσε και η ίδια. Ο Όρμπιτ επέστρεψε στη συνεργασία τους για το άλμπουμ «MDNA» του 2012, στο οποίο συνυπέγραψε την παραγωγή έξι τραγουδιών. Νωρίτερα φέτος είχε πει: «Θα αγαπώ πάντα αυτή τη γυναίκα. Πραγματικά. Εκείνη έφτιαξε την καριέρα μου».

Τα τέλη της δεκαετίας του 1990 ήταν μια εξαιρετικά παραγωγική περίοδος για τον Όρμπιτ. Το 1999 κυκλοφόρησε το «Pieces in a Modern Style», ένα άλμπουμ με ηλεκτρονικές επανεκτελέσεις κλασικών έργων, ανάμεσά τους και η επιτυχημένη εκδοχή του στο έργο του Σάμιουελ Μπάρμπερ. Μια προηγούμενη εκδοχή του 1995 είχε αποσυρθεί από την αγορά μετά από ένσταση του συνθέτη Άρβο Περτ.

Το 1999 κυκλοφόρησε επίσης το άλμπουμ «13» των Blur. Όπως και η Μαντόνα, έτσι και οι Blur ήθελαν να επανεφεύρουν τον ήχο τους, έπειτα από πέντε άλμπουμ με τον παραγωγό Στίβεν Στριτ, και είχαν εντυπωσιαστεί από προηγούμενα remixes του Όρμπιτ στη δουλειά τους, τα οποία είχαν συγκεντρωθεί στο άλμπουμ «Bustin’ and Dronin’».

Το «13» αποτύπωνε τον χωρισμό του Ντέιμον Άλμπαρν από τη μουσικό Τζαστίν Φρίσμαν, με τον ίδιο τον Άλμπαρν να περι- αργότερα τον ρόλο του Όρμπιτ στο άλμπουμ ως εκείνον ενός «ψυχιάτρου». Όπως και το «Ray of Light», το «13» θεωρείται ένα από τα πιο ιδιαίτερα και ολοκληρωμένα άλμπουμ στη δισκογραφία των Blur. Ο Όρμπιτ κατάφερε μαζί με το συγκρότημα να δημιουργήσει υλικό που ήταν ταυτόχρονα πειραματικό και εμπορικό, συμπεριλαμβανομένων των επιτυχιών «Tender» και «Coffee & TV».

Η επιτυχία του «Ray of Light» είχε ως αποτέλεσμα να τον προσεγγίσουν τα επόμενα χρόνια πολλοί ποπ καλλιτέχνες, ανάμεσά τους οι Μπρίτνεϊ Σπίαρς, Μέλανι C, Ρόμπι Γουίλιαμς, Κρις Μπράουν, Pink, No Doubt και η πρώην τραγουδίστρια των Girls Aloud, Ναντίν Κόιλ. Συνεργάστηκε επίσης με τον Μπεκ στη σύνθεση του «Feel Good Time» της Pink, ακόμη μία επιτυχία από soundtrack, αυτή τη φορά για την ταινία «Charlie’s Angels: Full Throttle» του 2003.

Ο Όρμπιτ μετέφερε την ψυχεδελική ηχητική παλέτα του «Ray of Light», με κιθάρες, ηλεκτρονικά ηχητικά εφέ και breakbeats, σε δύο εξαιρετικά singles του βρετανικού γυναικείου συγκροτήματος All Saints, τα «Black Coffee» και «Pure Shores», τα οποία έφτασαν και τα δύο στην κορυφή των βρετανικών charts.

Τα τραγούδια αυτά θεωρούνται από πολλούς φίλους της ποπ μερικά από τα αριστουργήματα του Όρμπιτ. Ο ίδιος είχε πει στον Guardian το 2021 ότι αρχικά θεωρούσε το «Pure Shores» «εντελώς χάλια», επειδή χρειάστηκε τόσο πολύς χρόνος για να ολοκληρωθεί. «Όταν δουλεύεις εξαντλητικά πάνω σε κάτι, χρειάζονται χρόνια μέχρι να μπορέσεις πραγματικά να το ακούσεις και να το απολαύσεις», είχε δηλώσει. Συνεργάστηκε ξανά με τις All Saints σε δύο τραγούδια από το άλμπουμ «Testament» του 2018.

Ο Όρμπιτ έκανε επίσης την παραγωγή δύο νέων τραγουδιών των U2, τα οποία συμπεριλήφθηκαν στη συλλογή «The Best of 1990-2000»: το «Electrical Storm», που έφτασε στο Νο 5 στη Βρετανία, και το «The Hands That Built America», το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως βασικό θέμα στην ταινία «Gangs of New York» του Μάρτιν Σκορσέζε το 2002. Το μόνο άλλο ολοκληρωμένο άλμπουμ ποπ καλλιτέχνη που ανέλαβε ως παραγωγός ήταν το τέταρτο άλμπουμ της Κέιτι Μελούα, «The House», που κυκλοφόρησε το 2010.

Στη συνέχεια ο ρυθμός της δουλειάς του μειώθηκε, αν και κατάφερε να ολοκληρώσει ένα χαμένο για δεκαετίες ποπ ντουέτο: το «There Must Be More to Life Than This» των Φρέντι Μέρκιουρι και Μάικλ Τζάκσον. Το τραγούδι είχε ηχογραφηθεί αρχικά στις αρχές της δεκαετίας του 1980, αλλά τελικά ολοκληρώθηκε σε παραγωγή του Όρμπιτ και κυκλοφόρησε το 2014.

Παράλληλα, συνέχισε να κυκλοφορεί προσωπικά άλμπουμ, προσθέτοντας ακόμη έξι μετά το «Pieces in a Modern Style», μεταξύ των οποίων και μια συνέχεια του συγκεκριμένου δίσκου το 2010. Το πιο πρόσφατο άλμπουμ του ήταν το «The Painter» του 2022.

Τον Μάρτιο του 2026 διέψευσε τις φήμες για ενδεχόμενη νέα συνεργασία με τη Μαντόνα. «Ας τελειώνουμε εδώ και τώρα με αυτή την ιστορία περί Madonna ROL [Ray of Light] 2.0. Έχει αρχίσει να γίνεται κουραστικό. Δεν πρόκειται να συμβεί. Έχω ένα άλμπουμ έτοιμο που, κατά τη γνώμη μου, είναι πράγματι ο διάδοχος του ROL. Τα πάντα, από τον τρόπο που δημιουργήθηκε μέχρι τον ήχο του, το φωνάζουν από τις πρώτες κιόλας νότες. Και επικοινώνησα μαζί της. Το μήνυμα έφτασε. Καμία απάντηση».

Σε συνέντευξή του στον Guardian το 2021 είχε μιλήσει επίσης για τα προβλήματα που είχε αντιμετωπίσει με τη χρήση ουσιών τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Εκτός από βαριά χρήση κάνναβης, όπως είχε πει, έπαιρνε «LSD, μανιτάρια, MDMA, κοκαΐνη, κάποιες ορμόνες με τις οποίες πειραματίζονταν όλοι. Κωδεΐνη. Δεν είχα επίγνωση του τι έκανα και τελικά έπαθα ένα ψυχωσικό επεισόδιο». Έπειτα από αυτό νοσηλεύτηκε υποχρεωτικά.

«Ευτυχώς, όταν οι ουσίες έφυγαν από τον οργανισμό μου, κατάφερα τελικά να επιστρέψω στη φυσιολογική μου κατάσταση και βγήκα», είχε πει.

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ