Λίγοι γνωρίζουν ότι στην καρδιά του Παρισιού υπάρχει ένας ελληνικός ορθόδοξος ναός που έχει φιλοξενήσει μερικές από τις πιο ιστορικές στιγμές του 20ού αιώνα. Ο καθεδρικός του Αγίου Στεφάνου στο Παρίσι αποτελεί ένα από τα πιο ζωντανά κύτταρα της ελληνικής διασποράς στη Δυτική Ευρώπη, έχοντας συνδέσει άρρηκτα την παρουσία του με την πολιτική, την τέχνη και την κοινωνική ζωή των περασμένων δεκαετιών.
Αν και η πρώτη γραπτή επιθυμία για την ανέγερση ενός ελληνορθόδοξου ναού στη γαλλική πρωτεύουσα διατυπώθηκε ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα, η υλοποίηση του έργου δεν ήταν εύκολη υπόθεση.
Χρειάστηκαν δεκαετίες επίμονων διαπραγματεύσεων και γραφειοκρατικών εμποδίων μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη φόρμουλα. Η κατασκευή έγινε τελικά πραγματικότητα χάρη στη γενναιόδωρη δωρεά του μεγάλου Έλληνα ευεργέτη Δημητρίου Σκυλίτση, ο οποίος οραματιζόταν τη δημιουργία ενός ισχυρού πνευματικού και εθνικού κέντρου για τους Έλληνες που ζούσαν ή επισκέπτονταν το Παρίσι. Το αρχιτεκτονικό σχέδιο ανατέθηκε στον σπουδαίο Γάλλο αρχιτέκτονα Εμίλ Βοντρμέρ.
Τα επίσημα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 22 Δεκεμβρίου 1895, ενώ ακριβώς έναν αιώνα αργότερα, το 1995, το γαλλικό κράτος αναγνώρισε την τεράστια πολιτισμική αξία του κτιρίου, χαρακτηρίζοντάς το ως επίσημο ιστορικό μνημείο της Γαλλίας.
Το εσωτερικό με την υπογραφή του Ρένγκου και του Τιρς
Η καλλιτεχνική αξία του ναού είναι εξίσου εντυπωσιακή με την εξωτερική του αρχιτεκτονική. Το εσωτερικό κοσμείται από τις δημιουργίες του Γερμανού φιλέλληνα ζωγράφου Λούντβιχ Τιρς, ο οποίος αποτύπωσε τη θρησκευτική τέχνη με μια ιδιαίτερη αισθητική.
Σε μεταγενέστερο χρόνο, ο διακεκριμένος Θεσσαλονικιός ζωγράφος Πολύκλειτος Ρένγκος ανέλαβε να φιλοτεχνήσει τον επιβλητικό Παντοκράτορα στον τρούλο του ναού, σφραγίζοντας την εικονογράφηση με ένα έντονο και αυθεντικό ελληνικό αποτύπωμα που προκαλεί δέος στους επισκέπτες μέχρι σήμερα.
Από τη σορό του Βενιζέλου στο δάκρυ της Γκρέις Κέλι για την Κάλλας
Ο Άγιος Στέφανος στο Παρίσι υπήρξε το σημείο όπου γράφτηκε ο επίλογος για μερικές από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της ελληνικής ιστορίας. Μετά τον θάνατο του Ελευθερίου Βενιζέλου στη γαλλική πρωτεύουσα το 1936, η σορός του μεγάλου πολιτικού μεταφέρθηκε στον ναό, όπου και τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία μέσα σε κλίμα βαθιάς οδύνης, προτού ξεκινήσει το τελευταίο ταξίδι της επιστροφής για την Κρήτη.
Τον Σεπτέμβριο του 1977, ο ναός βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής. Εκεί εψάλη η νεκρώσιμη ακολουθία της Μαρίας Κάλλας, με το πλήθος να αποχαιρετά την κορυφαία υψίφωνο του κόσμου. Ανάμεσα στις διεθνείς προσωπικότητες που παρευρέθηκαν για να τιμήσουν τη μνήμη της ήταν και η πριγκίπισσα Γκρέις του Μονακό.
Η πολιτική ιστορία της Ευρώπης διασταυρώθηκε ξανά με τον ναό το 1964, όταν ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ, πέρασε την πύλη του προκειμένου να παραστεί στο επίσημο μνημόσυνο που διοργανώθηκε για τον θάνατο του βασιλιά Παύλου της Ελλάδας.
Ο ορθόδοξος γάμος της Εντίθ Πιαφ με τον Θέο Σαραπό
Εκτός όμως από τις στιγμές εθνικού αποχαιρετισμού, ο Άγιος Στέφανος στο Παρίσι φιλοξένησε και γεγονότα που έγιναν πρωτοσέλιδα στον διεθνή Τύπο για κοσμικούς λόγους. Τον Οκτώβριο του 1962, η σπουδαία Γαλλίδα ερμηνεύτρια Εντίθ Πιαφ επέλεξε τον συγκεκριμένο ναό για να παντρευτεί τον σύντροφό της, Θέο Σαραπό (Θεοφάνη Λαμπούκα).
Η επιλογή του ναού έγινε επειδή ο Σαραπό ήταν ελληνικής καταγωγής, με αποτέλεσμα το μυστήριο να τελεστεί με το πλήρες ορθόδοξο τυπικό, προσελκύοντας εκατοντάδες θαυμαστές και φωτογράφους της εποχής έξω από το κτίριο της οδού Ζορζ Μπιζέ.
Μέχρι και σήμερα, ο ναός αποτελεί την επίσημη έδρα της Ελληνορθόδοξης Μητρόπολης Γαλλίας, παραμένοντας αμετακίνητος φάρος και ένα από τα σημαντικότερα, ζωντανά μνημεία του ελληνισμού στη Δυτική Ευρώπη.
Ο κοσμικός γάμος των οικογενειών Νιάρχου και Γκίνες
Στον μακρύ κατάλογο των ιστορικών στιγμών του ναού προστίθεται και ένας από τους πιο πολυσυζητημένους γάμους της διεθνούς ελίτ στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 1987, ο Άγιος Στέφανος στο Παρίσι υποδέχθηκε την κληρονόμο της αυτοκρατορίας της γνωστής ζυθοποιίας, Ντάφνι Γκίνες, και τον Σπύρο Νιάρχο, γόνο της οικογένειας των Ελλήνων εφοπλιστών, οι οποίοι επέλεξαν τον καθεδρικό ναό για να ενωθούν με τα δεσμά του γάμου.
Η νύφη, εγγονή του Ιρλανδού εκατομμυριούχου Γκίνες, και ο γαμπρός, γιος του πανίσχυρου Έλληνα πλοιοκτήτη Σταύρου Νιάρχου, συγκέντρωσαν επάνω τους τα φώτα της παγκόσμιας δημοσιότητας, καθώς η έξοδός τους από το ναό μετά το μυστήριο αποτέλεσε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά φωτογραφικά στιγμιότυπα της εποχής για τον διεθνή Τύπο.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
