Κωνσταντίνα Μπεκιάρη: Η συγκινητική εξομολόγηση για τον γιο της και το μήνυμα για τον χρόνο που κυλά

Αφορμή στάθηκε μια καθημερινή στιγμή, όταν ο γιος της τη φώναξε για να τον κοιτάξει. Αυτή η απλή φράση την έκανε να συνειδητοποιήσει πόσο γρήγορα κυλά ο χρόνος.

«”Μαμά… κοίτα!” Γυρίζω και τον κοιτάζω. Δεν κοιτάζω αυτό που κάνει. Κοιτάζω εκείνον. Τον δεκατριάχρονο γιο μου, που ακόμα γυρίζει να δει αν τον είδα.
Οι φίλοι μου μού λένε συχνά: “Πρέπει να φτιάξεις τη ζωή σου. Μην έχεις τον γιο σου τόσο κέντρο της ζωής σου”. Ίσως. Αλλά ξέρω ότι κάποια μέρα δεν θα φωνάξει πια: “Μαμά… κοίτα!”. Και τότε θα έδινα τα πάντα για να ακούσω άλλη μία φορά αυτή τη φωνή.Γιατί όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πως στο τέλος δεν μας πονάνε όσα ζήσαμε. Μας πονάνε όσα προσπεράσαμε, πιστεύοντας ότι θα μας περιμένουν.
Μόνο που ο χρόνος… δεν περίμενε ποτέ κανέναν»

Παρά τις συμβουλές των φίλων της, οι οποίοι την προτρέπουν να μην εστιάζει ολόκληρη τη ζωή της γύρω από το παιδί της, η ίδια επιλέγει συνειδητά αυτή τη διαδρομή. Ξέρει καλά ότι κάποια μέρα αυτές οι φωνές θα σταματήσουν και τότε θα έδινε τα πάντα για να τις ακούσει ξανά.
Μέσα από τα λόγια της υπενθυμίζει σε όλους ότι τελικά δεν μας πληγώνουν τα όσα ζήσαμε, αλλά οι στιγμές που προσπεράσαμε βιαστικά, πιστεύοντας λανθασμένα ότι ο χρόνος θα μας περιμένει.

Για την Κωνσταντίνα Μπεκιάρη, η ευτυχία του παιδιού της είναι η απόλυτη προτεραιότητα και δεν θα έβαζε ποτέ τον εαυτό της πάνω από εκείνο.
Όσο για τις δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει, επιλέγει να βιώνει τα συναισθήματά της, ακόμη και τη λύπη ή την απόρριψη, καθώς πιστεύει ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να τα ξεπεράσει.