Η Μπριάνα Καπότσι είναι η φωτογράφος μόδας που έχτισε καριέρα φωτογραφίζοντας γυναίκες όπως δεν τις έχουμε ξαναδεί: παιχνιδιάρικες, προκλητικές, αστείες και απόλυτα ελεύθερες. Τώρα, με το νέο της βιβλίο «Womanizer» από τις εκδόσεις Rizzoli, μας δείχνει ακριβώς πώς μοιάζει ο κόσμος όταν τον κοιτάς με τα δικά της μάτια.
Υπάρχει μια φωτογραφία της Σελένα Γκόμεζ με γιγάντια ροζ γάντια Μίκυ Μάους. Μια άλλη της Κλόι Σεβινί να σημαδεύει με μια μπανάνα σαν να είναι όπλο. Και μία της Γκουίνεθ Πάλτροου να κρατά γαλλικό κλειδί με την ίδια αδιαφορία που άλλες κρατούν τσάντα Birkin.
Αυτός είναι ο κόσμος της Μπριάνα Καπότσι, ένας κόσμος που κινείται στο μεταίχμιο ανάμεσα στο σέξι και το παράλογο, στο γλυκό και το προκλητικό, με μια αφοπλιστική δόση χιούμορ.
Το «Womanizer» είναι το τρίτο βιβλίο της, μετά τα «Well Behaved Women» και «Sisters». Μέσα από δώδεκα χρόνια δουλειάς για τις κορυφαίες σελίδες μόδας του κόσμου (βρετανική και αμερικανική «Vogue», «Interview», «W», «Dazed») η Καπότσι έχτισε ένα αρχείο εικόνων που δεν μοιάζει με τίποτε άλλο στη σύγχρονη φωτογραφία μόδας.
Και τώρα εξηγεί τι σημαίνει να είσαι γυναίκα που φωτογραφίζει γυναίκες, με τους δικούς της όρους.
Μεγάλωσε στο Νιου Τζέρσεϊ, με τον πατέρα της να φτιάχνει λούτρινα ζωάκια και πορσελάνινες κούκλες. «Πάντα μου άρεσαν τα παιχνίδια και τα καρτούν», λέει η ίδια. Στα 18 χρόνια της μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και εγγράφηκε στο Parsons School of Design, παρακολουθώντας το πρόγραμμα Integrated Design, που την ενθάρρυνε να σκέφτεται δημιουργικά προς όλες τις κατευθύνσεις. Στην αρχή έφτιαχνε ρούχα με το χέρι.
Μετά άρχισε να τα φωτογραφίζει. Και τότε κατάλαβε. «Αποφάσισα ότι με ενδιέφερε πολύ περισσότερο η ιστορία και ο χαρακτήρας παρά το να φτιάχνω κάτι που μπορεί να πουληθεί», θυμάται.
Το 2014, ενώ εργαζόταν σε ένα κατάστημα, ένας art director είδε το Tumblr της και της ζήτησε να φωτογραφίσει το lookbook της Βικτόρια Μπέκαμ για την καλοκαιρινή συλλογή του 2015. Το πήρε. Και την επόμενη μέρα παράτησε τη δουλειά στο κατάστημα. Σήμερα, το πορτφόλιό της είναι μια παρέλαση σούπερ σταρ: Τζένιφερ Λόπεζ, Ντούα Λίπα, Μάιλι Σάιρους, Πάμελα Αντερσον, Μπέλα Χαντίντ, Σαμπρίνα Κάρπεντερ, Λαβέρν Κοξ, Αντισον Ρέι. Εχει φωτογραφίσει για Gucci, Calvin Klein, Cartier, Burberry, Fenty. Και η αισθητική της παραμένει αδιαπραγμάτευτα δική της.
Ο μεγαλύτερος σταθμός στην καριέρα της, αναφέρει, ήταν η γνωριμία με την αμερικανίδα ηθοποιό Κλόι Σεβινί, η οποία προλογίζει και το λεύκωμα «Womanizer». «Ημασταν νέες, φιλόδοξες, με λίγα μέσα, και εκείνη μας εμπιστεύτηκε. Τότε δεν καταλάβαινα πόσο σπάνιο είναι για κάποιον στο επίπεδό της να είναι τόσο ανοιχτός και πρόθυμος να πειραματιστεί». Η Σεβινί αναφέρει στον πρόλογο ότι η Καπότσι «δεν φοβάται αυτό που άλλοι θα αποκαλούσαν κακό γούστο.
Αντίθετα, το τιμά, μετατρέποντάς το σε κάτι υπέροχο». Μία από τις πιο γνωστές φωτογραφίες τους μαζί δείχνει τη Σεβινί με έναν αστακό ως εσώρουχο. Τον οποίο, μετά το γύρισμα, σέρβιρε στους γονείς της για μεσημεριανό.
Ο τίτλος «Womanizer» γεννήθηκε κάποιο απόγευμα, παρακολουθώντας ένα ντοκιμαντέρ για τον Χέλμουτ Νιούτον, έναν φωτογράφο που η Καπότσι λατρεύει, αλλά για τον οποίο έχει και δεύτερες σκέψεις. «Δεν ξέρω αν η Σούζαν Σόνταγκ τον αποκάλεσε πραγματικά “womanizer”, αλλά είχε αυτή την αίσθηση», λέει για την περιβόητη εμφάνιση του φωτογράφου στη γαλλική τηλεοπτική εκπομπή «Apostrophes» το 1979, όπου η φιλόσοφος τον κατηγόρησε για μισογυνισμό.
«Μου αρέσει η δουλειά του, οπότε σκεφτόμουν: τι σημαίνει να σου αρέσει η δουλειά του; Και τι κάνει τη δική μου δουλειά διαφορετική;». Αρχισε να επαναλαμβάνει τη λέξη μέσα στο μυαλό της καθώς κοιτούσε φωτογραφία-φωτογραφία, αναρωτώμενη αν «έβγαζε womanizer» ή όχι. «Εχουν πολλή ενέργεια και ζωντάνια, είναι δυναμικές και εκφραστικές, ίσως λίγο τρελές», λέει για τις γυναίκες της. Το ερώτημα για το γυναικείο βλέμμα έναντι του ανδρικού είναι ένα από τα πιο συζητημένα στη φωτογραφία μόδας.
Είναι αρκετό το γεγονός ότι η φωτογράφος είναι γυναίκα; Η Καπότσι δεν χάνει χρόνο θεωρητικολογώντας. «Δεν το σκέφτομαι έτσι», λέει. «Απλώς ξέρω ότι μου αρέσει να φωτογραφίζω γυναίκες περισσότερο από οτιδήποτε άλλο». Παραδέχεται κιόλας ότι η εμπιστοσύνη δεν είναι αυτονόητη. «Δεν με εμπιστεύονται πάντα αμέσως. Πρέπει να το κερδίσω».
Για τη δημιουργία του βιβλίου χρειάστηκαν μήνες ολόκληροι και δεκάδες χιλιάδες φωτογραφίες, από το 2012 μέχρι σήμερα. «Εστίαζα στην ενέργεια. Επρεπε να είναι ευχάριστη και να νιώθεις ότι η ουσία της γυναίκας μου ζωντάνευε μέσα από την εικόνα». Για να επιλέξει ανάμεσα σε δύο φωτογραφίες χρησιμοποιεί ένα απλό κριτήριο: «Αναρωτιέμαι ποια από τις δύο θα εξακολουθεί να με ενδιαφέρει ακόμα σε δέκα χρόνια. Και η απάντηση έρχεται μόνη της».
Στις σελίδες του βιβλίου συνυπάρχουν αναπάντεχα αυθόρμητες φωτογραφίες με φίλες της δίπλα σε commissioned πορτρέτα διάσημων, εικόνες από στούντιο δίπλα σε στιγμιότυπα από υπόγεια και αυτοκίνητα. Το αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο που μοιάζει να έχει προσωπικότητα, όχι απλώς αισθητική. «Νιώθω ότι από το βιβλίο αυτό μπορείς να καταλάβεις ότι είμαι ένας ευχάριστος, τρελός άνθρωπος και ότι πάντα συμβαίνει κάτι τρελό, και πάντα πεθαίνουμε από τα γέλια στο γύρισμα. Μισώ το γράψιμο, αλλά λάτρεψα το γράψιμο αυτών των ιστοριών».
Με το «Womanizer» η Μπριάνα Καπότσι δεν παρουσιάζει απλώς ένα λεύκωμα, αλλά περισσότερο μια δήλωση ότι το βλέμμα μπορεί να είναι ταυτόχρονα ερωτικό και αξιοσέβαστο, προκλητικό και τρυφερό, τολμηρό και αστείο. «Μπορούμε να είμαστε όσο ερωτικές ή παιχνιδιάρες θέλουμε. Το βιβλίο μου είναι μια γιορτή των γυναικών», λέει και ακριβώς αυτό είναι που την κάνει μια από τις ενδιαφέρουσες φωτογράφους της γενιάς της ◆
