Για τη σχέση που είχε ο Αντώνης Ρέμος με τη Μαρινέλλα και οι αναμνήσεις από την περίοδο που η επιβίωση της οικογένειάς του αποτελούσε την αποκλειστική του προτεραιότητα μίλησε μεταξύ άλλων, στη Γιώτα Τσιμπρικίδου για τον σταθμό «Ρυθμός», ο τραγουδιστής. Ο ερμηνευτής γύρισε τον χρόνο πίσω, εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους δεν κατάφερε να κάνει σπουδές, ενώ αναφέρθηκε εκτενώς στα συναισθήματά του για τη μεγάλη κυρία του ελληνικού πενταγράμμου.
Σχετικά με τα πρώτα του βήματα και τις οικονομικές υποχρεώσεις που τον πίεζαν, δήλωσε:
«Η δουλειά είναι ένα πράγμα το οποίο ε έχει παίξει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο στην καριέρα μου, έτσι; Από εκεί και πέρα πιστεύω και η αγάπη μου για τη μουσική, η αγάπη μου για το τραγούδι. Αγαπάω πάρα πολύ να τραγουδάω, αγαπάω πάρα πολύ τη μουσική.
Δεν έμαθα στο βαθμό που θα ‘θελα κάποιο μουσικό όργανο, παίζω κιθάρα εμπειρικά, παίζω ντραμς λίγο εμπειρικά… Δεν προλάβαινα να σπουδάσω, έπρεπε κάθε μέρα να δουλεύω κάπου και να φέρνω λεφτά στην οικογένεια…»
Όταν η παραγωγός τον ρώτησε: «Εκεί το όνειρό σου ήταν… δηλαδή σκεφτόσουν από τότε, στα τρελά σου όνειρα, ότι μπορεί και να τραγουδήσεις στο Ηρώδειο;», ο Αντώνης Ρέμος απάντησε κοφτά:
«Ποτέ. Το όνειρό μου έφτανε μέχρι το σημείο που να πάω να τραγουδήσω στο «Να η ευκαιρία».»
Η συζήτηση στράφηκε στη συνέχεια στη συνεργασία και τον προσωπικό δεσμό που ανέπτυξε με τη σπουδαία ερμηνεύτρια. Ο Αντώνης Ρέμος στάθηκε στην ανθρώπινη πλευρά της, σημειώνοντας τη συμπεριφορά της εκτός σκηνής:
Το ανεκπλήρωτο αντίο στη Μαρινέλλα
«Η ταπεινότητα κρίνει τη μεγαλοπρέπεια ενός καλλιτέχνη. Για παράδειγμα, η Μαρινέλλα, όταν ήταν κάτω από τη σκηνή, ήταν σαν κοριτσάκι που χανόταν μέσα στην αγκαλιά μου. Την ένιωθα πραγματικά ως μάνα μου, ως δασκάλα μου, ως παιδί μου. Όλα αυτά τα έχω νιώσει για τη Μαρινέλλα».
Σε ερώτηση της δημοσιογράφου σχετικά με το ποιο πρόσωπο που δεν βρίσκεται πια στη ζωή θα επέλεγε για ένα τελευταίο δείπνο, ο τραγουδιστής εξέφρασε την επιθυμία του, αναφερόμενος στη Μαρινέλλα και στις κουβέντες που έμειναν στη μέση:
«Θα έβαζα κάποιους, αλλά θα προτιμούσα να είχε μία καρέκλα απέναντί μου. Τη Μαρινέλλα μου. Για να της πω όλα αυτά που δεν πρόλαβα να της πω. Η βραδιά αυτή που έφυγε έμεινε ανεκπλήρωτη… Δεν προλάβαμε να αγκαλιαστούμε για τελευταία φορά, να κοιταχτούμε και να τραγουδήσουμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου… Και για να της πω για τελευταία φορά ότι την αγαπώ και την αγάπησα σαν το θηλυκό που υπήρξε μέσα στη ζωή μου: σαν μάνα, σαν αδελφή, σαν αγαπημένη, σαν φίλη, σε οποιαδήποτε μορφή της…».
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
