Ακριβώς έναν αιώνα μετά τη γέννησή της, την 1η Ιουνίου 1926, η δημόσια συζήτηση γύρω από τη Marilyn Monroe μετατοπίζεται από τη λάμψη του μύθου στην εύθραυστη προσωπικότητα της γυναίκας πίσω από το παγκόσμιο σύμβολο.
Πέρα από την εικόνα της ξανθιάς σταρ που σημάδεψε το αμερικανικό σινεμά, η ιστορία της είναι βαθιά συνδεδεμένη με την ψυχική υγεία, την εγκατάλειψη, τα παιδικά τραύματα και τη διαρκή αναζήτηση αγάπης και αποδοχής. Σε μια εποχή όπου οι ψυχικές ασθένειες αντιμετωπίζονταν κυρίως ως κοινωνικό στίγμα, η ίδια πάλεψε δημόσια και ιδιωτικά με φόβους, εξαρτήσεις και έντονη συναισθηματική αστάθεια.
Μέριλιν Μονρόε: 63 χρόνια από τον θάνατό της – Το φευγιό στα 36 της και οι θεωρίες συνωμοσίας
Τα τραύματα της παιδικής ηλικίας
Η γυναίκα που ο κόσμος γνώρισε ως Μέριλιν Μονρόε γεννήθηκε ως Νόρμα Τζιν Μόρτενσον και μεγάλωσε μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο αστάθεια και ψυχικές ασθένειες.
Η μητέρα της, Γκλάντις, αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχικά προβλήματα και λίγο μετά τη γέννησή της παρέδωσε το παιδί σε ανάδοχη οικογένεια. Η μικρή Νόρμα Τζιν πέρασε τα παιδικά της χρόνια ανάμεσα σε ανάδοχα σπίτια, ορφανοτροφεία και προσωρινές οικογένειες, χωρίς ποτέ να αποκτήσει το αίσθημα της ασφάλειας.
Σε ηλικία μόλις οκτώ ετών υπέστη σεξουαλική κακοποίηση από άνδρα του οικογενειακού της περιβάλλοντος — ένα τραύμα που, σύμφωνα με βιογράφους και ψυχολόγους, σημάδεψε καθοριστικά την ενήλικη ζωή και τις σχέσεις της.
Πίσω από τη δημόσια εικόνα της απόλυτης femme fatale, πολλοί έβλεπαν ένα βαθιά πληγωμένο παιδί που αναζητούσε συνεχώς αγάπη, οικογένεια και επιβεβαίωση.
Η σχέση της με την ψυχανάλυση
Η Μέριλιν στράφηκε από πολύ νωρίς στην ψυχανάλυση, αναζητώντας απαντήσεις για τους φόβους και τις εσωτερικές της συγκρούσεις. Από νεαρή ηλικία διάβαζε έργα του Sigmund Freud και πίστευε ότι η ψυχοθεραπεία μπορούσε να τη βοηθήσει να κατανοήσει τον εαυτό της.
Το 1956, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «The Prince and the Showgirl» στην Αγγλία, συναντήθηκε με την Anna Freud, κόρη του Φρόιντ. Οι γιατροί της εποχής περιέγραφαν μια γυναίκα με έντονη συναισθηματική αστάθεια, φόβο εγκατάλειψης και βαθιά κατάθλιψη, ενώ αρκετοί θεωρούσαν πιθανό να έπασχε από διπολική διαταραχή ή οριακή διαταραχή προσωπικότητας.
Η ίδια είχε εξομολογηθεί κάποτε πως ο μεγαλύτερος φόβος της ήταν ότι θα κατέληγε σε ψυχιατρικό ίδρυμα, όπως μέλη της οικογένειάς της.
Οι εξαρτήσεις και η πίεση της δημοσιότητας
Παράλληλα με τη φήμη, αυξανόταν και η εξάρτησή της από φάρμακα. Αρχικά χρησιμοποιούσε παυσίπονα και υπνωτικά χάπια για τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, όμως σταδιακά αυτά μετατράπηκαν σε μηχανισμό διαφυγής.
Οι αποτυχημένοι γάμοι της με τον Joe DiMaggio και τον Arthur Miller, οι συνεχείς ερωτικές απογοητεύσεις, η πίεση των κινηματογραφικών στούντιο και η αίσθηση ότι αντιμετωπιζόταν ως «προϊόν» επιδείνωσαν ακόμη περισσότερο την ψυχική της κατάσταση.
Το 1961 οι γιατροί της θεωρούσαν πως βρισκόταν σε εξαιρετικά εύθραυστη ψυχολογική κατάσταση. Τους τελευταίους μήνες της ζωής της λάμβανε τεράστιες ποσότητες φαρμάκων, ενώ άνθρωποι του περιβάλλοντός της φοβούνταν διαρκώς για τη ζωή της.
Στις 4 Αυγούστου 1962 η Μέριλιν Μονρόε βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Λος Άντζελες από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών. Ήταν μόλις 36 ετών. Λίγο πριν από τον θάνατό της, η Μέριλιν φέρεται να εξέταζε το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός ιδρύματος ψυχικής υποστήριξης για παιδιά και ευάλωτους ανθρώπους.
Σήμερα, έναν αιώνα μετά τη γέννησή της, η ιστορία της αποκτά μια νέα διάσταση: όχι μόνο ως ιστορία μιας κινηματογραφικής θρυλικής φιγούρας, αλλά ως μια γενναία δόση σκέψης για το πόσο βαθιά μπορεί να κρύβεται ο πόνος πίσω από τη λάμψη της διασημότητας.
