Η Βούλα Πατουλίδου μίλησε στην κάμερα της εκπομπής «Super Κατερίνα» και τη Δάφνη Μπόκοτα για τη διαδρομή της στον αθλητισμό, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, αλλά και την απώλεια του συζύγου της που εξακολουθεί να τη σημαδεύει.
«Άνοιξα, ή έπεσε λίγο φως σε αυτούς τους Έλληνες που δεν πτοούνται και που πιστεύουν σε μία πολύ συγκεκριμένη λέξη, στο “μπορώ”. Ναι, μπορώ να τα καταφέρω. Δεν είναι μόνο θέμα του πείσματος. Είναι του να πειθαρχείς σε αυτό που φωνάζει η ψυχή σου. Και να μένεις εκεί, και να μην ακούς αυτό που γύρω σου βρυχάται και λέει: “Ποια μωρέ… τώρα; Πού πας μωρέ”. Αυτό το τελείως απαξιωτικό. Που σε τρελαίνει. Δηλαδή, τι κακό είναι να πεις ένα “μπράβο, άντε, κατάφερες κάτι λίγο, μήπως και λίγο παραπάνω;”. Πόσο δύσκολο είναι να το πεις;
Και νομίζω ότι είναι διαχρονικό. Ότι στα 21 σου χρόνια δεν ξεκινάει ποτέ κανείς, πουθενά στον κόσμο, πρωταθλητισμό. Για να δεις ότι το εγχείρημα δεν είναι «πέφτει η άλλη, κερδίζει αυτή». Στα 23 κάνεις εμπόδια. Εμπόδια; Και γυναίκα; «Γιατί; Μπορείς;» Και στα 27 είσαι Ολυμπιονίκης και μετά κλείνουν τα στόματα», είπε αρχικά η Βούλα Πατουλίδου.
Και πρόσθεσε: «Προσπαθώ να μαλακώσω λίγο την πληγή του ακρωτηριασμού. Έφυγε ο άνθρωπός μου. Τίποτα δε θα ήμουν, αν δεν ήταν αυτός στο πλάι μου. Υπάρχει και αυτή η δυνατότητα, ίσως να αντέξω, να τελειώσω ένα βιβλίο για την ιστορία ενός παιδιού από το Αφγανιστάν που σπάει κόκαλα, το είχα γνωρίσει μέσα στον Ερυθρό Σταυρό. Ίσως τώρα που έχω μια αδράνεια… όχι, να το ολοκληρώσω. Θα δούμε».
«Μαλώνω με τον Θεούλη καμιά φορά, γιατί νομίζω ότι δε με ακούει, αλλά ακούει. Και τουλάχιστον… Η υπομονή είναι ένα προσόν για το οποίο δε φημίζομαι. Αλλά έρχονται ορισμένα πράγματα και με τον καιρό διορθώνονται και απλώνονται. Αλλά, αν κάτι θα ήθελα να αλλάξω, είναι να είχα κάνει ακόμα ένα παιδάκι», είπε καταλήγοντας.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
