Προσθήκη του -.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google
Η Λόλα Νταϊφά περι- τη δική της εμπειρία με τον καρκίνο του μαστού στην κάμερα της εκπομπής “Super Κατερίνα”. Η “Σιδηρά κυρία των δημοσίων σχέσεων” αναφέρεται στην αρχική της άρνηση και την προσήλωσή της στη δουλειά την ώρα της διάγνωσης, ενώ η συζήτηση στρέφεται και στην απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα.
«Δεν ήταν καθόλου εύκολα τα πράγματα. Και δούλευα κιόλας. Δούλευα και με την περούκα. Την πρώτη φορά που πήγα, πήγα πολύ βιαστική και πολύ γρήγορη. «Άντε να τελειώνουμε γρήγορα, γιατί έχω δουλειά, έχω ραντεβού». Και μου είπε ο γιατρός, «Ξέρεις, δεν θα φύγεις». Λέω, «Δεν μπορώ να μη φύγω, έχω αυτό κι εκείνο». Μου λέει λοιπόν, «Άντε να τα πούμε κανονικά. Έχεις καρκίνο. Καρκίνο στο μαστό». Όχι ότι δεν φοβήθηκα, όχι ότι είπα «Εγώ θα κερδίσω, εγώ θα νικήσω». Το μόνο που σκεφτόμουνα είναι, επειδή η κόρη μου ήταν μικρή και είχε πεθάνει κι ο πατέρας της, δεν ήθελα να πεθάνω κι εγώ», αφηγείται η Λόλα Νταϊφά.
«Όχι ότι δεν αγαπούσα τη δική μου τη ζωή, αλλά σκεφτόμουνα πιο πολύ την κόρη μου από μένανε. Η κόρη μου ήταν στην Αμερική και, όταν εγώ έφευγα με το βαλιτσάκι μου για το νοσοκομείο, η Έλγκα ερχότανε με τη δική της τη βαλίτσα, από την Αμερική. Και της το είπα εκείνη την ώρα. Και εκείνη την ώρα, τα άφησε όλα και ήρθε μαζί μου και έμεινε στο νοσοκομείο. Και φαντάζομαι ότι, αν δεν ήταν η Έλγκα, δεν θα τα είχα ξεπεράσει τόσο εύκολα τα πράγματα», εξομολογείται ανοιχτά στην πρωινή εκπομπή του Alpha.
Η γνωριμία με τη Γωγώ Μαστροκώστα
«Τη γνώρισα και ήταν και αυτή πολύ αισιόδοξη. Όταν την είχα γνωρίσει, ήταν πολύ αισιόδοξη και μου λέει, «Θα τα καταφέρουμε, θα τα καταφέρουμε». Ήταν δηλαδή πολύ θετική ότι όλα θα πάνε καλά. Στενοχωρήθηκα πολύ. Είναι μια πολύ πένθιμη, μαύρη ιστορία αυτή», σχολιάζει η Λόλα Νταϊφά για την 55χρονη γυμνάστρια που άφησε την τελευταία της πνοή το βράδυ της Κυριακής (24/5).
«Η Γωγώ είχε ένα στήριγμα, τον σύζυγό της, και αυτό είναι παράσημο για τον Τραϊανό τον Δέλλα. Στάθηκε δίπλα της και δεν βαρυγγώμησε, δεν βαρέθηκε. Μακάρι να βρει το κουράγιο, να σταθούν στα πόδια τους και ο κύριος Δέλλας και το κοριτσάκι της, να βρούνε τα πατήματά τους στη ζωή. Όχι βέβαια να ξεχάσουνε τον άνθρωπο που ζήσανε μαζί και που τους έδωσε την αγάπη του, δεδομένο αυτό», καταλήγει η Λόλα Νταΐφά.
