Το δικαίωμα των ανθρώπων να προβαίνουν σε επιλογές χωρίς κατηγοριοποιήσεις αποτέλεσε το κεντρικό σημείο των δηλώσεων που παραχώρησε η Ματούλα Ζαμάνη κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής της εμφάνισης.
Η τραγουδίστρια βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή Στούντιο 4, όπου σχολίασε τη σύγχρονη πραγματικότητα, τον τρόπο με τον οποίο οι πολίτες διαχειρίζονται την καθημερινή πίεση, αλλά και τον διαχωρισμό των ατόμων με βάση τις προτιμήσεις τους.
Αναφερόμενη στην επιρροή της τεχνολογίας και τη σημασία του να διατηρεί κανείς την επαφή με την πραγματικότητα, η Ματούλα Ζαμάνη εξέφρασε την άποψή της για τη λήψη αποφάσεων από μικρή ηλικία.
Πιο συγκεκριμένα, η ερμηνεύτρια δήλωσε: «Για μένα είναι πάρα πάρα πολύ ωραίο, είτε είσαι μικρουλάκι και μπορείς να κάνεις την επιλογή του να φας παγωτό ή όχι, που πάντα θα φας…
Το να μπορέσεις σε ένα πράγμα που σου πετάει τα πάντα μέσα από ένα κινητό, να πάρεις μια απόσταση, να έχεις επαφή με την πραγματική ζωή και να επιλέγεις, με όση παιδεία έχεις, με ό,τι σου έχουν δώσει σαν αγάπη, σαν αποδοχή, σαν όλα, για να μπορέσεις να επιλέγεις και να πεις “Ώπα, αυτό μ’ αρέσει”. Και δεν είναι ταμπέλα, γιατί αν σκεφτείτε όλα είναι ταμπέλες. Εγώ είμαι πολύ ενάντια στην ταμπέλα, αλλά με πολλή αφοσίωση και πειθαρχία στην ελευθερία».
Στη συνέχεια, ανέλυσε τη δική της στάση απέναντι στους στόχους και την προσήλωση που απαιτείται στην καθημερινή πράξη, προσθέτοντας: «Δηλαδή ότι μ’ αρέσει αυτό και παλεύω γι’ αυτό, μάχομαι. Αλλά μάχομαι με όλο μου το είναι, όχι με το ότι μπορώ τέσσερις με έξι επειδή έχω βάλει κι αυτό, δεν μπορώ. Αφιερώνομαι σε κάτι και το πιστεύω και κάνω, γιατί πολλά τα ζούμε στον κόσμο της θεωρίας. Θέλω να πω ότι είναι ωραίο να επιλέγουμε και να είμαστε ανοιχτοί».
Η κριτική στους διαχωρισμούς και η καθημερινή πίεση
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο φαινόμενο του κοινωνικού κατακερματισμού και στην τάση να ζητούνται εξηγήσεις για τις καθημερινές επιλογές των πολιτών, με την ίδια να φέρνει ως παράδειγμα τις μουσικές προτιμήσεις.
«Το πρωί εσύ μπορείς να ξυπνήσεις και να ’ρθεις εδώ και να ακούσεις Maria Callas και το μεσημέρι να ακούσεις ένα τραγούδι του Πασχάλης Τερζής. Δεν χρειάζεται να απολογηθείς γι’ αυτό. Φτάσαμε, επειδή είναι όλα χωρισμένα όλα τα χρόνια, να απολογούμαστε πού ανήκουμε.
Ανήκουμε σε ένα αλληλέγγυο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο που μας κάνει να νιώθουμε ωραία. Δεν ανήκουμε ούτε σε ομάδες, ούτε σε κόμματα, ούτε σε ό,τι μας περιορίζει. Άμα όντως είμαστε ελεύθεροι… πρέπει να σεβόμαστε κι αυτό το οποίο… Τα όρια έχουν γίνει μόδα πια, η λέξη. Γιατί υπάρχει κόσμος, και υπάρχουμε σαν κόσμος, που ένας είναι έτσι, ο άλλος είναι γιουβέτσι».
Παράλληλα, η Ματούλα Ζαμάνη περιέγραψε την κατάσταση που επικρατεί τόσο σε αστικά κέντρα όσο και στην επαρχία, κάνοντας λόγο για ένα κοινό αίσθημα εγκλωβισμού και διαρκούς αξιολόγησης.
«Σε μια ελληνική κοινωνία, η οποία τώρα τα έχει δει όλα, όπως παγκόσμια τα έχουμε δει όλα, είτε ζει στην Αμοργό και βλέπει ουρανό είτε ζει εδώ, έχει το ίδιο σφίξιμο. Και αισθάνομαι ότι οι άνθρωποι διαρκώς βαθμολογούμαστε.
Σαν φαγητό σε ένα εστιατόριο, που κι αυτό κουλό μου φαίνεται. Υπάρχει μια πίεση μέσα στο “όλα είναι καλά”. Δεν είναι όλα καλά και δεν πειράζει που δεν είναι όλα καλά. Από το να λέμε “Τέλεια, καλημέρα, είσαι καλά;” και μέσα είσαι έτσι» κατέληξε η ερμηνεύτρια.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
