Συνήθως όλα είναι στημένα. Ακόμα και η αυθεντικότητα φιλτράρεται, ανεβαίνει με το σωστό φως και τη σωστή λεζάντα. Κάθε «αυθόρμητη» στιγμή έχει πίσω της έναν άνθρωπο που σκέφτηκε αν αξίζει να ανεβεί, πότε να ανεβεί, με ποιο caption. Κάθε «ανεπιτήδευτη» εμφάνιση έχει κοστίσει ώρες προετοιμασίας και τουλάχιστον έναν στυλίστα. Ακόμα και η κούραση φαίνεται επιμελημένη.
Το internet το ξέρει αυτό. Το έχει μάθει καλά. Γι’ αυτό και, όταν εμφανίζεται κάτι που δεν μοιάζει να ακολουθεί κανέναν από αυτούς τους κανόνες, το αναγνωρίζει αμέσως.
Αυτό συνέβη με τον Ακύλα.
Η ιστορία είναι απλή, όπως είναι συνήθως οι καλύτερες ιστορίες. Η Αστερόπη Χαϊνά τον είδε τυχαία, τον πλησίασε και του ζήτησε αυτόγραφο. Δεν υπήρχε χαρτί. Δεν υπήρχε σημειωματάριο, φωτογραφία, αφίσα ή κάτι που να μοιάζει προορισμένο για υπογραφή. Υπήρχε μόνο αυτό που είχε πρόχειρο εκείνη τη στιγμή: μια τσαλακωμένη απόδειξη από την τελευταία παραγγελία του στα McDonald’s.
Ο Ακύλας έβαλε το χέρι στην τσέπη, την έβγαλε, υπέγραψε επάνω της και την έδωσε. Τόσο απλά.
Το τι έγινε μετά ήταν σχεδόν αναπόφευκτο. Το video ανέβηκε στα social και το διαδίκτυο έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: το απογείωσε. Και αυτή τη φορά, δεν υπήρχε κάτι αμήχανο ή επιτηδευμένο. Υπήρχε κάτι αφοπλιστικά κανονικό.
Όσο για την παραγγελία; Double Cheese, Nuggets, πατάτες, πορτοκαλάδα. Μια από εκείνες τις παραγγελίες που αναγνωρίζεις πριν καν τη διαβάσεις μέχρι τέλους, γιατί κάπου, κάποτε, την έχεις κάνει κι εσύ.
Και κάπως έτσι, μια απόδειξη έγινε κάτι παραπάνω από χαρτί. Έγινε μικρό τεκμήριο καθημερινότητας. Από αυτά που, χωρίς να προσπαθούν, λένε πολλά. Η παραγγελία από τα McDonald’s έχει κάτι άμεσα αναγνωρίσιμο: ένα φαΐ με φίλους και ταινία στο σπίτι, ένα γνώριμο γεύμα σε ταξίδι, αυτό που «κλείνει» τη βραδινή έξοδο πριν στον δρόμο για το σπίτι.
Το αυθεντικό coolness
Υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος cool ατόμου που δεν μπορεί να κατασκευαστεί. Μπορείς να χτίσεις εικόνα, να σχεδιάσεις εμφανίσεις, να επιλέξεις τα σωστά ρούχα, τα σωστά μέρη, τους σωστούς ανθρώπους γύρω σου.
Δεν μπορείς, όμως, να αγοράσεις τη στιγμή που κάποιος βγάζει από την τσέπη του μια απόδειξη από τα Μακ, γελάει πιθανώς με την αμηχανία της στιγμής και υπο- χωρίς να σκεφτεί αν αυτό «-» καλά. Χωρίς να υπολογίσει πώς θα φανεί. Χωρίς να τον απασχολήσει ότι σε λίγη ώρα όλοι θα ξέρουν τι παρήγγειλε.
Αυτό είναι που έκανε τη στιγμή να λειτουργήσει. Όχι η απόδειξη ή το φαγητό. Αλλά η ευκολία με την οποία ο Ακύλας φάνηκε να λέει, χωρίς να το πει: «αυτό έχω, αυτό δίνω».
Θα μπορούσε να είχε κάνει κάτι άλλο. Να χαμογελάσει, να πει «δεν έχω χαρτί» και να συνεχίσει. Κανείς δεν θα το έβρισκε περίεργο. Είναι καλλιτέχνης, ταξιδεύει, έχει πρόγραμμα, έχει κόσμο γύρω του, έχει πράγματα στο μυαλό του. Αλλά δεν το έκανε. Σταμάτησε, έψαξε, βρήκε ό,τι είχε και το χρησιμοποίησε.
Αυτή η απόφαση, που μάλλον δεν κράτησε ούτε δευτερόλεπτο, είναι τελικά ολόκληρη η ιστορία.
Γιατί στην εποχή που όλα μοιάζουν σχεδιασμένα για να φανούν φυσικά, το πραγματικά φυσικό ξεχωρίζει αμέσως. Και μερικές φορές δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από μια τσαλακωμένη απόδειξη, μια υπογραφή και μια παραγγελία που θα μπορούσε να είναι οποιουδήποτε από εμάς: νταμπλ τσιζ, κοτομπουκιές, πατάτες, αναψυκτικό, κάτι γρήγορο και γνώριμο.
Το αυτόγραφο αυτό κυκλοφορεί ακόμα. Η Αστερόπη το έχει. Και δεν είναι απλώς μια υπογραφή. Είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι η απόσταση ανάμεσα στο «είδωλο» και τον άνθρωπο καμιά φορά μικραίνει με τον πιο απλό τρόπο: με κάτι που βρέθηκε στην τσέπη.
Και η ιστορία δεν σταμάτησε εκεί. Τα McDonald’s, αφού τα έκανε mention το κοινό, μπήκαν στο παιχνίδι αφήνοντας ένα σχόλιο που έγραφε «Ακύλα δες DM’s». Λίγο αργότερα, ανέβασαν και post με τη συνομιλία τους, αφήνοντας μόνο μία ημερομηνία: 26/5. Μάλλον, κάτι έχουμε να περιμένουμε από αυτούς τους δύο!
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
