Η παρουσία κρατών εκτός της Ευρωπαϊκής ηπείρου στη σκηνή της Eurovision προκαλεί συχνά απορίες στους τηλεθεατές, όμως η απάντηση δεν βρίσκεται στη γεωγραφία, αλλά στη δομή της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης. Το δικαίωμα συμμετοχής ανήκει αποκλειστικά στους δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς που αποτελούν πλήρη μέλη της EBU, με τον ισραηλινό φορέα (παλαιότερα το IBA και τώρα το KAN) να διατηρεί αυτή την ιδιότητα εδώ και δεκαετίες.
Τα όρια της λεγόμενης «Ευρωπαϊκής Ραδιοφωνικής Περιοχής» έχουν θεσπιστεί μέσα από διεθνείς τηλεπικοινωνιακές συμφωνίες και εκτείνονται πέρα από την Ευρώπη, καλύπτοντας τη λεκάνη της Μεσογείου, τμήματα της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Αυτός είναι ο λόγος που σταθμοί από την Ιορδανία, την Αίγυπτο, την Τυνησία, τον Λίβανο, την Αλγερία και τη Λιβύη έχουν το τυπικό δικαίωμα να διεκδικήσουν μια θέση στη σκηνή, επιλέγοντας ωστόσο την αποχή για πολιτικούς λόγους και λόγω της παρουσίας του Ισραήλ.
Στην πράξη, ο διαγωνισμός λειτουργεί ως ένα κλειστό «κλαμπ» τηλεοπτικών σταθμών. Οποιοσδήποτε φορέας καλύπτει τις οικονομικές του υποχρεώσεις προς την Ένωση και αποδέχεται τους κανονισμούς, αποκτά αυτόματα το δικαίωμα να στείλει εκπρόσωπο.
Το ειδικό καθεστώς για την Αυστραλία
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο κανόνων, η Αυστραλία αποτελεί μια εντελώς ξεχωριστή περίπτωση, αφού δεν ανήκει στην Ευρώπη ούτε βρίσκεται εντός της καθορισμένης ζώνης της EBU. Ο δημόσιος σταθμός της χώρας (SBS) διατηρεί καθεστώς συνεργαζόμενου μέλους (associate member).
Λόγω της μεγάλης απήχησης και της τεράστιας δημοτικότητας που είχε ο διαγωνισμός στο αυστραλιανό κοινό, η EBU αποφάσισε να εκδώσει μια τιμητική, ειδική άδεια συμμετοχής το 2015. Η παρουσία της χώρας στον θεσμό κρίθηκε απόλυτα επιτυχημένη και έκτοτε η παραμονή της ανανεώνεται περιοδικά μέσα από ειδικές διμερείς συμφωνίες.
Το παρασκήνιο των αποχωρήσεων και τα μποϊκοτάζ
Η συνύπαρξη διαφορετικών κρατών έχει προκαλέσει κατά καιρούς έντονες πολιτικές αναταράξεις. Από τις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής που έχουν δικαίωμα συμμετοχής, μόνο το Μαρόκο έχει καταγράψει επίσημη παρουσία, ανεβαίνοντας στη σκηνή το 1980 με τη Samira Bensaïd και το Bitakat Hob.
Η χρονιά εκείνη συνέπεσε με την απουσία του Ισραήλ, καθώς η ημερομηνία διεξαγωγής συνέπιπτε με την ημέρα μνήμης για τους πεσόντες στρατιώτες του. Μετά την επιστροφή του ισραηλνού σταθμού, το Μαρόκο δεν επανήλθε ποτέ.
Ανάλογο σκηνικό είχε εκτυλιχθεί στην Τυνησία, η οποία είχε προγραμματίσει το ντεμπούτο της για το 1977 και είχε μάλιστα κληρωθεί να εμφανιστεί στην 4η θέση, αλλά αποσύρθηκε την τελευταία στιγμή χωρίς επίσημη εξήγηση.
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση «αποχώρησης λόγω κανονισμών» καταγράφηκε το 2005 με τον Λίβανο. Όταν ο σταθμός Télé Liban παραδέχθηκε ότι η εθνική νομοθεσία απαγόρευε την προβολή ισραηλινού περιεχομένου, η EBU ανάγκασε τη χώρα σε απόσυρση, επιβάλλοντας μάλιστα και τριετή αποκλεισμό.
Όσο για την Ιορδανία, το 1978 πέρασε στην ιστορία όταν η κρατική τηλεόραση έκοψε τη ζωντανή ροή και έδειξε φωτογραφίες με λουλούδια μόλις έγινε σαφές ότι κέρδιζε το Ισραήλ, ενώ την επόμενη ημέρα μετέδωσε ψευδώς ότι νικητής ήταν το Βέλγιο.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
