Για το θέατρο «Πόρτα» και πώς προσδιορίζει αυτό που έχει φτιάξει, μίλησε πρόσφατα ο σκηνοθέτης, Θωμάς Μοσχόπουλος.
Πώς πάει το θέατρο; Από καλλιτεχνική και επιχειρηματική άποψη;
«Από επιχειρηματική άποψη, βγαίνουμε συχνά στο όριο, πολλές φορές κάτω από το όριο, λίγες φορές πάνω από το όριο. Δεν έχουμε μόνο επαφές αλλά και κάποιες προστριβές, ας πούμε, με το τρέχον σύστημα της θεατρικής παραγωγής. Προκύπτουν διάφορα εμπόδια, προβλεπόμενα και απρόβλεπτα. Προχωράμε πάντως, κι όσο αντέξουμε, αυτό είναι το πνεύμα. Και έχουμε καταφέρει, εντός των ορίων μας, χωρίς τραγικούς συμβιβασμούς, να κάνουμε αυτό που θέλουμε από καλλιτεχνική άποψη. Οφείλω να σας πω ότι εγώ περνάω καλά, δεν νιώθω να μου λείπει κάτι, αισθάνομαι μάλιστα ότι είμαι σπίτι μου. Το παιδικό, για παράδειγμα, δεν το τρέχω επειδή απλώς μας συντηρεί, αλλά και επειδή το χαίρομαι αφάνταστα. Ασφαλώς θα ήθελα να υπάρχει μεγαλύτερη οικονομική άνεση, να μην υπήρχε αυτή η καθημερινή πίεση να βρίσκουμε λύσεις. Αλλά περηφανεύομαι πολύ και καμαρώνω για ό,τι έχουμε φτιάξει όλοι μας εδώ μέσα. Οι παραστάσεις μας μπορεί να μην είναι ακριβές, είναι όμως ακριβείς, αυτό για εμένα έχει τεράστια αξία».
Θωμάς Μοσχόπουλος: Η καταπληκτική σχέση με την Ξένια Καλογεροπούλου και η συγκίνηση
Πώς θα προσδιορίζατε, δηλαδή, αυτό που έχετε φτιάξει;
«Μια ανοιχτή κοινότητα που αποπνέει, ωστόσο, μέσω της δουλειάς της την αίσθηση της συνεκτικής ομάδας. Είμαστε οικογένεια, δίχως τις νοσηρές διαστάσεις που έχει μια οικογένεια. Δεν υπάρχει τίποτα κλειστό εδώ, τίποτα αποπνικτικό. Πιστεύω ότι έχουμε δημιουργήσει ένα ουσιαστικό κομμάτι δημόσιου χώρου στο “Πόρτα”, εμείς και το κοινό μας. Αυτό, άλλωστε, είναι το θέατρο».
Υποψιάζομαι, ωστόσο, ότι η φετινή υπερδραστηριότητα δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της συγκυρίας ή της ανάγκης. Είναι εξωγενής αποκλειστικά;
«Προφανώς εκφράζει και μια εσώτερη, υπαρξιακή αγωνία. Μεγαλώνω και δεν σταματάω να λέω “τώρα ή ποτέ”. Δεν είναι όμως κάτι που με βαραίνει, που με κατατρύχει. Απλούστατα, έχω πολλή όρεξη και λαχτάρα για το θέατρο. Και όταν λέω ότι περνάω καλά, εννοώ κάτι συγκεκριμένο: δεν θέλω να διακόπτω τη δημιουργικότητά μου εφόσον αυτή εξακολουθεί να λειτουργεί. Δεν είναι εργασιομανία αυτό, κατά τη γνώμη μου. Είναι, μάλλον, ότι έχω αποκτήσει πλέον ένα θράσος που δεν έχει να κάνει με το τι θα ήταν σωστό και τι όχι, με το τι θα πάει και τι δεν θα πάει, ένα θράσος που συμπορεύεται με το ρίσκο. Θα το πάρω το ρίσκο, έτσι ή αλλιώς. Και είμαι πανέτοιμος για τις συνέπειες. Εχω σκηνοθετήσει στο παρελθόν ολόσωστες παραστάσεις που είχαν εντυπωσιακή αποδοχή και σε εμένα δεν έλεγαν και πολλά πράγματα. Ανέβασα πρόσφατα το “Περιμένοντας τον Γκοντό” του Σάμιουελ Μπέκετ, ένα ιδιαίτερο και δύσκολο έργο, με άξιους ηθοποιούς, αλλά άγνωστους στο ευρύ κοινό. Κι όμως, πήγε καλά και αποδείχθηκε μία από τις πιο εύκολες δουλειές, ψυχικά μιλώντας, που έχουμε κάνει. Κύλησαν όλα όπως έπρεπε και αυτό, στον βαθμό που ακόμα συμβαίνει, δεν θέλω να το χάσω. Τέλος πάντων, υπάρχει μια αίσθηση αβίαστης ροής, την οποία δεν θέλω να διακόψω. Αβίαστης, όχι αναγκαστικά αλάνθαστης ροής. Αν κουραστώ, θα τη διακόψω ή θα με διακόψει αυτή».
- Βημαgazino
Θωμάς Μοσχόπουλος: «Η δική μου αγωνία δεν είναι να γεμίσω το θέατρο»
Θωμάς Μοσχόπουλος: «Για μένα το θέατρο πολυτελείας είναι παράσημο»
Μοσχόπουλος: «Υπάρχουν νέοι που είναι πολύ πιο… μπίχλες από καλλιτέχνες με τα διπλάσια χρόνια τους»
