Λίγα λεπτά μας χωρίζουν από τη στιγμή που τα φώτα θα ανάψουν για τον Πρώτο Ημιτελικό του επετειακού 70ού Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision και η ατμόσφαιρα θυμίζει κάτι από το ένδοξο 2005. Η φετινή χρονιά, ωστόσο, δεν μοιάζει με καμία άλλη, όπως και ο Akylas δεν μοιάζει με καμία άλλη ελληνική συμμετοχή.
Από τη μία, η διοργάνωση δέχεται ισχυρούς τριγμούς μετά την ηχηρή αποχώρηση της Ισπανίας, της Ολλανδίας, της Ιρλανδίας, της Ισλανδίας και της Σλοβενίας, που μποϊκοτάρουν το θεσμό λόγω του πολέμου στη Μέση Ανατολή και της συμμετοχής του Ισραήλ. Από την άλλη, ο ελληνικός ενθουσιασμός έχει χτυπήσει «κόκκινο», καθώς η χώρα μας με τον Akylas παίζει πλέον πολύ δυνατά στα στοιχήματα για να φέρει το βραβείο στη χώρα για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Ο φετινός πρώτος ημιτελικός χαρακτηρίζεται ήδη ως ο δυσκολότερος από το 2008, όταν θεσπίστηκαν οι δύο βραδιές. Σχεδόν όλα τα μεγάλα φαβορί έχουν κληρωθεί να διαγωνιστούν μαζί, μετατρέποντας τη βραδιά σε μια αρένα όπου κάθε ψήφος μετράει. Με την ανάγκη για ένα τραγούδι που θα γίνει διεθνές σουξέ να είναι πιο έντονη από ποτέ, τα βλέμματα στρέφονται στην ψηφοφορία του κοινού. Οι εθνικές αποστολές ήδη ψιθυρίζουν για τις διαθέσεις των επιτροπών, όμως το κοινό είναι εκείνο που θα χαράξει την πορεία προς τον μεγάλο τελικό του Σαββάτου.
Για την Ελλάδα, το μεγάλο ερώτημα παραμένει: μπορεί να κερδίσει την τηλεψηφοφορία με τέτοια διαφορά που να εκτοπίσει το Ισραήλ; Παρά τις αντιδράσεις, το Ισραήλ παραμένει ισχυρό στο κοινό, έχοντας αποδείξει τα τελευταία χρόνια ότι συσπειρώνει μαζικά τις δικές του κοινότητες ανά τον κόσμο. Ωστόσο, η δική μας πρόταση έχει το «πακέτο» που απαιτείται για την κορυφή. Μεγάλος αντίπαλος στην κούρσα των επιτροπών φαίνεται να είναι η Φινλανδία, αν και πολλοί θεωρούν το κομμάτι της ένα μελιστάλαχτο κλισέ που θα ξεχαστεί γρήγορα.
Η Σουηδία περνά αβίαστα στον τελικό με μια industrial-τεκνο αισθητική, αν και η φετινή της «συρραφή» μουσικών δανείων και samples προκαλεί συζητήσεις. Η Μολδαβία επιστρέφει με έναν ύμνο στην ευρωπαϊκή προοπτική, ενώ οι τρεις πρώην γιουγκοσλαβικές χώρες —Κροατία, Σερβία και Μαυροβούνιο— δίνουν τη δική τους μάχη για την επιβίωση, με το Μαυροβούνιο να δείχνει ικανό να κάνει την έκπληξη μετά από έντεκα χρόνια απουσίας από τον τελικό.
Στον Μεγάλο Τελικό περιμένουν ήδη η Ιταλία και η Γερμανία, μέλη των πλέον BIG-4, που στηρίζουν οικονομικά τη διοργάνωση. Οι υπόλοιπες θέσεις παίζονται «στα σημεία», με τη Γεωργία και τη Λιθουανία να ποντάρουν στην ενέργεια και τις κοινότητες των expats, ενώ το Βέλγιο και η Πορτογαλία διεκδικούν την πρόκριση, ποντάροντας στο «μαγικό ραβδάκι» της διαφορετικότητας. Αντίθετα, η Εσθονία με τις Vanilla Ninja φαίνεται να δυσκολεύεται να πείσει το κοινό με μια παρωχημένη σύνθεση.
Όπως όλα δείχνουν, ο φετινός πρώτος ημιτελικός θα σπάσει κάθε ρεκόρ τηλεθέασης στην Ελλάδα. Δεν μιλάμε απλώς για νούμερα, αλλά για μια εθνική κινητοποίηση μπροστά στις οθόνες. Η προσμονή για μια νέα νίκη, ακριβώς 21 χρόνια μετά τον θρίαμβο της Έλενας Παπαρίζου, έχει κάνει τη Eurovision το απόλυτο talk of the town, θυμίζοντας μας γιατί αυτός ο διαγωνισμός παραμένει η αγαπημένη, έστω και «ένοχη», συνήθεια της Ευρώπης.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
