Για τα ταλέντα της εκτός υποκριτικής αλλά και για τα όνειρά της, μίλησε σε πρόσφατη συνέντευξή της η Ασημένια Βουλιώτη, την οποία φέτος απολαμβάνουμε μέσα από τη σειρά «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι»
Μετά τις «Ψυχοκόρες» είχες άγχος για το επόμενο επαγγελματικό σου βήμα;
Οι «Ψυχοκόρες» ήταν η πρώτη μου δουλειά αμέσως μετά την αποφοίτησή μου από τη σχολή. Ήταν για μένα μια τεράστια εμπειρία, ένα μεγάλο σχολείο. Είμαι βαθιά , ευγνώμων για όλα όσα έζησα και έμαθα. Ακολούθησε η ταινία «Υπάρχω» και τώρα ήρθε αυτή η σειρά, η οποία με γεμίζει πολύ.
Ρίγη συγκίνησης-Η κινηματογραφική Μαρινέλλα, Ασημένια Βουλιώτη, τραγούδησε το «Υπάρχω» στη μνήμη της
Τι ταλέντα έχεις, εκτός από αυτό της υποκριτικής;
Δεν μου αρέσει τόσο η λέξη «ταλέντο» όσο η λέξη «αγάπη». Για αυτό θα έλεγα πως αγαπώ οτιδήποτε έχει σχέση με την έκφραση. Τραγουδώ από μικρή ηλικία και με ενδιαφέρει να έρχομαι σε επαφή με νέους καλλιτέχνες, είτε στη μουσική είτε στη ζωγραφική είτε στη φωτογραφία. Άλλωστε, ένας καλλιτέχνης αντλεί ερεθίσματα από παντού. Ξεκίνησα να τραγουδώ από πολύ μικρή. Η μητέρα μου έπαιζε διάφορες μελωδίες στο πιάνο κι εγώ τραγουδούσα. Στην Α’ Γυμνασίου ζήτησα από τους γονείς μου να ξεκινήσω μαθήματα στο Ωδείο Τρικάλων, όπου ασχολήθηκα τόσο με το κλασικό τραγούδι όσο και με το μιούζικαλ, θυμάμαι πως τότε μου άρεσε πολύ να τραγουδώ το τραγούδι Memory από το ομώνυμο μιούζικαλ.
Ποιοι είναι οι στόχοι και τα όνειρά σου στον χώρο της υποκριτικής;
Ο βασικός μου στόχος είναι να συνδέομαι με αυτό που κάνω, με αυτό που λέω. Να είμαι παρούσα και αληθινή σε κάθε ρόλο. Αυτό θεωρώ ότι είναι το πιο σημαντικό
- Λοιπόν
Ασημένια Βουλιώτη: «Στην αρχή ένιωθα λίγο άβολα όταν κάποιος άγνωστος με σταματούσε στον δρόμο»
Ασημένια Βουλιώτη: «Με ενοχλούν η βία, η βιασύνη… Βλέπω, όμως, και τους καλούς ανθρώπους»
Ασημένια Βουλιώτη: «Οι “Ψυχοκόρες” ήταν μεγάλο σχολείο για μένα»
