Πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας και την εικόνα που συχνά φιλοτεχνούν τα Μέσα, ο Βασίλης Μπισμπίκης παραμένει ένας άνθρωπος που εμπιστεύεται το ένστικτο που του χάρισε η ζωή έξω στον δρόμο.
Αυτή ακριβώς η εμπειρία είναι που τον οδηγεί σήμερα να καταθέτει τη δική του καλλιτεχνική αλήθεια στον γνώριμο χώρο του, τον Cartel Τεχνοχώρο. Εκεί τον συνάντησε η Δήμητρα Ζάρκου για λογαριασμό του Newsbeast, με αφορμή το ανέβασμα του «Σωσμένου» του Έντουαρντ Μποντ.
Το συγκεκριμένο έργο, που το 1965 συγκλόνισε τη Βρετανία με την ωμή απεικόνιση της βίας, μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ στα χέρια του Μπισμπίκη. Ο δημιουργός επιλέγει να το επαναφέρει έχοντας το βλέμμα του στραμμένο στο «καζάνι» που βράζει στις σύγχρονες πόλεις, θέλοντας να μιλήσει για την ένταση που συναντάμε πλέον καθημερινά στα πάρκα και τις γειτονιές.
«Ήθελα πάρα πολύ να μιλήσω γι’ αυτό που συμβαίνει με την άσκοπη βία στα πάρκα μας με τους πιτσιρικάδες» εξομολογείται, δίνοντας το στίγμα μιας παράστασης που δεν στοχεύει απλώς στον εντυπωσιασμό, αλλά στην ουσιαστική καταγραφή της κοινωνικής σαπίλας.
Το «πεζοδρόμιο» ως σχολείο για την πατρότητα
Στην συζήτηση, ο Βασίλης Μπισμπίκης δεν διστάζει να τσαλακώσει την εικόνα που συχνά του αποδίδουν τα Μέσα. Αν και πολλοί προσπαθούν να τον περιορίσουν σε μια συγκεκριμένη «ταμπέλα», ο ίδιος παραμένει ένας τύπος που λειτουργεί με το ένστικτο. «Ό,τι μου έρθει το κάνω, δεν το συζητάω. Απλά, οι άλλοι προσπαθούν να σε περιορίσουν και να σου βάλουν ταμπέλα. Αλλά νομίζω ότι με εμένα πρέπει να έχουν μπερδευτεί λίγο» αναφέρει χαρακτηριστικά.
Ως πατέρας ενός έφηβου γιου, ανησυχεί για το δηλητήριο της κοινωνικής σαπίλας που επηρεάζει τη νέα γενιά. Πιστεύει ότι οι εμπειρίες που απέκτησε ο ίδιος στα νιάτα του, του δίνουν ένα πλεονέκτημα στην επικοινωνία με το παιδί του. «Είμαι ένας άνθρωπος που έχω περπατήσει το πεζοδρόμιο πάρα πολύ» παραδέχεται. Στην ερώτηση αν αυτό τον βοηθά να ανιχνεύει κινδύνους, είναι κατηγορηματικός: «Βέβαια, εννοείται. Γιατί εκεί τα πράγματα τα ανιχνεύεις, τα καταλαβαίνεις πολύ πιο γρήγορα».
«Δεν είμαι παράδειγμα προς μίμηση»
Ωστόσο, ξεκαθαρίζει πως δεν επιθυμεί ο γιος του να ακολουθήσει τα δικά του χνάρια. «Δεν είμαι παράδειγμα προς μίμηση, αλλά προς αποφυγή. […] Επειδή εγώ εντέλει επιβίωσα μέσα από όλη αυτή την ιστορία και βγήκα και καθαρός, αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι άνθρωποι που μπλέκουν μέσα αυτές τις ιστορίες, βγαίνουν καθαροί. Ούτε καθαροί ούτε ζωντανοί».
Η μάχη με την αρρωστοφοβία και τα 5 στέντ
Ο θάνατος είναι μια έννοια που τον απασχόλησε από νωρίς, αλλά με έναν τρόπο περίεργο. Παρότι δηλώνει πως δεν τον φοβάται, η περιπέτεια με την καρδιά του τον έφερε αντιμέτωπο με τα όριά του. «Είμαι και αρρωστοφοβικός. Πηγαίνω φουλ (στους γιατρούς). Έχω κάνει και πέντε στεντ. Τα έχω ελαττώσει όλα, από τότε. Πηγαίνω συνέχεια, κάνω εξετάσεις. Τον έχω τρελάνει τον γιατρό» αποκαλύπτει με δόσεις αυτοσαρκασμού.
Αυτή η ευαισθησία του βγήκε πιο έντονα από τη στιγμή που έγινε πατέρας. Πλέον, η επιθυμία του είναι να κερδίσει χρόνο δίπλα στο παιδί του. Παρόλο που οι καθημερινοί ρυθμοί τον παρασύρουν, η ανάγκη του για αποφόρτιση τον οδηγεί συχνά στην Κρήτη, τον τόπο που ερωτεύτηκε το 2015 και πλέον θεωρεί δικό του «χωριό».
Το παρελθόν στο Λουτράκι: Οι γονείς δεν άφηναν τα παιδιά τους να κάνουν παρέα μαζί μου
Μεγαλώνοντας σε μια κλειστή κοινωνία όπως αυτή του Λουτρακίου, ο Βασίλης Μπισμπίκης βίωσε τον αποκλεισμό και την κριτική. «Εννοείται, οι γονείς δεν άφηναν τα παιδιά τους να κάνουν παρέα μαζί μου» θυμάται. Όσο για τους δικούς του γονείς, η κατάσταση ήταν δύσκολη: «Ντρέπονταν. Προφανώς και είχαν το “τι θα πει ο κόσμος”. Θα ντρέπονταν φαντάζομαι για πολλά πράγματα, αλλά μετά γύρισε το φύλλο».
Σήμερα, λίγο πριν κλείσει τα πενήντα, δεν δείχνει να τον απασχολεί η κρίση ηλικίας. Το μόνο που αναζητά είναι μια αλλαγή στη φιλοσοφία της καθημερινότητάς του, λιγότερη ένταση και περισσότερη ουσία, μακριά από τις ταμπέλες που άλλοι προσπαθούν επίμονα να του κολλήσουν.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
