Ξυπνάει κάθε μέρα… Νωρίς Νωρίς. Με ευλάβεια, σχεδόν τελετουργικά, ετοιμάζεται αθόρυβα για να μη ξυπνήσει ούτε τον σύζυγό της ούτε τη μικρή Κατερίνα, κρατώντας για τον εαυτό της λίγα λεπτά ησυχίας πριν ανάψουν τα φώτα του πλατό. Η Μαρία Ηλιάκη σήμερα βρίσκεται σε μια περίοδο βαθιάς επανατοποθέτησης: πιο ώριμη, πιο συνειδητοποιημένη, με μεγαλύτερη ανάγκη για ουσία και λιγότερη διάθεση για θόρυβο.
Στην κουβέντα που κάναμε, η Μαρία Ηλιάκη μιλά για την τηλεοπτική της επιστροφή, τη συνεργασία με τον Κρατερό Κατσούλη, τις προτάσεις που αρνήθηκε όταν ένιωσε ότι «στέγνωσε» από τον σχολιασμό και την επιθυμία της να δοκιμαστεί σε κάτι που δεν έχει ξανακάνει. Ανατρέχει στα χρόνια του Δέστε τους, στις μεγάλες επιτυχίες, στις ρήξεις και στις επανασυνδέσεις…. Κατερίνα Καινούργιου, Νίκος Μουτσινάς…
Ο έρωτας με τον Στέλιο, η μετακόμιση στην Ελβετία, η εγκυμοσύνη που της άλλαξε τη ζωή και η απόφαση να επιστρέψει στην Ελλάδα. Δεν υπάρχει μέρα που να μη σκεφτεί τη μητέρα της και ας έχουν περάσει 12 χρόνια από την απώλεια. Οι δυο τους κουβαλούσαν μια σχέση αγάπης και σύγκρουσης που τη σημάδεψε. Η ίδια παραδέχεται πως έχει «ροπή προς τη θλίψη» και πως πατώντας ένα κουμπί πριν βγει στην εκπομπή μεταμορφώνεται.
Η Μαρία Ηλιάκη δεν προσπαθεί πια να αποδείξει κάτι. Προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην καριέρα και την οικογένεια, στα φώτα της τηλεόρασης και στις σκιές των προσωπικών της σκέψεων, στο κορίτσι που βίωσε από νωρίς την επιτυχία και στη γυναίκα που σήμερα ονειρεύεται ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα. Αυτή η ειλικρίνεια της είναι ίσως η πιο δυνατή της τηλεοπτική επιστροφή και αυτό είναι The Full Story της ζωής της…
Eίναι πολύ συγκεκριμένη η ώρα που ξυπνάω. Tο ξεκίνησα τέσσερις και μισή… Τώρα που αισθάνομαι μια μεγαλύτερη σιγουριά και κοιμάμαι και στην ώρα μου… ξυπνάω πέντε παρά είκοσι. Ευλαβικό δεκάλεπτο. Eίμαι ντυμένη από το προηγούμενο βράδυ, οριακά έρχομαι με τις πιτζάμες. Πλένω τα δόντια μου, παίρνω τον καφέ μου και τα υπόλοιπα τα έχω στην τσάντα μου για να τα κάνω εδώ. Ετοιμάζομαι με πολύ ησυχία αυτή την ώρα γιατί ούτε τον άντρα μου θέλω να ξυπνήσω, ούτε την Κατερίνα. Οπότε, ξέρεις, πάω, το πάω σιγά σιγά. Έχουν υπάρξει δύο φορές που με έχει καταλάβει η μικρή και την ακούω μέσα να νιαουρίζει, να μουρμουρίζει και να λέει τα διάφορα τα δικά της και έχω κάτσει ακίνητη, δεν αναπνέω σχεδόν και περιμένω να δω, θα κοιμηθεί;
«Με τον Κρατερό Κατσούλη μπορεί να νομίζετε ότι γνωριζόμαστε, αλλά δεν γνωριζόμαστε»
Ο Κρατερός το πρωί έρχεται με πάρα πολλά κέφια. Εγώ θέλω το πρωί και λίγο την ησυχία μου. Δηλαδή πάω στο καμαρίνι και βάζω κάτι κλασικές μουσικές, κάτι αυτά, κάτι ρυάκια, κάτι τέτοια. Και μπαίνει ο Κρατερός, ευτυχώς έξι και δέκα, γιατί τη μία ώρα μ’ αφήνει στην ησυχία μου. Έξι και δέκα που μπαίνει, μπαίνει: “Καλημέρα! Καλημέρα!”. Φέρνει εκεί γλυκά, τυρόπιτες, αυτά. “Πάμε, πάμε!”. Αρχίζει βάζει κάτι λάτιν, κάτι την Κούβα που ακούει, κάτι αυτά, ρίχνει και κάτι χορούς και εκεί είναι η ώρα που εγώ αποχωρώ από το καμαρίνι, παίρνω τα πραγματάκια μου και του λέω: “Τα λέμε στο πλατό”.
Με τον Κρατερό μπορεί να νομίζετε ότι γνωριζόμαστε πολύ, αλλά δεν γνωριζόμαστε, γνωριζόμαστε πολύ λίγο. Εγώ δηλαδή είχα φιλική σχέση και χρόνια συνεργασία με την Κατερίνα Καραβάτου. Με τον Κρατερό είχαμε επαφές κοινωνικά, δεν τον ήξερα σαν άνθρωπο. Ήξερα, μου είχε πει κάποια πράγματα γι’ αυτόν η Κατερίνα, καλά φυσικά, οπότε από αυτήν είχα έτσι λίγο ιδέα για το τι εστί Κρατερός Κατσούλης. Το άφησα και λίγο έκπληξη. Ήθελα, ξέρεις, να τον γνωρίσω σιγά σιγά. Δεν ρώτησα και πολλά πράγματα. Ήθελα να αποκτήσω τη δική μου άποψη, το πού θα μας πάει αυτό. Και προς το παρόν, Παναγία μου, πάνε όλα πολύ ομαλά.
«Μου είχε γίνει πρόταση για το 5Χ5»
Μου είχαν γίνει προτάσεις τα προηγούμενα χρόνια που δεν μου άρεσαν, γιατί ήταν για πράγματα που είχα ξανακάνει. Ξέρεις, σχολιαστικές εκπομπές και αυτά που εγώ πλέον δεν ήθελα να το ξανακάνω. Δεν άντεχα, αισθανόμουν ότι στέγνωσα, δεν ήθελα άλλο. Οπότε είχα πει όχι. Είχα κάνει και κάποια δοκιμαστικά για τηλεπαιχνίδια, ας πούμε είχα κάνει δοκιμαστικό για το 5×5, που μετά το έκανε ο Θάνος Κιούσης. Αυτό θα μου άρεσε να το είχα κάνει τότε. Νομίζω θα ήταν ωραία έτσι διέξοδος για μένα το τηλεπαιχνίδι. Θα ήταν κάτι το οποίο δεν είχα ξανακάνει. Δεν έκατσε αυτό τότε. Ήθελαν άντρα παρουσιαστή από ό,τι κατάλαβα.
Και όταν μου έγινε η πρόταση από τη Μαρία Κοζάκου, λέω: “Ρε συ κοίτα εγώ αυτό τώρα, δεν το έχω ξανακάνει. Ούτε αυτή την ώρα, ούτε με αυτή τη θεματολογία, ούτε με αυτό το περιεχόμενο”. Μου έκανε πολύ κλικ το ότι θα έχουμε και έναν καλεσμένους και θα κάνω συνεντεύξεις, που εγώ συνεντεύξεις, όσο και να σας φαίνεται περίεργο, δεν είχα κάνει ποτέ.
Εμένα με έχει κουράσει ο σχολιασμός. Όχι ότι κατηγορώ κάποιον ή ότι λέω κάτι για τους συναδέλφους που το κάνουν και το κάνουν και εξαιρετικά και πάρα πολύ καλά και πάνε και πολύ καλά. Αλλά εγώ κάπως ρε παιδί μου πώς να στο πω… Σαν πια να μην έχω τι να πω. Ενώ παλιά το διασκέδαζα, μου άρεσε όλο αυτό, ξέρεις να έχω άποψη, να σχολιάζω, να ακούω, να μαθαίνω. Κάπως τώρα νομίζω ότι μέσα μου τελείωσε.
Το “κόψιμο” της Ελένης Τσολάκη και η σύγκριση με την Κατερίνα Καραβάτου
Όταν βλέπω συναδέλφους να κόβονται στη μέση της σεζόν, πραγματικά δεν στεναχωριέμαι απλά, κάπως νευριάζω κιόλας. Και κάπως νευρίασα κιόλας και με το κόψιμο της Ελένης Τσολάκη. Γιατί αισθάνομαι ότι τις κοπέλας σαν να της είπαν έλα για να φύγεις. Δηλαδή γιατί; Την έκανες την επιλογή, στήριξέ τη βρε άνθρωπε, όποιος και να ‘ναι… δεν ξέρω ποιος την πήρε την απόφαση. Αλλά γιατί δεν το στηρίζεις το προϊόν; Δηλαδή ας τον φτάσει μέχρι τέλους. Δεν είναι ωραίο. Και για την Ελένη σαν επαγγελματίας ξαφνικά να φεύγει μόνο αυτή και να μένουν όλοι οι υπόλοιποι.
Η Κατερίνα Καραβάτου είναι μια ιδιαίτερη παρουσιάστρια με την καλή έννοια. Δηλαδή η Κατερίνα είναι στρατιώτης. Και νομίζω ότι το έχει αποδείξει, έχει κάνει πάρα πολλά πράγματα και αυτό που της ανέθεσαν τώρα, σε αυτή τη δύσκολη στιγμή και έτσι όπως έγινε, πιστεύω ότι θα το φέρει εις πέρας με πολύ αξιοπρέπεια. Είναι πολύ δουλευταρού και πολύ τίμια. Τι πάμε να συγκρίνουμε; Αφού της είπαν της κοπέλας καν’ το. Έχει ένα συμβόλαιο. Τι θα ‘λεγε; Δεν το κάνω; Το ‘κανε. Τη δουλειά της έκανε. Τι να κάνει;
«Πιστεύω ότι με αγαπάει η Ρούλα Κορομηλά, αν και έχουμε καιρό να μιλήσουμε»
Τι θυμάμαι από τη Ρούλα… Θυμάμαι κάτι ξενύχτια τρελά που κάναμε. Ήμουνα η πρώτη που πήγαινα και η τελευταία που έφευγα. Ήθελα να ‘μαι σε όλες τις συσκέψεις, σχεδόν τους έσπαγα τα νεύρα, δηλαδή έλεγαν «διώξτε αυτή τη μικρή από ‘δω μέσα, γιατί πέταγα και χαζομάρες», ξέρω γω ήταν 12 η ώρα τη νύχτα, μας είχε ακυρώσει ο καλεσμένος, ήταν όλοι ξέρω γω στα πατώματα, περίμεναν να δούνε τι θα κάνουμε τελευταία στιγμή και έλεγα εγώ «Το Ρουβά να πάρουμε!». Στα γόνατα εγώ, «Το Ρουβά να πάρουμε!». Με κοιτούσαν όλοι τύπου «τώρα αυτή θα τη σκοτώσουμε». Ε… και έλεγα «παιδιά, θα ‘ρθει για τη Ρούλα». «Ναι, αλλά είναι στις 12 η ώρα το βράδυ, δεν μπορούμε να τον πάρουμε να ‘ρθει από σήμερα για αύριο». Ε… και κάπως λίγο όλοι με αντιπαθούσαν τότε… Αλλά εγώ ήμουνα απλά ένα μικρό κοριτσάκι που ήθελε να μάθει…
Πέρασα πάρα πολύ ωραία με τη Ρούλα. Είχαμε και συγκρούσεις γιατί διαφωνούσαμε σε πράγματα πάνω στη δουλειά. Η Ρούλα μ’ αγαπούσε, ακόμα πιστεύω μ’ αγαπάει, αν κι έχουμε καιρό να μιλήσουμε… Ήμουν ο δικός της άνθρωπος. Διαφωνούσαμε γιατί μπορεί κάτι να της έλεγα και να μην της άρεσε, κάτι να μου έλεγε αυτή και να μην μου άρεσε εμένα. Μου έλεγε τότε «μιλάς πάρα πολύ. Σταμάτα, μη μιλάς τόσο πολύ. Σταμάτα, μ’ έχεις ζαλίσει». Αλλά δεν είχαμε κάποιο καυγά να πεις ότι ήρθαμε ποτέ σε απόλυτη ρήξη.
«Στο “Δέστε Τους” ήμασταν παρέα και πίσω από τις κάμερες, αν και μετά γίναμε μπάχαλο»
Δεν έχω άσχημες αναμνήσεις από το «Δέστε τους». Ήμασταν παραπάνω αυθόρμητοι απ’ όσο θα έπρεπε. Ας πούμε η στήλη με τα ρούχα πιστεύω δεν θα μπορούσε να σταθεί. Το «Δέστε τους» δεν θα μπορούσε με τίποτα να γίνει σήμερα. Νομίζω το ‘χει πει κι ο Νίκος αυτό. Και η Κατερίνα. Δηλαδή συμφωνούμε όλοι σ’ αυτό, ότι τώρα δεν θα μπορούσαμε να λέμε τα ίδια πράγματα. Και καλώς δεν θα μπορούσαμε. Τα λέγαμε τότε. Τώρα φτάνει.
Η αίσθηση που είχαμε ότι ήσασταν μία παρέα και πίσω από τις κάμερες τότε ίσχυε;
Ναι ίσχυε, ίσχυε. Άσχετα αν μετά γίναμε για λίγο μπάχαλο… αλλά τότε ναι. Περνάγαμε πολύ ωραία.
Για μένα ήταν μια πολύ ιδιαίτερη περίοδος αυτή του «Δέστε τους», γιατί ήταν και η περίοδος που είχα τη μαμά μου στο νοσοκομείο, οπότε ήταν λίγο στα άκρα τα συναισθήματα, ναι. Πήγαινα εκεί, πήγαινα το πρωί στο ραδιόφωνο, έκανα με τον Πουνέντη, άλλη τρέλα εκεί, 7 με 10, τσίτα. Μετά πήγαινα στο… στον Alpha, κοιμόμουνα λίγο στο καμαρίνι, ξυπνούσα στη μία η ώρα, πήγαινα για την προετοιμασία του «Δέστε τους», τσίτα κι εκεί, και μετά κάπως έπρεπε να γυρίσω τον διακόπτη και να πάω στο νοσοκομείο να είμαι με τη μαμά μου. Που κι εκεί δεν ξέραμε τι μας ξημέρωνε… Κάθε μέρα δηλαδή οι γιατροί μας έλεγαν και από κάτι διαφορετικό. Οπότε, ναι, ήτανε, ζούσα μια παράνοια νομίζω. Ένα roller coaster περίεργο.
Κλιμακωνόταν όσο περνούσε ο καιρός, γιατί στην αρχή δεν είχα καταλάβει κι εγώ πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα, πόσο θα διαρκέσει. Εν τω μεταξύ η μαμά μου συνερχόταν κιόλας, δηλαδή υπήρχαν περίοδοι που ήταν καλύτερα, αλλά μετά, ξέρεις, αυτά τα εγκεφαλικά σού ‘ρχεται το ένα μετά το άλλο και σου δίνουν μία και σε πάνε ακόμα πιο πίσω. Οπότε, αν και μας είχαν προετοιμάσει οι γιατροί ότι αυτό θα γίνει, άλλο να στο λένε οι γιατροί κι άλλο να το ζεις. Οπότε ξέρεις, υπήρχαν φορές που έβλεπα τη μαμά μου πολύ καλύτερα και χαιρόμουνα, και μετά έτρωγα το χαστούκι και γινόμουνα πάλι χάλια.
«Όλοι ήθελαν να με δουν να χορεύω, αισθανόμουν όπως κάτι αρκούδες που τους βαράνε το ντέφι»
Νομίζω ότι το «Δέστε τους» τότε για μένα λειτούργησε πολύ ψυχοθεραπευτικά. Δηλαδή, δεν ξέρω, μπορεί να είχα πέσει σε βαριά κατάθλιψη αν δεν έκανα αυτή την εκπομπή. Θυμάσαι τότε τι έκανα εκεί; Που χόρευα μισή ώρα κάθε μέρα; Και να τελειώνει η εκπομπή, εγώ να γυρίζω από το νοσοκομείο, να είμαι χάλια μες στο αυτοκίνητο να κλαίω, και μπορεί να με έβλεπε κάποιος στο φανάρι, κάποια κοπέλα, κορίτσια κυρίως, να κατέβαζαν το τζάμι, να μου βάζουν το τραγούδι και να μου λένε «Έλα Μαρία, χόρεψε»! Αυτό το τραγούδι μού ‘χει γίνει εφιάλτης απ’ τη μια στιγμή και μετά. Το ‘χα συνδέσει μ’ εκείνη την περίοδο και κάποια στιγμή αισθανόμουνα ότι θέλαν όλοι, όπου με βλέπανε, θέλαν όλοι να με δούνε να χορεύω. Πώς είναι κάτι αρκούδες που τσ’ βαράνε το ντέφι; Αυτό.
Είχα πάει στο Καϊμακτσαλάν με τον Θέμη Γεωργαντά. Πόσο κόσμο είχε εκεί στην πλατεία; Χιλιάδες κόσμου. Πάρα πολύ, λαός, γεμάτη η πλατεία για αλλαγή χρονιάς. Και είμαστε 5, 4, 3, 2, 1, και με το που ακούω το «ένα» απευθείας σκάνε τα πυροτεχνήματα και ακούω την εισαγωγή του τραγουδιού -με είχε δύο DJ- και λέει «Ας της βάλουμε το τραγούδι να χαρεί» και ακούω τα-ρα-τα-τα-τα και βλέπω χιλιάδες κόσμου να γυρνάει, να με κοιτάει και να μου λένε «Έλα Μαράκι χόρεψε, χόρεψε»! Και να λέω στον Θέμη εγώ τώρα «Τι να κάνω;». «Χόρεψε μωρή» να μου λέει αυτός, «χόρεψε!». «Τι να χορέψω;» του λέω παιδί μου.
«Με την Κατερίνα Καινούργιου κάτι είχε γίνει τότε»
Όταν είχα πάει καλεσμένη στην Κατερίνα Καινούργιου, το είχαμε συζητήσει αυτό. Δεν θυμόμαστε και οι δύο για ποιο λόγο είχε υπάρξει… Γιατί κυρίως για μας τις δύο γράφανε. Και όντως κάτι είχε γίνει τώρα, αλλά δε θυμάμαι να σου πω τι είχε γίνει. Φαντάζομαι ότι αν δεν ήταν κάτι πάρα πολύ σοβαρό θα το θυμόμασταν και οι δύο, και δεν θα είχαμε ξαναμιλήσει μετά η μία στην άλλη. Οπότε μάλλον ήταν μια βλακεία αυτό που είχε γίνει τότε.
«Το “Δέστε τους” σταμάτησε γιατί ο Νίκος Μουτσινάς δεν ήθελε άλλο»
Τότε αισθάνθηκε ότι δεν είχαμε κάτι άλλο να δώσουμε σαν παρέα. Οπότε, απ’ τη στιγμή που αυτός ήταν ο leader εκείνης της εκπομπής, δεν μπορούσε να συνεχιστεί αλλιώς. Μας το είχε πει. Εγώ δεν συμφωνούσα νομίζω τότε μαζί του. Δηλαδή του έλεγα «Ρε συ Νίκο θεωρώ ότι έχει άλλα δύο χρόνια, ένα… δηλαδή μπορούμε, έχει ακόμα περιθώριο αυτή η εκπομπή». Αλλά ξέρεις κι ο Νίκος όταν του κολλήσει κάτι, θέλει να το κάνει, οπότε το κανάλι σεβάστηκε την επιθυμία του και ακολουθήσαμε κι εμείς».
Έπαιξε η απόφαση αυτή ρόλο στο ότι κάπως απομακρυνθήκατε έκτοτε; Ήταν, δηλαδή ήταν κάτι που εσένα σε πείραξε;
Όχι, όχι. Αυτό δεν… απ’ τη στιγμή που το είχε ανάγκη, ξέρεις δεν μπορείς και να τον πιέσεις. Όχι. Νομίζω ότι μετά απλά απομακρυνθήκαμε. Παρα-απομακρυνθήκαμε. Εντάξει, τώρα περασμένα ξεχασμένα, άστα, γιατί τώρα ξαναμιλάμε πάλι. Οπότε, ναι, έχουμε ανταλλάξει κάτι κουβεντούλες. Τώρα μου ‘πε να πάω να τον δω στο θέατρο, του λέω «Δεν θά ‘ρθω». Μου λέει «Έλα μωρέ, να με δεις!», του λέω «Καλά, θα δω, θα το σκεφτώ».
Εγώ είμαι κι ένας άνθρωπος που γενικά πληγώνομαι εύκολα, ξεχνάω όμως και εύκολα. Μπορεί να στεναχωρηθώ και μπορεί να μπεις εσύ μια μέρα μέσα και να μην μου πεις καλημέρα, και εγώ να το φέρω βαρέως όλη μέρα σπίτι μου. Να μην έρθω να στο πω ποτέ, εγώ ας πούμε, όπως μπορεί να το σκέφτομαι, μέχρι την επόμενη μέρα και την… «Γιατί αυτός τώρα δεν…». Οπότε ξέρεις, τα πράγματα τα παίρνω μέσα μου και δεν τα συζητάω με τους άλλους, που αυτό είναι πολύ κακό. Αλλά ξεχνάω και εύκολα. Οπότε, ξέρεις, νομίζω ότι επειδή με τον Νίκο έχουμε περάσει τόσο ωραία χρόνια -τις προάλλες κοιτούσα κάτι φωτογραφίες και του τις έστελνα κιόλας, που ‘μαστε σε κάτι μπουζούκια, νιάτα κι οι δύο, αδύνατοι, ωραίοι- «Ναι» [λέει], «και τώρα μια χαρά είμαστε»… Και του ‘λεγα «Κοίτα!». Και μου - από κάτω: «Μα καλά, δεν μας μάζευε κανένας τότε; Πώς είμαστε έτσι;». Του λέω «Άστα» του λέω, «περασμένα μεγαλεία».
«Με τον Νίκο Μουτσινά θα συνεργαζόμουν ξανά για μία μέρα, όχι για παραπάνω»
Στην τηλεόραση; Δεν ξέρω… Νομίζω ότι… Δεν το ‘χω σκεφτεί. Τι μου ‘βαλες τώρα; Ξέρεις τι… Δεν ξέρω γιατί, δεν τον έχω… Έχω να τον δω πάρα πολλά χρόνια και να μιλήσω μαζί του -αυτό που κάνουμε εμείς οι δύο τώρα- για να πιάσω το vibe του. Οπότε δεν ξέρω σε τι φάση είναι τώρα. Και δεν μπορώ να τον ψυχολογήσω απόλυτα, γιατί σας λέω έχω πολύ καιρό να τον δω από κοντά. Οπότε νομίζω πως δεν… θα είχε βέβαια κι ένα ενδιαφέρον η συνύπαρξη. Για μία μέρα νομίζω. Όχι για παραπάνω.
«Λέω στην Κατερίνα Καινούργιου “Τι είναι αυτό;” και μου λέει “Κοιλιά”!»
Κοίταξε, βλέποντάς την, σιγά-σιγά ναι, το πίστευα ότι θα εξελιχθεί. Γιατί η Κατερίνα είναι ένα κορίτσι που έχει πάρα πολύ πείσμα. Και επειδή αυτό το ήθελε πάρα πολύ, έτσι όπως το κάνει τώρα -δηλαδή πιστεύω ότι αυτό ήταν το όνειρό της, να κάνει αυτό που κάνει τώρα. Και ειδικά φέτος με ό,τι συνεπάγεται αυτό… Νομίζω δηλαδή ότι φέτος είναι στην καλύτερή της φάση και νομίζω ότι κάνει αυτό που έχει ονειρευτεί. Και χαίρομαι, είναι και πάρα πολύ χαρούμενη.
Όταν πρωτοσυναντηθήκαμε ήμασταν off-camera ευτυχώς, τότε δεν είχε ανακοινώσει ακόμα ότι, ότι είναι έγκυος. Και μπαίνω μέσα, την κοιτάω, της λέω «Τι ‘ναι αυτό;». «Τι ‘ναι αυτό» της λέω χριστιανή μου. Μου λέει «Κοιλιά». Της λέω «Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη», της λέω «Έχεις καταλάβει τι έχει συμβεί;». «Άστα» μου λέει, «έχω τρελαθεί και δεν ξέρω τι θα κάνω, θα σε παίρνω τηλέφωνο, να μου δίνεις συμβουλές και να κάνω αυτό»… Πεινούσε κιόλας εντωμεταξύ, της μύριζαν, και εκεί κάτι είχε μαγειρέψει ο Πέτρος, ήθελε και να φάει… Τέτοια πράγματα λέγαμε. Για τα… για μωράκια, τέτοια.
Ένιωσες εσύ ποτέ αυτά τα χρόνια που ήσουνα στην τηλεόραση ότι μπορεί να καβάλησες το καλάμι; Σαν συμπεριφορά.
Σίγουρα. Κοίταξε, τη μεγάλη επιτυχία την κάναμε με το «Δέστε τους». Οπότε εκεί νομίζω ότι λίγο την ψιλοακούσαμε όλοι… Θεωρώ πως θα το εκδήλωνα. Καλά, δεν ήμουνα ποτέ ο άνθρωπος που έδιωχνε κόσμο, απέλυε κόσμο, φερόταν άσχημα και όλα αυτά, αλλά ίσως να είχα μία αλαζονεία που να μην μου φαίνεται. Γενικά, ξέρεις, όταν την ακούς λίγο με την επιτυχία, αλλάζεις. Αλλά δε θυμάμαι ποτέ να κάνω ακραία πράγματα. Δηλαδή να έχω πειράξει ποτέ κάποιον, να ‘χω κάνει κακό ποτέ σε κάποιον, λόγω κακής συμπεριφοράς. Αλλά νομίζω ότι αλλάζεις λίγο. Είχαν πέσει και όλοι επάνω μας τότε, μας αναγνώριζαν παντού, βγαίναμε, γινότανε χαμός έξω. Ε, σίγουρα θα την είχα ακούσει. Σίγουρα.
«Είναι πάρα πολύ όμορφο αυτό που κάνει η Ελένη Βουλγαράκη, δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο σχολιάστηκε… Ο Δημήτρης Παπανώτας δεν κρατάει το στόμα του κλειστό»
Κάποια στιγμή κάπου τη συνάντησα πρόσφατα, την κοίταξα, με κοίταξε, της λέω «Ξέρω γιατί με κοιτάς», μου λέει «Θέλω τόσες μέρες να σε πάρω τηλέφωνο», ενώ δεν έχουμε σχέσεις, και της λέω να σου πω κάτι; Μην ακούς κανέναν, μπες στο αεροπλάνο και ζήσε το. Και μετά της είπα κι άλλα, τέλος πάντων, που δεν έχουν σημασία τώρα να τα αναφέρω, αλλά είναι τόσο όμορφο αυτό που κάνει η Ελένη και επειδή το έχω κάνει και δεν το μετάνιωσα ποτέ… ε νομίζω ότι θα της βγει σε πάρα πολύ καλό. Γιατί αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι μόνο οι δουλειές, είναι και το μέσα μας, το συναίσθημα, να αγαπάμε, να μας αγαπάνε, να περνάμε όμορφα, να είμαστε γεμάτοι και οι δουλειές εδώ είναι, θα τις ξαναβρούμε.
Στη δική σου την περίπτωση τότε είχες καταλάβει, όταν πήρες αυτή την απόφαση, ότι θα ήταν ο άνθρωπος αυτός;
Ε νομίζω πως το ‘χα καταλάβει αλλιώς δε θα ‘πεφτα τόσο με τα μούτρα. Με τον Στέλιο πολύ νωρίς καταλάβαμε ότι κάπως εμείς οι δύο θα είμαστε για πάντα μαζί. Δηλαδή εγώ εκείνα τα χρόνια τα θυμάμαι, εντάξει οχτώ χρόνια πίσω είναι δεν είναι και καμιά… αλλά τα θυμάμαι ως πάρα πολύ ευτυχισμένα στη ζωή μου. Κι ας μη δούλευα. Δούλευα ξέρεις, πολύ part time, τότε ήτανε ακόμα πιο hot τα social και τα instagram και αυτά, οπότε ευτυχώς είχα αυτό το το μέσο για να μπορώ να ξέρεις να βγάζω κάποια χρήματα, απ’ τη στιγμή που δεν έκανα τηλεόραση, αλλά ήμουνα τόσο ευτυχισμένη που μπορούσα ανά πάσα ώρα και στιγμή να μπαίνω στο αεροπλάνο, να πηγαίνω να βλέπω τον άνθρωπό μου και να γυρίζω μετά πάλι πίσω, να κάθομαι λίγο και μετά να ξαναφεύγω, που και μετά όταν έμεινα έγκυος, ε νομίζω ότι ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μου η εγκυμοσύνη μου. Ήμουν σ’ ένα συννεφάκι ροζ.
Είχα μία υπέροχη εγκυμοσύνη, εκτός από τους τρεις πρώτους μήνες που έκανα εμετούς και λοιπά, αλλά μετά, τι να σου πω; Ήμουν και στην Ελβετία που νομίζω έπαιξε ρόλο γιατί ήμουν σ’ ένα μικρό χωριουδάκι που ήταν όλα ήσυχα, έβγαινα άκουγα τα πουλάκια, πήγαινα βόλτες στα δάση, χιόνιζε, καθόμουνα κοίταζα τα τα χιόνια. Ο άντρας μου ήταν γυναικολόγος οπότε ήμουνα, αισθανόμουνα πολύ μεγάλη ασφάλεια αν και ήμουνα σε ξένη χώρα είχα το γιατρό δίπλα μου. Δεν άκουγα το παιδί του ‘λεγα «Σήκω, πάμε», «Πού να πάμε; Ν’ ανοίξουμε το νοσοκομείο να κάνουμε έναν υπέρηχο;», «Μα είσαι τρελή;» μου ‘λεγε εκείνη. «Πάμε, πάμε, πάμε γιατί του λέω έχω καιρό να τη νιώσω». Πηγαίναμε, ανοίγαμε, κάναμε τους υπερήχους μας, με γυρνούσαμε μετά σπίτι. Ε, ήταν υπέροχη περίοδος η εγκυμοσύνη.
Σηκωνόμουν το πρωί, έκανα τα πιλάτες μου, μετά μαγείρευα, κι όλα αυτά σιγά-σιγά γιατί μου είχε πει ο Στέλιος «Θα περπατάς σιγά. Γιατί έχεις μεγάλη κοιλιά και μπορεί το κέντρο βάρους να σε πάρει μπροστά και να πέσεις». Γιατί μου λέει «Ξέρεις πώς μας έρχονται από πεσίματα στο νοσοκομείο και προσπαθούμε να τις κάνουμε καλά;»
«Όσο ειδυλλιακά περάσαμε με τον Στέλιο στην εγκυμοσύνη, μετά έγινε ένα… σοκ»
Γιατί έρχεται ένα τρίτο πλάσμα μες στην οικογένεια, που τα κάνει όλα έτσι και μέχρι να τα ξαναβάλεις, δηλαδή εμείς τώρα νομίζω ότι αρχίζουμε και βρίσκουμε πάλι τους παλιούς καλούς μας εαυτούς. Γιατί μετά ε, εμείς ειδικά τα κορίτσια, οι μαμάδες, ε δεν, είναι το μυαλό μας συνέχεια στο μωρό. Δηλαδή κάπως τον άντρα τον αφήνουμε στην άκρη. Και αυτό είναι μία πραγματικότητα που νομίζω συμβαίνει σε όλες μας. Και εκεί αν δεν είναι και ο άντρας με κατανόηση και να καταλαβαίνει τι γίνεται και να θέλει να συμπαρασταθεί, νομίζω ότι εκεί υπάρχουν σοβαρά προβλήματα. Ε, οι ορμόνες των γυναικών είναι σε πολύ περίεργη κατάσταση, κλαις πάρα πολύ εύκολα, κλαις κυρίως, δε γελάς πολύ εύκολα, κυρίως κλαις. Ε, θηλασμός επίσης. Ε μετά το αρχίζει το παιδί να έχει απαιτήσεις, θέλει τη μαμά του, δεν θέλει τόσο τον μπαμπά του, θέλει, είναι προσκολλημένο στη μαμά του και σένα η πρώτη σου προτεραιότητα είναι το παιδί, θέλοντας και μη.
Είχε μεγάλη δυσκολία για σένα εκείνη η περίοδος;
Ναι. Γιατί ήταν κάτι τελείως καινούργιο και αισθανόμουνα, το έβλεπα ότι έχω παραμελήσει τον άντρα μου. Γιατί είχε μείνει λίγο στην άκρη και προσπαθούσα κάπως μέσα μου να τα κρατήσω σε ισορροπία. Δεν τα κατάφερνα και αγχωνόμουνα πάρα πολύ, στεναχωριόμουνα. Ο Στέλιος ήταν πάρα πολύ υποστηρικτικός, δεν μου ‘λεγε ποτέ τίποτα. Ήτανε γενικά είναι ένας άνθρωπος πολύ και επειδή κάνει και αυτή τη δουλειά, ξέρει πολύ καλά και τη γυναίκα και το ξέρεις πώς είναι εκείνη η περίοδος μετά. Ε αλλά εγώ μέσα μου αισθανόμουνα ότι τι κάνω εγώ τώρα εδώ; Τι, είμαι μάνα; Είμαι και σύζυγος; Είμαι καλή σύζυγος; Είμαι καλή μάνα; Ε είναι λίγο περίεργη αυτή η φάση. Μέχρι να αρχίσει σιγά-σιγά το παιδί να ξεπετάγεται και κάπως να τα βρίσκει το ζευγάρι.
«Γι’ αυτό τον λόγο γυρίσαμε στην Ελλάδα»
Αν μέναμε στην Ελβετία, θα μέναμε για πάντα. Δηλαδή θα μέναμε εκεί. Δεν θα γυρίζαμε, πιστεύω ποτέ πίσω. Απ’ την άλλη, από τον πρώτο καιρό που γνωριστήκαμε με τον Στέλιο, πάντα λαχταρούσαμε να γυρίσουμε. Και αυτός. Δεν ξέρω αν μας έχει βγει σε καλό ακόμα ή όχι, αυτό θα το δείξει η ιστορία. Μπορεί και να μην το δείξει γιατί ξέρεις, το κάθε νόμισμα έχει και τα καλά και τα κακά της όψης του. Προς το παρόν είμαστε πολύ χαρούμενοι εδώ. Εγώ χαίρομαι γιατί μπορώ και δουλεύω. Δηλαδή στην Ελβετία δεν θα μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα. Ενώ εδώ είναι ο χώρος μου… με ξέρει ο κόσμος. Δηλαδή μπορώ επιτέλους και κάνω πάλι τη δουλειά που, γιατί εγώ την αγαπάω την τηλεόραση. Αυτό κάνω 25 χρόνια, μπρος μπρος και πίσω. Ο Στέλιος έχει βρει και αυτός τα πατήματά του ως γιατρός εδώ, είναι ένας πολύ καλός γιατρός, ήμουνα εγώ πάρα πολύ σίγουρη ότι ο Στέλιος θα πάει πολύ καλά, οπότε προς το παρόν δεν το έχουμε μετανιώσει.
«Μου λείπει η μητέρα μου, 12 χρόνια που έχει φύγει, κάθε μέρα»
Όταν την είχα, και όταν ήτανε εδώ δεν της τα ‘λεγα αυτά. Αυτό είναι το το πολύ ανησυχητικό για την περίπτωσή μου. Με τη μάνα μου είχαμε μία πολύ έντονη σχέση. Αγάπης, μίσους. Εγώ ήμουνα έτσι πολύ αντιδραστική. Η μαμά μου ήταν ένας άνθρωπος πολύ πολύ πικραμένος, πολύ πολύ ταλαιπωρημένος. Είχε πάρα πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια, είχε χάσει κι αυτή τον μπαμπά της στον εμφύλιο, ήταν τέσσερα αδέρφια, μεγάλωσαν μόνα τους. Ήρθε στην Αθήνα πολύ μικρή, μόνη της και προσπάθησε να επιβιώσει, γιατί η γιαγιά μου δεν μπορούσε να τα μεγαλώσει και τα τέσσερα παιδιά της. Οπότε ήτανε μία γυναίκα που φαινομενικά ήταν πάρα πολύ σκληρή και ψυχρή και πολλές φορές, ξέρεις, μου ‘δειχνε αυτή της την πλευρά, αλλά μέσα της ήταν ένας πάρα πολύ ευαίσθητος και πονεμένος άνθρωπος. Και άργησα πολύ να το καταλάβω εγώ αυτό. Ξέρεις, εγώ νόμιζα ότι ήτανε μία μαμά απλά, λίγο σε εισαγωγικά, σκληρή απέναντί μου. Αλλά όταν μετά συνειδητοποίησα κι εγώ και μεγαλώνοντας και μιλώντας και μαζί της και μαθαίνοντας και πράγματα για τη ζωή της, γιατί δεν μου τα έλεγε για να μη με στεναχωρήσει, συνειδητοποίησα ότι ήταν ένας βαθιά πληγωμένος άνθρωπος που κι αυτή έψαχνε…
«Η μαμά μου είχε βάλει τα κλάματα μπροστά μου και μου είπε: “Παιδί μου γιατί μου μιλάς έτσι”;»
Είχαμε πολλές έντονες συγκρούσεις με τη μάνα μου, σου λέω. Δηλαδή ομηρικοί καυγάδες. Όταν αποφάσισα τον πρώτο χρόνο να μείνω μόνη μου, πήγα εκ του ασφαλούς, πήγα δύο στενά πιο κάτω. Μου λέει η μαμά μου «δε μου δίνεις τα κλειδιά σου, μήπως καμιά μέρα μείνεις απ’ έξω»; Και τι έκανε; Ερχότανε στο σπίτι τις ώρες που έλειπα, μου καθάριζε, χωρίς να μου το λέει, και εγώ πήγαινα στο σπίτι και έβρισκα το σπίτι πεντακάθαρο και έλεγα, τι γίνεται. Ξέρεις δεν είχε πάει το μυαλό μου τώρα ότι έρχεται η μαμά μου και τα συμμαζεύει. Και θυμάμαι μπαίνω ένα απόγευμα μέσα και τη βρίσκω στο σπίτι, είχε ξεχαστεί, και αντί να της πω «μαμάκα μου, τι ωραία που μου τα ‘χεις κάνει», της κάνω έναν καυγά! «Και γιατί; Πώς τολμάς να έρχεσαι στο σπίτι;» Κι απ’ αυτό είχε βάλει τα κλάματα τότε μπροστά μου και μου λέει «παιδί μου», δηλαδή «εγώ για καλό το κάνω, για ποιο λόγο μου μιλάς έτσι;». Αυτή ήταν η σχέση μας με τη μαμά μου. Την αγαπούσα όμως πάρα πολύ. Αλλά ξέρεις, νομίζω της το έδειχνα με τον λάθος τρόπο.
Όταν έφυγε, πού στράφηκες για να αντλήσεις περισσότερο δύναμη;
Πουθενά. Στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μου. Άργησα πολύ να πενθήσω εγώ. Δεν πρόλαβα κιόλας, γιατί με το που πέθανε η μαμά μου, γύρισα αμέσως στη δουλειά. Δηλαδή έκατσα μια δυο μέρες. Πέρασα μία περίοδο που πήγαινα το βράδυ στο σπίτι, έκλεινα τα παντζούρια και κοιτούσα το ταβάνι. Και κάπως έτσι εγώ καταλάβαινα ότι βίωνα το πένθος μου. Μπορεί και να μην το ξεπέρασα ποτέ, δεν ξέρω. Ακόμα μέσα μου με ενοχλεί η έλλειψη της μαμάς μου. Και νομίζω δηλαδή ότι δεν τη χόρτασα. Αλλά ξέρεις τώρα φροντίζω κάπως να…
Σκέφτηκες να ζητήσεις βοήθεια σε ειδικό;
Ναι, ναι, έχω ζητήσει. Έχω ζητήσει βοήθεια. Αλλά ξέρεις μωρέ η μάνα, είναι πολύ μεγάλο κεφάλαιο για τις ζωές μας. Και όταν έχει συμβεί κάτι εκεί, δύσκολα γιατρεύεται και το ξεπερνάς. Δηλαδή εγώ τώρα προσπαθώ κάπως να τα βρω με την Κατερίνα και να έχουμε μία άλλη σχέση, να μην κάνω, πώς το λένε αυτό οι ψυχολόγοι; Να μην κάνεις αναπαράσταση, της δικής σου σχέσης με την κόρη σου. Οπότε ξέρεις αυτό προσπαθώ τώρα. Σε μένα ό,τι έγινε έγινε, αυτή είμαι… Προσπαθώ να φτιάξω τη δική μου σχέση με της Κατερίνας και να μην κάνω τα ίδια λάθη.
«Νομίζω έχω μια ροπή προς τη θλίψη και οι άνθρωποι νομίζουν ότι είμαι στριφνή»
Όταν ξεκινάει η εκπομπή σαν να μου πατάς ένα κουμπί και να αφιονίζομαι. Nομίζω πως έχω μια έντονη τάση προς τη θλίψη και προς τις αρνητικές σκέψεις οι οποίες μπορεί να με καταβάλουν. Είμαι ένας τέτοιος άνθρωπος. Με ροπή προς τη θλίψη και προς το αρνητικό. Δηλαδή όταν συμβεί κάτι εγώ θα σκεφτώ πάντα το αρνητικό, δεν θα σκεφτώ το θετικό. Ε… και αυτό το πράγμα πολλές φορές με καταβάλλει. Και μπορεί ας πούμε εσύ να νομίζεις ότι κάτι έχω μαζί σου, και εγώ να σκέφτομαι εκείνη την ώρα «τι θα γίνει αν» και «πώς θα κάνω αυτό» και «γιατί ο άλλος δεν μου μίλησε», να είμαι σ’ ένα δικό μου κόσμο. Και αυτό πολλές φορές παρεξηγείται, δηλαδή οι άνθρωποι νομίζουν ότι, δεν τους δίνω σημασία, δεν τους μιλάω, είμαι παράξενη, στριφνή και τα λοιπά. Ενώ εγώ είμαι απλά ένας άνθρωπος που εκείνη την ώρα σκέφτεται.
Α, θυμάμαι τότε που κάναμε το «Δέστε τους», μου λέει η Ελένη Μενεγάκη: «Ρε συ Μαρία, σε βλέπω, περνάς κάθε απόγευμα για να πας να κάνεις την εκπομπή και είσαι μονίμως σαν να σκέφτεσαι κάτι, σαν κάτι να σε απασχολεί, σαν να μην είσαι ευχαριστημένη, σαν τα πράγματα να μη σου πηγαίνουν έτσι όπως θα ‘θελες, και ξαφνικά φεύγω από το πλατό μου και μπαίνω στο καμαρίνι και ανοίγω την τηλεόραση και σε βλέπω άλλη». Νομίζω ότι αυτό, αυτό το είχε περιγράψει πολύ σωστά η Ελένη τότε.
«Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να βρω χρόνο με τον άντρα μου»
Δεν το πετυχαίνω πάντα, αλλά προσπαθώ, ναι, προσπαθώ. Και… βασικά δεν είναι να βρω χρόνο για μένα, είναι να βρω χρόνο με τον άντρα μου. Αυτό μας λείπει. Να κάτσουμε λίγο μόνοι μας. Που αυτό δεν… ξέρεις σου λέω ακόμα, τώρα αρχίζουμε και βρίσκουμε τα πατήματά μας. Και του λέω «μωρέ Στέλιο, δεν πάμε κάνα ταξίδι οι δυο μας;» Και μετά καθόμαστε και κοιταζόμαστε και λέμε «και το Κατερινάκι πού θα τ’ αφήσουμε;» Και πάντα αναβάλλουμε το ταξίδι. Και μας λένε κάτι φίλοι μας που κάνουν συνεχώς ταξίδια χωρίς τα παιδιά, «μα το παιδί έτσι, δεν θα φύγετε ποτέ οι δυο σας;» Αλλά εμείς για κάποιο λόγο ακόμα…
«Ονειρεύομαι ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα με μεγάλες τζαμαρίες και μεγάλη κουζίνα»
Με τον Στέλιο μου θέλω να είμαι. Παναγία μου, να μην έχει συμβεί τίποτα, γιατί πολλούς χωρισμούς ακούω. Με τον Στέλιο μου και το Κατερινάκι μου και να έχουμε υγεία, γιατί πολλά ακούμε κι απ’ αυτά και δεν θέλω να τα σκέφτομαι. Θα ‘θελα και ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα. Με μεγάλες τζαμαρίες και μια μεγάλη κουζίνα, να έχω πάγκους που βλέπω έτσι και μαγειρεύουνε και τρελαίνομαι… Ένα σπίτι στη θάλασσα είναι το όνειρό μου. Αυτό…
