Οι περισσότεροι το έχουμε ζήσει. Εκείνη την άβολη στιγμή που νιώθεις το γέλιο να βγαίνει, ενώ ξέρεις πολύ καλά ότι δεν πρέπει. Μπορεί να συμβεί σε μια σοβαρή επαγγελματική συνάντηση, όταν ένας φίλος μοιράζεται κάτι σημαντικό ή ακόμη και σε μια κηδεία. Όσο κι αν προσπαθείς να κρατηθείς, το γέλιο μοιάζει να θέλει να ξεφύγει.
Επιστήμονες που μελέτησαν αυτό ακριβώς το φαινόμενο αποκαλύπτουν τώρα τι πραγματικά λειτουργεί όταν θέλουμε να κρατήσουμε σοβαρό ύφος σε ακατάλληλες στιγμές.
Πώς έγινε η έρευνα
Η ερευνητική ομάδα από το University of Göttingen πραγματοποίησε τρία πειράματα με συνολικά 121 συμμετέχοντες. Οι ερευνητές, που δημοσίευσαν τα ευρήματα στο Communications Psychology, χρησιμοποίησαν ηλεκτρομυογραφία προσώπου, μια μέθοδο που κατα- ανεπαίσθητες κινήσεις των μυών που σχετίζονται με το χαμόγελο και το γέλιο.
Πρόκειται για σήματα τόσο μικρά που συνήθως δεν γίνονται αντιληπτά με γυμνό μάτι. Οι συμμετέχοντες άκουγαν σύντομα αστεία, ενώ οι αντιδράσεις του προσώπου τους καταγράφονταν με ακρίβεια. Κατά τη διάρκεια των πειραμάτων, οι συμμετέχοντες έλαβαν διαφορετικές οδηγίες. Κάποιοι έπρεπε να αποσπάσουν την προσοχή τους κοιτάζοντας μια πολύχρωμη ταπετσαρία.
Άλλοι να καταστείλουν συνειδητά τις εκφράσεις του προσώπου τους. Μια τρίτη ομάδα χρησιμοποίησε μια τεχνική που ονομάζεται «επαναξιολόγηση», δηλαδή να προσπαθήσει να δει τα αστεία με λιγότερο διασκεδαστικό τρόπο.
Τι έδειξαν τα πειράματα
Η ανάλυση έδειξε ότι οι πιο αποτελεσματικοί τρόποι για να συγκρατήσει κανείς το γέλιο ήταν η καταστολή των εκφράσεων και η απόσπαση προσοχής. Όμως, ο έλεγχος του προσώπου δεν είναι τόσο απλός.
Δημιουργεί μια σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που δείχνεις και σε αυτό που πραγματικά νιώθεις. Αυτή η εσωτερική πίεση μπορεί να συσσωρευτεί, σαν χύτρα ταχύτητας, και τελικά να οδηγήσει σε ένα ξέσπασμα γέλιου.
Οι ερευνητές σημειώνουν ότι η καταστολή των ορατών συναισθηματικών αντιδράσεων σε κοινωνικές καταστάσεις μπορεί να αυξήσει το εσωτερικό στρες και τη δυσφορία. Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα όταν μπαίνει στο παιχνίδι το γέλιο κάποιου άλλου. Η παρουσία ενός ατόμου που γελά μειώνει σημαντικά την ικανότητά μας να ελέγξουμε τις δικές μας εκφράσεις.
Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να «κόψετε» το γέλιο
Σύμφωνα με την ομάδα, ο καλύτερος τρόπος για να κόψετε το γέλιο είναι η νοητική επαναπλαισίωση της κατάστασης. Μάλιστα αυτή η τεχνική δεν περιορίζει μόνο το γέλιο προς τα έξω, αλλά μειώνει και το ίδιο το αίσθημα διασκέδασης. Για παράδειγμα, αν σκεφτείς αναλυτικά γιατί κάτι είναι αστείο, μπορείς να μετατρέψεις ένα αστείο από πηγή γέλιου σε ένα πρόβλημα προς επίλυση.
Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι η καταστολή λειτουργεί καλύτερα όταν το ερέθισμα είναι μόνο ελαφρώς αστείο, αλλά χάνει την αποτελεσματικότητά της όσο αυξάνεται το επίπεδο της διασκέδασης. Αντίθετα, η επαναξιολόγηση μείωνε σταθερά το πόσο αστείο έβρισκαν οι συμμετέχοντες τα αστεία.
Το γέλιο είναι.. μεταδοτικό
Όπως εξηγεί στην Daily Mail η καθηγήτρια Anna Schacht ακόμη και αυτές οι στρατηγικές έχουν τα όριά τους. Το να ακούς κάποιον άλλον να γελά κάνει τον έλεγχο του γέλιου πολύ πιο δύσκολο. Αυτό δείχνει πόσο έντονα επηρεάζονται οι συναισθηματικές μας αντιδράσεις από τους γύρω μας και πόσο βαθιά κοινωνικά όντα είμαστε.
Με λίγα λόγια, το γέλιο δεν είναι απλώς μια προσωπική υπόθεση. Είναι μεταδοτικό, πιεστικό και συχνά πιο δυνατό από τη θέλησή μας. Το να κατανοούμε πώς λειτουργεί ίσως να μη μας γλιτώνει πάντα από την αμήχανη στιγμή, αλλά σίγουρα μας βοηθά να τη δούμε με περισσότερη κατανόηση.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
