Συμπεριλαμβάνουν 40 συστάσεις για τον τρόπο ζωής, τις διαγνωστικές εξετάσεις και τις συνιστώμενες θεραπείες.
Τις πρώτες κατευθυντήριες οδηγίες του για την υπογονιμότητα έδωσε στη δημοσιότητα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, δίνοντας έμφαση στην πρόληψή της, αλλά και τη διάγνωση και τη θεραπεία.
Όπως αναφέρει, παρότι ταλαιπωρεί ένα στα έξι ζευγάρια αναπαραγωγικής ηλικίας και η ζήτηση για την αντιμετώπισή της αυξάνεται διαρκώς, η πρόσβαση στις θεραπείες παραμένει «σοβαρά περιορισμένη».
Σε πολλές χώρες, οι εξετάσεις και οι θεραπείες δεν καλύπτονται επαρκώς από τα ασφαλιστικά ταμεία, τονίζει. Έτσι τα ζευγάρια αναγκάζονται να καλύψουν το «καταστροφικό κόστος» από την τσέπη τους.
«Η υπογονιμότητα αποτελεί μία από τις πιο παραμελημένες προκλήσεις δημόσιας υγείας της εποχής μας. Αποτελεί επίσης σοβαρό θέμα ισότητας σε όλο τον κόσμο», δήλωσε ο Dr. Tedros Adhanom Ghebreyesus, γενικός διευθυντής του ΠΟΥ. «Εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν αυτή την πρόκληση μόνοι. Απωθούνται από το υψηλό κόστος, αναγκάζονται να αναζητήσουν φθηνότερες αλλά μη αποδεδειγμένες λύσεις ή αναγκάζονται να διαλέξουν ανάμεσα στην ελπίδα τους να αποκτήσουν παιδί και στην οικονομική ασφάλειά τους».
Ο Dr. Ghebreyesus πρόσθεσε πως ο ΠΟΥ ενθαρρύνει τις χώρες να υιοθετήσουν τις κατευθυντήριες οδηγίες του, για να παράσχουν σε περισσότερους ανθρώπους τη δυνατότητα να έχουν πρόσβαση σε οικονομική, αξιοπρεπή και βασισμένη σε επιστημονικά δεδομένα φροντίδα.
Οι συστάσεις
Οι νέες οδηγίες συμπεριλαμβάνουν 40 συστάσεις, οι οποίες έχουν ως στόχο να ενισχύσουν την πρόληψη, την διάγνωση και τη θεραπεία για την υπογονιμότητα.
Ο ΠΟΥ τονίζει ότι η εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF) δεν αποτελεί την μοναδική επιλογή για τα ζευγάρια. Είναι πολλά τα βήματα που πρέπει να κάνουν για να αποκτήσουν παιδί. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται η αντιμετώπιση σημαντικών παραγόντων κινδύνου για υπογονιμότητα, όπως τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα (ΣΜΝ) και το κάπνισμα.
Ειδικότερα, ο ΠΟΥ τονίζει ότι σε όλα τα ζευγάρια που προγραμματίζουν ή προσπαθούν να αποκτήσουν παιδί πρέπει να συνιστώνται συγκεκριμένες παρεμβάσεις στον τρόπο ζωής. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται:
- Βελτίωση της διατροφής
- Μείωση της κατανάλωσης αλκοόλ
- Συστηματική φυσική δραστηριότητα
- Διακοπή του καπνίσματος
- Έλεγχος του σωματικού βάρους
Για το κάπνισμα, λ.χ., ο ΠΟΥ συνιστά σε κάθε συνάντηση με το ζευγάρι ο γιατρός να αφιερώνει λίγο χρόνο (30 δευτερόλεπτα έως 3 λεπτά) για να τονίζει τη σημασία που έχει η αποφυγή του. Επιπλέον, όσα ζευγάρια επιθυμούν να διακόψουν το κάπνισμα πρέπει να παραπέμπονται στα κατάλληλα προγράμματα (Ιατρεία Διακοπής του Καπνίσματος).
Κατά τον ίδιο τρόπο, τα ζευγάρια πρέπει να ενημερώνονται συστηματικά για τον ρόλο που παίζουν στην υπογονιμότητα τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Σε περίπτωση, δε, που υπάρχουν συμπτώματα, πρέπει να γίνεται η απαιτούμενη θεραπεία, συχνά και στους δύο.
Και οδηγίες για διάγνωση και θεραπεία
Ο ΠΟΥ παρέχει επίσης συγκεκριμένες οδηγίες για τις εξετάσεις που πρέπει να γίνονται για να διαγνωστεί η υπογονιμότητα αναλόγως με την αιτία της. Στις γυναίκες, π.χ., αναφέρει πότε πρέπει να γίνονται ορμονικές εξετάσεις και ποιες είναι αυτές.
Αντίστοιχα στους άνδρες συνιστά, λ.χ., να επαναλαμβάνεται το σπερμοδιάγραμμα μετά από το λιγότερο 11 εβδομάδες, όταν η πρώτη εξέτασή του είχε έστω και ένα παθολογικό εύρημα.
Ο ΠΟΥ παρέχει επίσης συγκεκριμένα διαγνωστικά κριτήρια για την ανεξήγητη υπογονιμότητα. Με αυτό τον όρο περιγράφεται η αδυναμία σύλληψης μετά από 12 μήνες σεξουαλικών επαφών χωρίς προφυλάξεις, από ζευγάρια που φαίνεται να είναι καθ’ όλα υγιή.
Στις νέες κατευθυντήριες οδηγίες συνιστώνται ακόμα συγκεκριμένες θεραπείες αναλόγως με την αιτία της υπογονιμότητας. Ο ΠΟΥ εξηγεί ενδεικτικά:
- Ποια φάρμακα πρέπει να χορηγούνται
- Ποια να προτιμώνται αντί άλλων
- Πότε να προτιμάται η εγχείρηση αντί για την εξωσωματική κ.λπ.
Κατ’ αντίστοιχο τρόπο παρέχει συστάσεις για την αντιμετώπιση της ανεξήγητης υπογονιμότητας, προτείνοντας μία σειρά από βήματα. Το πρώτο π.χ. είναι να ακολουθήσει το ζευγάρι συστάσεις για τον τρόπο ζωής χωρίς ιατρική παρέμβαση, επί 3-6 μήνες. Η σπερματέγχυση σε συνδυασμό με συγκεκριμένα φάρμακα είναι η δεύτερη γραμμή θεραπείας και η εξωσωματική η τρίτη.
Φωτογραφία: iStock
