Η πολυαναμενόμενη σειρά Porto Leone έκανε χθες πρεμιέρα στον Alpha και η αλήθεια είναι ότι οι εντυπώσεις που άφησαν τα δύο πρώτα επεισόδια ήταν πέρα από κάθε προσδοκία!
Όπως φάνηκε στα νούμερα τηλεθέασης, ο κόσμος περίμενε εναγωνίως την πρεμιέρα και η άποψή μου είναι ότι η σειρά θα κρατήσει το κοινό της, λογικά θα το αυξήσει κιόλας, μέχρι το φινάλε.
Γιατί, όμως, το Porto Leone είχε τέτοια θερμή υποδοχή από το τηλεοπτικό κοινό;
Πρώτον, είναι η παρθενική φορά που μια σειρά -αν κάνω λάθος, διορθώστε με- ασχολείται αποκλειστικά με την Τρούμπα, με τα μυστικά της, τις “μυρωδιές” της, τους ανθρώπους της κλπ…
Και δεύτερον, η νοσταλγία… Το σημαντικότερο κομμάτι, για μένα! Για μια άλλη μερίδα του κόσμου, κάντε αντικατάσταση της νοσταλγίας με τον πόνο… Κρατήστε το και θα τα πούμε παρακάτω!
Εγώ έχω μεγαλώσει με τη «Λόλα», τα «Κόκκινα Φανάρια», το «Κάθαρμα», την «Αγνή του λιμανιού», οπότε το Porto Leone ήταν για μένα ακόμα ένα ταξίδι στο παρελθόν.
Σαν λάτρης του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και ιδιαίτερα των δραματικών ταινιών, έχω μια αγάπη για εκείνη την εποχή, την οποία βεβαίως έχω ζήσει μόνο μέσα από τη μικρή οθόνη…
…αλλά και από τις αφηγήσεις του κυρ Σταύρου, ενός Ελληνοπορτογάλου ναυτικού που συνάντησα τυχαία πριν από χρόνια στην Κρήτη, όπου στο τραπέζι, μαζί με τη ρακή, τον ντάκο και τη γραβιέρα, έπεσαν και οι προσωπικές του εμπειρίες από τα στενά της Τρούμπας.
Αλλά, ας αφήσουμε τώρα τα δικά μου και πάμε στο… ζουμί!
Η Τρούμπα του 1964 στο… 2025!
Το Porto Leone έχει αποτυπώσει με κάθε λεπτομέρεια και όσο καλύτερα γίνεται, τουλάχιστον σε αυτά που είδαμε στα δύο πρώτα επεισόδια, το «είναι» και τη συμπεριφορά των ανθρώπων που «ξόδευαν» τη ζωή τους σε Νοταρά, Φίλωνος, 2ας Μεραρχίας κλπ…
Η ιστορία καλογραμμένη, σκηνοθεσία εξαιρετική, το καστ υπέροχο, ερμηνείες σωστές και φυσικά μια στημένη γειτονιά που σε μεταφέρει αυτομάτως στο 1964!
Ο κόσμος της εποχής, η νοσταλγία και ο πόνος του παρελθόντος
Η νοσταλγία που ανέφερα πριν, έχει να κάνει με τους ανθρώπους που έζησαν τότε στα αμαρτωλά στενά του Πειραιά. Είτε ως κάτοικοι της περιοχής, είτε ως περαστικοί, είτε ως ναυτικοί, είτε ως παιδιά που γνώρισαν τον έρωτα μέσα στα «σπίτια»…
Είτε ως επιχειρηματίες, είτε ως προαγωγοί, είτε ως αγαπητικοί, είτε ως προστάτες…
Αλλά κυρίως έχει να κάνει με τις γυναίκες… Εδώ είναι που μπαίνει το κομμάτι του πόνου! Με τις γυναίκες που επέλεξαν, είτε από ανάγκη, είτε από χαρακτήρα και ιδιοσυγκρασία, είτε από κάποιον «αγαπητικό» που τις παρέσυρε, να κάνουν «σπίτι» τους τα καμπαρέ και τους οίκους ανοχής.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν, που έζησαν την Τρούμπα στο πετσί τους και που την «αποχαιρέτησαν» τον Σεπτέμβριο του 1967, σίγουρα έχουν έναν λόγο παραπάνω -ο καθένας τον δικό του- να δουν το Porto Leone…
Γιατί, όπως λέει και το τραγούδι… «του λιμανιού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν, να που δεν ξέρουν τι ‘ναι πόνος και καημός»…
