Image default
Must

Αυτούς που αγαπήσαμε και «έφυγαν» από κοντά μας, δεν τους ξεχνάμε ποτέ

Αυτούς που αγαπήσαμε και «έφυγαν» από κοντά μας, δεν τους ξεχνάμε ποτέ

Ένα υπέροχο κείμενο για όσους έφυγαν από κοντά μας…







Πού πάει ένας άνθρωπος όταν φεύγει από εδώ;

Πέθανε σου λένε.

Και πότε θα γυρίσει, ρωτάς;

Δε θα γυρίσει. Πάει…

Κι αυτό το “πάει”, αυτό το τελεσίδικο, το μαύρο του θανάτου, αδυνατείς να το καταλάβεις.

Δεν μπορείς να δεχτείς ότι πέθανε, δεν μπορείς να δεχτείς πως δε θα τον ξαναδείς, δε θα ξανακούσεις τη φωνή του, δε θα μοιραστείς πράγματα μαζί του.

Άδειασμα.

Δάκρυα κυλούν στα μάτια και παγώνει το μέσα σου.

Αρνείσαι.

Αυτός λένε δεν είναι εδώ. Κι όμως λένε ψέματα.

Αν δεν είναι εσύ πώς ακούς στα αυτιά σου το γέλιο του; Πώς ακούς τη φωνή του; Πώς νιώθεις την αγκαλιά του, πώς μυρίζεις το άρωμά του;







Όλα παιχνίδι της μνήμης. Όλα στο μυαλό, όλα στην καρδιά. Οι αναμνήσεις του, οι στιγμές σας, η αγάπη σου.

Αυτή δεν πέθανε. Δε φεύγει η αγάπη. Δεν ξεχνιέται όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Μοιράστηκες, έδωσες, πήρες. Και τώρα όλα μια φωτογραφία πάνω σε ένα ψυχρό μάρμαρο. Αυτή σου μαρτυρά ποιος είναι από κάτω. Μόνο που εσύ δε θέλεις να πιστέψεις.

Πού πάει ο άνθρωπος όταν φεύγει από εδώ; Πού πάει η ψυχή όταν το σώμα συναντά το σκοτάδι;

Μεταφυσικές θα τις πουν τις ανησυχίες σου. Ανθρώπινες θα τις πεις εσύ.

Κλείνεις τα μάτια και περιμένεις την αύρα να σε αγγίξει. Κάπου εκεί γύρω σου είναι, δεν υπάρχει περίπτωση. Δε δέχεσαι να μην υπάρχει.

Δεν τον βλέπεις, μα η αγάπη σου δε γυρίζει πίσω. Κάπου πάει κι ας μη βλέπεις που. Κάπου… κάπου.

Δύσκολο πράγμα οι απώλειες. Δύσκολο να τις δεχτείς, δύσκολο να συμβιβαστείς με την ιδέα τους. Κι είναι κι αυτή η αγάπη που δεν τελειώνει, που περιπλέκει τα πράγματα. Αγαπάς κι όταν όλα έχουν τελειώσει. Αγαπάς κι ας μη βλέπεις, ας μην αγγίζεις, ας μην ακούς τον άλλο πραγματικά.

Αγαπάς την ανάμνηση, αγαπάς τη μνήμη.

Όχι δεν τον ξεχνάς. Κανείς αγαπημένος που έφυγε δεν ξεχάστηκε ποτέ. Κι αν ξεχάστηκε, δεν αγαπήθηκε.

Κλείνεις τα μάτια και τον περιμένεις. Σε όνειρο, σε παραίσθηση, τον περιμένεις. Θα έρθει, θα σου εμφανιστεί. Θα σου θυμίσει πώς είναι να είσαι κοντά του. Θα σου ζητήσει με τον τρόπο του να μην τον ξεχάσεις.

Όχι ότι το έκανες βέβαια, αλλά ξέρεις, είναι εκείνα τα ζόρια της μέρας και η ζωή που προχωρά που σε κάνει πού και πού να λησμονείς.

Θα σου μιλήσει, θα σου γελάσει και ‘συ θα γεμίσεις δάκρυα. Δε θα τον ακούσει κανείς άλλος, δε θα τον δει κανείς.

Μόνο εσύ. Και θα κλάψεις. Βουβά και πονεμένα, ασταμάτητα. Με παράπονο…

Γιατί εκείνη την ώρα θα συνειδητοποιήσεις πόσο σου λείπει, πόσο δυσαναπλήρωτο είναι το κενό που άφησε πίσω του.

Και τότε, τη στιγμή της πιο μεγάλης απουσίας, θα τον αγαπήσεις περισσότερο. Και θα καταλάβεις πως δεν πρόκειται να τον ξεχάσεις ποτέ, όσα χρόνια κι αν περάσουν…

Γιατί όσους αγάπησες κι “έφυγαν”, δεν τους ξεχνάς ποτέ.

Της Στεύης Τσούτση

-; anapnoes.gr







Related posts

«Μπάνιο στη σκάφη – Ναι το έζησα. Το πρόλαβα»

admin

Η πανεπιστημιακή κλινικής του Α.Π.Θ «χάρισε ακοή» σε 25 μωράκια με βαριά βαρηκοΐα

admin

5χρονος περπάτησε 6 μίλια και μάζεψε 1 εκατ ευρώ για το νοσοκομείο που τον έσωσε

admin

Άγιος Νεκτάριος: Η τραγική ιστορία του προστάτη της Αίγινας

admin

Παναγία Πορταΐτισσα: Η θαυματουργή εικόνα που δεν πρέπει ποτέ να βγει έξω από το Άγιο Όρος

admin

Έχασα την κόρη και τον άντρα μου σε τροχαίο. Είμαι έγκυος σε δίδυμα-αγόρι κορίτσι- και ο πατέρας εξαφανισμένος

admin

«Είμαστε μαζί 75 χρόνια και το μυστικό μας είναι ότι τσακωνόμαστε καθημερινά»

admin

Τρίπιτο και «τούμπανο»: Όλοι τρέχουν στη Δράμα να δοκιμάσουν το μεγαλύτερο πιτόγυρο στην Ελλάδα

admin

Ο Άνθρωπος του Θεού: Κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα

admin

«Όταν τελειώνει η ταινία, δεν ξέρεις αν πρέπει να χειροκροτήσεις ή να κάνεις τον σταυρό σου»

admin

Βρετανία: 5χρονο κορίτσι ζυγίζει 45 κιλά πάσχει από σύνδρομο που την κάνει διαρκώς να πεινάει

admin

Ένα βίντεο για τους Έλληνες ναυτικούς, για την λεβεντιά και την υπερηφάνια τους

admin