Image default
Must

Άλλαξε ο κόσμος των παιδιών μεμιάς

Ακούγονται φωνές από τη δίπλα αυλή. Μπάλα να χτυπάει στο τσιμέντο. Φωνές χαρούμενες, υψίσυχνες, παιδικές. Δύο αδέρφια παίζουν. Σύντομα βαριούνται. Δεν έχει πλάκα το παιχνίδι με τον αδερφό σου.

Στη δίπλα αυλή άλλο παιδί μόνο του, χτυπάει άτσαλα, βαριεστημένα ένα μπαλάκι στον τοίχο .

Στο παραδίπλα σπίτι άλλο παιδί και αυτό μόνο του. Στο ταμπλετ.

Κι άλλο. Στο PlayStation σκοτώνει κακούς και μιλάει με τους φίλους του. Τα μάτια του κόκκινα από την τηλεόραση.

Έξαψη. Αλλά όχι αυτή η παιδική με τα αναψοκοκκινισμένα μάγουλα που κάνει το παιδικό παιχνίδι.

Αυτή της παθητικής απάθειας της οθόνης.

Κόκκινα μάτια χωρίς κόκκινα μάγουλα.

Αλλά πρέπει να θυσιάσει τα παιδικά του χρόνια για να ζήσει ο παππούς του.

Πάνε πολλές μέρες που έχεις να δεις τους φίλους σου. Να τους αγκαλιάσεις, να τους βρίσεις, να παίξεις, να τσακωθείς.

Να του πεις με πείσμα “δεν σ έχω φίλο” και να ξέρεις πως είναι ο καλύτερος σου φίλος.

Το παιδικό παιχνίδι στα χρόνια του κοροναϊού.

Μια μαμά μου στέλνει μήνυμα στο messenger. Ο μικρός της έχει 37,5. Οδηγίες.

Και απόλυτη απομόνωση.

Δεν το πιστεύω ότι το γράφω.

ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΜΌΝΩΣΗ. Για το 37, 5

Οποιαδήποτε οδηγία, οποιαδήποτε κουβέντα μου τελειώνει με την ίδια κουβέντα.

Γιατρέ το παιδί βήχει

ΑΠΌΛΥΤΗ ΑΠΟΜΌΝΩΣΗ.

Το παιδί πονάει ο λαιμός του

ΑΠΌΛΥΤΗ ΑΠΟΜΌΝΩΣΗ.

ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΜΌΝΩΣΗ. Συνέχεια. Η ίδια οδηγία. Και μάλιστα με κεφαλαία.

Η Παιδιατρική στα χρόνια του κορονοϊού.

Και η αρρώστια. Διαφορετική και αυτή.

Χωρίς τον παππού και τη γιαγιά, να σε φιλήσει στο μέτωπο για να δει αν έχεις πυρετό. Να σου φτιάξει τσάι με μέλι για το βήχα.

Να σου βάλει VICKS στο στήθος και κομπρέσες στο μέτωπο. Χωρίς κανέναν να σου πει ότι δεν πρόσεχες και δεν έβαλες ζακέτα.

Σου το είχα πει, θα σου έλεγε, “να φοράς κάλτσες.”

Δεν έχει σημασία που θα ήταν λάθος. Αλλά θα ήταν αγάπη. Και η αγάπη δεν είναι ποτέ λάθος.

Αλλά όλα αυτά που έμαθες γίνονται αλλιώς πια.

Στον πυρετό δεν τρέχεις στη γιαγιά. Την αποφεύγεις.

Στο παιχνίδι δεν τρέχεις στον φίλο σου. Τον αποφεύγεις.

Άλλαξε ο κόσμος μας με μιας. Κολλάς από την αγάπη και την ανθρώπινη επαφή και πεθαίνεις μόνος.

Μένουμε σπίτι. Αλλά για πόσο;  Μέχρι πότε;

Ο κορονοϊός δεν σκοτώνει μόνο κόσμο.

Σκοτώνει την αγάπη την επαφή, την οικειότητα.

Και την άγια μέρα εκείνη που θα τον νικήσουμε δεν θα το κάνουμε για να νικήσουμε το θάνατο γιατί αυτός είναι ανίκητος.

Θα το κάνουμε για να κερδίσουμε ξανά την αγάπη των δικών μας.

Τους τσακωμούς με τους φίλους μας. Το χάδι των παππούδων μας. Το φιλί στο μέτωπο για τον πυρετό. Το μέλι για τον βήχα. Το Πάσχα με τις γεμάτες εκκλησίες. Τα ταξίδια σε άγνωστα μέρη.


Τη ζωή μας όπως την ξέραμε.

-: liberal.gr

Related posts

Μη φοβάσαι άνθρωπο που γελά, μιλά και τραγουδά δυνατά

admin

Ευχάριστα νέα: Έρχονται διαγνωστικά τεστ για την ευλογιά των πιθήκων

admin

Τα αξέχαστα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων – Έπινες νερό από το λάστιχο, μέτραγες τα παγωτά και τα μπάνια και τα πόδια σου ήταν γεμάτα μελανιές

admin

Νίκησε στα 10 του τον καρκίνο και έγινε γιατρός για να βοηθήσει άλλα παιδιά

admin

«Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος»: Παιδαγωγοί, ιστορικοί, ανθρωπολόγοι σε μια σειρά

admin

«Άλλαξες εμφανισιακά!» μου έλεγε επειδή έχασα τα μαλλιά μου απ’ τον καρκίνο και με άφησε

admin

Ζευγάρι που υιοθέτησε δίδυμα, τα επέστρεψε πίσω όταν κατάφερε να κάνει δικό του παιδί

admin

Έκανα τεστ DNA κρυφά και βρήκα ότι το παιδί δεν ήταν δικό μου. Έπρεπε να διαλέξω…

admin

Βόρεια Εύβοια: Το μεγάλο θαύμα του Αγίου Ιωάννη του Ρώσσου

admin

«Μακάριοι οι γονείς που δεν βαράνε τα παιδιά τους»: Τα λόγια του πατέρα Ανδρέα Κονάνου που αξίζει να διαβαστούν

admin

Άντρας πέταξε ένα ψυγείο στο γκρεμό κι η αστυνομία τον ανάγκασε να το ανεβάσει πάλι πίσω

admin

Ταξίδι Στην Παιδική Ηλικία: Τα Αγαπημένα Γλυκά Των Παιδιών Της Δεκαετίας ’80 – ’90

admin